დეკალოგი 6: არ ჰკლა

გინახავთ, როგორ კლავენ ღორს?

კიდურებს თოკებით უმაგრებენ, შემთხვევით ვინმე რომ არ დააზიანოს, კისერს გადაუწევენ და სასუნთქ გზას უჭრიან.
მუქი წითელი სისხლი ასხამს ირგვლივ. ღორი ფართხალებს და საშინელ ხმებს გამოსცემს. რაღაცნაირი სუნი აქვს სისხლს, უსიამოვნო, დიდხანს რჩება ყნოსვით მეხსიერებაში.
დაკლულ ღორს ხის მაგიდაზე ათავსებენ. ტვინი მუშაობას განაგრძობს, სხეულს შეგრძნებები ჯერ კიდევ აქვს, მაგრამ მდუღარე წყალს ასხამენ და გაპუტვას იწყებენ.

დაკვლის კიდევ ერთი მეთოდია, თუმცა ამას დაკვლა არც ჰქვია. რამდენიმე ადამიანი იჭერს ცხოველს. კიდევ ერთი მძიმე საგანს, მაგალითად უროს არტყამს თავში და მერე ღორს უშვებენ.
ცხოველი ტვინის შერყევით კვდება. სხეულის სიკვდილის წინა კონვულსიები, არეული ნაბიჯები, საშინელი ხმა ისევ, მაგრამ მკვლელობა უსისხლოდ.


საქონელს?!

აბსოლუტურად იგივენაირად.

დიდ ფერმებში სპეციალური კონტეინერებია, რომელსაც ერთი მხარე მჭრელი აქვს. ძროხას შეუშვებენ შიგნით, კონტეინერიდან მხოლოდ თავი ჩანს. მერე ეს კონტრუქცია სწრაფად დატრიალდება და საქონლის თავი კონტეინერს გარეთ ვარდება.

საგულდაგულოდ აგროვებენ სისხლსაც. ყველა ადამიანს განსხვავებული გემოვნება აქვს.


ძალიან საინტერესოა კურდღლის მოკვლის ერთ-ერთი ხერხი.
ფუმფულა ბოცვერს უკანა კიდურებით იჭერ ჰაერში და მუშტს ურტყამ თავში. ორი წუთის საქმეა. მერე კიდებ და ატყავებ.
თუ ფიტულის გაკეთებას გეგმავ, ფრთხილად უნდა ჩამოატყავო. ისე, კუდიც მშვენიერი სამშვენისია.


აზიის ზოგიერთ ქვეყანაში ძაღლის ხორცი დელიკატესია. არასდროს მინახავს როგორ კლავენ საჭმელად ძაღლს, მაგრამ რთული წარმოსადგენია, რომ ჩემი პინო ვიღაცისთვის პოტენციური სადილია.

კიდევ ერთი დელიკატესი მაიმუნის ტვინია. ამბობენ რომ ცოცხალს განსაკუთრებული გემო აქვს. ამ მიზნით სპეციალური მაგიდებიც არსებობს, რომელსაც შუაში ნახვრეტი აქვს. სადილობისას, მხოლოდ მაიმუნის ქალა ჩანს. დამშეულ ადამიანებს პატარა ჩაქუჩები უჭირავთ, რომელიც მარტივად ტეხს თავის ქალას.


მე ვეგეტარიანელი ვარ და უკვე აღარ მიჩნდება კითხვა, რატომ არ სურს ადამიანთა ნაწილს ცხოველური საკვები.

Red White & You

თეატრში ვმუშაობ, ჩემი მაყურებელი ათასი ყურია.
ვლაპარაკობ ბევრს და ყურებად ქცეული აუდიტორიის რეაქციას ველოდები მშვიდად.
სუფლიორი - ხოჭო, ლოყაზე მაზის.

სცენაზე რომ გითხარი მიყვარხართქო, ვიცრუე. გარკვევით ეწერა სცენარში: „როცა ვუყურებ შენს თვალებ, გული დედამიწად იქცევა უმალ და გამალებით ბრუნავს. მიყვარხარ ვიდრე...“
აქ ყოველთვის ვჩერდები, სიტყვები მავიწყდება. მაგრამ მახსოვს მუხლმოყრილი უნდა ვიდგე, მოსასხამი მარჯვნივ მქონდეს გადაგდებული და მარჯვენა ხელი გულზე მედოს.
რა ბანალური სცენაა, მე ასეთ სპექტაკლს არ ვნახავდი. თან უანტარქტოდ, თან სამი საათის განმავლობაში.

სუფლიორი მუნჯია, თვალებით ცდილობს თქმას.
მე ბრმა, ჩემი სამყარო უფეროა, შავი. მხოლოდ სასიამოვნო ხმები იკვეთებიან კონტურებად.

უანტარქტო სპექტაკლის მერე ყავარჯენს ვიშველიებ სახლამდე მისასვლელად. 58 საფეხური, ლიფტი არასდროს მუშაობს, არადა ზუსტად მახსოვს ზემოდან მეოთხე ღილაკი ჩემი სართულია.
ლიფტის გარეთ სველი ტილო დევს, ზედმიწევნით სუფთა, მისის ტეილორის დაფენილი, ლავანდისა და სანდალოზის სურნელით.

სახლის კარი ლურჯია, მამამ და მე შევღებეთ ერთ დროს. მარჯვნივ ზარის ქათქათა ღილაკი. მარტო ვცხოვრობ და მაინც ვრეკავ, ყოველთვის. იმ იმედით, რომ ერთ დღეს გამიღებს ვინმე.
კარი მართლა იღება, ოღონდ არა ჩემი. მისის ტეილორის სასიამოვნო ხმა აკუსტიკურ სადარბაზოში ერთი ორად ხმოვანია . „ევანს, კიდევ კარგი მოხვედით, თორემ ჩამთვლიმა და ლამის სერიალი გამოვტოვე.“
მე მშვიდი ვარ, როგორც ყოველთვის. „საღამო მშვიდობის მისის ტეილორ. ბედნიერი ვარ, რომ უნებლიეთ დაგეხმარეთ.“

საკეტში გასაღების მორგება ყოველთვის მიჭირდა. კარის მარჯვნივ საკიდია, ლაბადას, რომელიც სავარაუდოდ რუხია, ვკიდებ. ქუდსაც.

ვცდილობ აღვიდგინო ჩემი ოთახი. რადგან დილით არ დამილაგებია, საწოლი არეული იქნება. ალილურია, ამის მიხვედრას რაღა უნდა. ღამის განმავლობაში ისე გამოვტყვერი, სადღაც რომის ბოთლიც ეგდება, არ წამაქცევს იმედია.
ტელევიზორი არ მაქვს, მხოლოდ რადიო. ყურებად ქცეული მაყურებელი ვარ, ვისმენ ბევრს და წამყვანის რეაქციას ველოდები. მე არ მყავს სუფლიორი, მომდევნო ქცევას კონკრეტული განცდა განაპირობებს. ბუნებრივია, თუ ფიზიოლოგიური მოთხოვნილება მაწუხებს, ტუალეტში გავრბივარ დაუფიქრებლად. ჩაიდანი თუ გულის გამაწვრილებლად სტვენს, გაზქურას ვრთავ და ტელეფონს რეკვისას ვპასუხობ.

კიდევ რას?! უამრავ რამეს. ფანჯრებს ვწმენდ, მუდმივად დარწმუნებული რომ იდალურად ბზინავს. ჭურჭელსაც ვრეცხავ, ასევე დარწმუნებული, რომ სუფთაა, სანამ ფონდიუს ჭამისას წინა დღის ჟულიენის გემოს არ ვიგრძნობ...

უსინათლობა გამოსავალია. რომ არ დავინახო ნაგავი, სიძულვილად ქცეული ქალაქის ქუჩები, პოლიეთილენის ხეები, სიგარეტის ნამწვავების კიბე, ფეკალიებით გადავსებული მდინარე და თევზები, წყალშიც რომ არაკომფორტულად გრძნობენ თავს, ტროტუარზე მიგდებული ბოთლები - კოკა კოლის ალბათ და ჩემი დროის სლოგანი „წითელი, თეთრი და შენ.“

არადა ეს წითელი სადღაც გაქრა, თვალის ჩინივით.

დასანანია, რომ სმენა და ყნოსვა ჯერ კიდევ მაქვს.


Radio is "the theater of the mind." /Steve Allen/

Give Five

რადგან ძვირფასმა სპილუკამ დამთაგა შევუდგები წერას, თორემ ისე შემოქმედებითი კრიზისი მაქვს ან იმპოტენცია. როგორც ჩემი ერთი მეგობარი ამბობს, კარგია რომ იმპოტენცია მხოლოდ შემოქმედებითია!

ოცნება 5

ეს ოცნება აუხდენელთა კატეგორიაშია.
1965 წელი, ლონდონი, ელას კონცერტი და ”Every Time We Say Goodbye”.
რა მოხდებოდა დავბადებულიყავი იმ დროს და მეცხოვრა ლონდონში, რიოში ან ოსლოში, ან სადმე სადაც ელას უმღერია.

ოცნება 4

აუხდენელი 2. ისევ 60-იანები. ჰიპების მოძრაობა, სექსუალური რევოლუცია, ფემინისტები, სექსუალურ უმცირესობათა უფლებების დაცვა...
Make Love, Not War და Flower Power...
ტელე დებატებში მივიღებდი მონაწილეობას, ბერტრან რასელის და ვილჰელმ რაიხის სიტყვებს მოვიშველიებდი...
ჩვენ გვინდა თავისუფლება.

ოცნება 3

კენიაში მინდა - სახლში! თუნდაც ერთხელ, ცოტა ხნით. დარჩენილი ცხოვრება, ერთხელ განცდილით დავპურდები.

ოცნება 2

ამერიკის ხელოვნების უნივერსიტეტის აკადემიაში, ლანდშაფტის დიზაინის ფაკულტეტზე მინდა სწავლა. ამ საკითხს რეალურად განვიხილავ, თუმცა ჯერ ოცნებად რჩება.

ოცნება 1

მე მინდა...




ვთაგავ: ლიკა კაკიაშვილს, ასკლიპიოდოტას, ჩორვენს, ლილაკს და ზურიუსს

Crap

ფიქრები 2012-ზე (ფუტურისტული სისულელე)

ასე დავკარგეთ ზაფხული. შემოდგომამ ჩაანაცვლა, რომელიც ძალიან ჰგავს ზამთარს.
არ ვიცი იქნება თუ არა გაზაფხული.
მაგრამ დარწმუნებით ვიცი, ირემი მოიტაცებს მზეს და წყვდიადი ჩამოწვება მიწაზე.
თვალებამოღამებულები ვივლით ფარნებით ხელში, დროს ერთმანეთის ძებნაში მოვკლავთ უშედეგოდ.
მერე გამოჩნდება ახალი მზე – ნიბირუ – დასასრული.

რა ეშველება ნეტავ ლონდონის ოლიმპიადას?!


პარიზი



არ მიყვარს! ბანალურად საყვარელია თითქმის ყველასთვის და მაგიტომ. “სიყვარულის ქალაქი” – იმდენჯერ ითქვა სხვადასხვა კონტექსტში რომ გახუნდა ერთიანად. თუ ვინმე პარიზიდან ჩამოდის, უსათუოდ უნდა გისახსოვროს ეიფელის კოშკი. ისევე როგორც ლონდონიდან – ბიგ ბენი, ბერლინიდან – ბრანდერბურგის ჭიშკარი, ამსტერდამიდან – უსაშველოდ ვიწრო და მაღალი სახლი...
საყვარელია ბანალურობამდე!

არადა ერთ დროს... ველოსიპედით შემოვლილი ქუჩები, თბილი კრუასანები სენას სანაპიროზე და მონპარნასის კუთხეში კაფე როტონდა მიყვარდა. მერე ვიღაცამ ეიფელის კოშკი მაჩუქა და პარიზი ასე უხილავად გაცვდა.

ბოლო რამდენიმე წელია ციურიხზე ვარ ჩაფიქრებული, ალბათ იმიტომ რომ სიმბოლო არ აქვს. არ თქვათ ახლა ტრამვაი ან ტბაო.

სიმბოლოები ჩარჩოში სვამენ ქალაქს და ერთ დიდ სტერეოტიპად აქცევენ.


სიზმარი

მიტოვებულ სანატორიუმთან ბავშვი ვნახეთ. მშობლების ძებნა დავიწყეთ მაშინვე, მაგრამ ვერავინ ვიპოვეთ ირგვლივ. სანატორიუმი წარმოსახვით ზღვასთან იდგა და მეც მეტაფიზიკურ მეგობრებთან ერთად ვიყავი.
პატარა გოგონა გვეხვეწებოდა ტან წამიყვანეთო. უგლოები აღმოვჩნდით ყველა და დავტოვეთ.
საღამოს ერთი მიზეზით ვურეკავდით ერთმანეთს არარსებული მეგობრები, უკლებლივ ყველას გულის რევის შეგრძნება გვქონდა და საშინელი კივილი გვესმოდა დრო და დრო.

შუაღამისას ნჯღრევით გამეღვიძა.

ბავშვობაში მეგონა რომ...

ჩორვენს დავუთაგივარ და ახლაღა ვნახე.

რთული იყო. დიდი ბატალიები და პერიპეტიები.
ჟღალთმიან გოგოს ვერ ვიშორებ, ბავშვობის ყველაზე ნათელი სახეა. სკოლის საპირფარეშოსთან მინახავს ძირითადად. ის აფხაზი იყო. ჩვენი სკოლები ერთ ეზოში იდგა და რანდევუ მხოლოდ საზიარო საპირფარეშოსთან ხერხდებოდა. პაემანი გადაჭარბებული სიტყვაა, არაფერი სერიოზული. ტუალეტში შესვლამდე ვუყურებდი ხოლმე.
ხანდახან მეფიქრება, ნეტავ როგორ არის ახლა? დიდი იქნება. ისეთივე ლამაზია როგორც მაშინ? თვითონ თუ ვახსოვარ?! სავარაუდოდ არა!

პირველი სიყვარული?! პუტკუნა გოგო, ცოტა სასაცილო. ფიზკულტურის გაკვეთილამე შიშველი ვნახე და მიხაროდა, მეგონა გავიზარდე.

მერე ომი.

მერე თბილისი. 90-იანი წლები და ფეხბურთი 35-ე სკოლაში. თამაშისას მოტეხილი ფეხის გამო გამოტოვებული ზაფხული და ასე იქცა სპორტის ეს სახეობა საძულველად.
მერე ჩოგბურთი, მოგვიანებით ბეიზბოლი და ამერიკელი ინსტრუქტორები.

პირველი სიგარეტი, სკოლის ზემოთ გორაზე. ვიკეროი ბუ და მონოქსიდი, ყველა ასე ეძახდა, რას ნიშნავს დღემდე არ ვიცი. 50 თეთრი ღირდა მგონი. როტმანსი და მორე – ყველაზე სვეცკი სიგარეტები.

პირველი ჩხუბი სკოლის დერეფანში აყრილი პარკეტებით და ჟანა მასწავლებელი, ბაკებს რომ გვაპუტავდა.
ფრანგულის ლონდა?! მოხუცი იყო და გულს ვუხეთქავდით დღეს შატალოზე ვაპირებთ წასვლასო. ვიცოდით ვერ დაგვეწეოდა მაინც, ყვირილსა და აყალმაყალსაც არ დაიწყებდა, რაფინირებული ქალი იყო.

პირველი სექსი.

ამასობაში გავიზარდე.

ამ გადასახედიდან მოსაწყენს ვერ ვუწოდებ ჩემს ბავშვობას. მშვენიერი თავგადასავალი გამომივიდა.

P.S. პოსტი დავწერე ბავშვობაზე და მერე წავიკითხე, თურმე იმაზე უნდა დამეწერა რაც ბავშვობაში მეგონა :(

P.P.S. ბავშვობაში ყველაფერი პირველად ხდება. (ფილოსოფიური ჰაზრების ფრქვევას ვერ გადავეჩვევი :P)

La Vie En Rose (Part Two)

Music Playlist at MixPod.com

La Vie En Rose By Edith Piaf წლევანდელი ზაფხულის ჰიტი იყო. საიდან ამომიტივტივდა არ ვიცი, მაგრამ მთელი 11 დღე ამოჩემებული მქონდა.

ზღვასთან მისასვლელად ქუჩა უნდა გადაჭრა. ათასი თვალი და ყურია საჭირო სანაპირომდე ცოცხალმა რომ ჩააღწიო.

აქეთ პატარა ნაკადული ჩამოდის და გადასასვლელთან მოზრდილი ქვა დევს. თუ ვერ შეამჩნევ ლიკასავით წაბორძიკდები. მაშინვე ასაკს დავაბრალე, ისეთ ასაკში ხარ, რა გასაკვირია ამხელა ლოდი რომ ვერ შეამჩნიეთქო.



მერე კიბე იწყება, რამდენი საფეხურია არ დამითვლია. მარცხნივ დაფნის, თხილისა და ციტრუსის ხეებია, ქვემოთ ტყე, მარჯვნივ ბუჩქები, თითოს ერთდროულად თეთრი, ვარდისფერი და ცისფერი ყვავილები ასხია.
კიბის თავზე ჭა და ჭის გვერდით ფორთოხალი.

მერე ჩვენი სახლია.

***

მატარებელში ბევრი ვსვით, მოულოდნელი სეილების სადღეგრძელო მანდ შეისვა.
დილაც სმით იწყებოდა, დილის მადლი, ოთხი სახარება - ჩვენი გახარება, იქ ნათელი - აქ სანთელი...



21 აგვისტო

ჩემი დღეა და არ მიყვარს.
მილოცვები წინა დღის 12-დან დაიწყო და მომდევნო დღის ბოლომდე გაგრძელდა. სახელდახელოდ გაკეთებული ტორტი ისეთი შთამბეჭდავი იყო. ლიკა ნამდვილი კულინარია. ორცხობილები კრემით მორთო და ემ&ემსები დაალაგა ზედ.
დიასახლისი შორენაც აღფრთოვანებული იყო, დიდის ამბით ჰკითხა, "ზანგის ქალს" შენ როგორ აკეთებო. ლიკამ მოუბოდიშა, რა მახსოვს, ჩაწერილი მაქვს სადღაცო.

დაბადების დღის მოლოცვის მერე, ცოტნეს ძუძუების თამადობით თიკოს, ლიკას და ნათიას სამი ზომის სადღეგრძელო შევსვით.

I was king of sorrow! რატომ კაცმა არ იცის.


ამერიკელის ამბავი

ბათუმის გარეუბანში ამერიკელი გამოიჭირეს და 30 ევროდ მიაქირავეს სახლი.
გაგიმარჯოს, საქართველოში ვართ! ასეა, სოციუმის სახეს ცალკეული ინდივიდები ქმნიან.
თბილისშიც ასე არ არის?! თუ უცხოელებზე აქირავებ სახლს, არარეალური ფასი უნდა დაადო.
არ მახსოვს ვიღაც ამბობდა, მწვანე კონცხზე ბოტანიკურ ბაღში ქართველებისთვის შესვლა 1 ლარი ღირს, უცხოელებისთვის ხუთიო.

არგაგონილი ამბავია, უნიკუმი.


საწოლის გატანის ამბავი

მაგიდასთან ვიდექი, პირში სიგარეტით, სანთებელას ვეძებდი და ცოტნე დამადგა არიქა თქვენი საძინებლიდან საწოლი გამომატანინეო.
საწოლის დაშლა ვერ მოვიფიქრეთ, ისე კი არ ეტეოდა კარში. მოკლედ, ამოვატრიალეთ და ლეიბი მე დამეცა თავში, ზეწარ-ბალიშები ცოტნეს, თან მეორე საწოლზე მომიხდა ახტომა და ასე ციმციმ გადმოვაგორეთ საწოლი.

წაკითხვა არაფერია, ეს უნდა მოისმინოთ. ცირკია.

***

ცუდი ამბებიც იყო. ჯერ დათო დაიწვა, მაწონს და დამწვრობის საწინააღმდეგო მალაომებს მორიგეობით ვუსვამდით.
მერე ნათელიკო გაგვიცივდა და არადადეგების ყველაზე მზიან დღეს საწოლში კრუსუნებდა.

***



მოსკვიჩი მერსედესის ნიშნით და საბჭოთა ნომრებით!

***

ასე იყო ყველაფერი. უი, Sunset Tour გამომრჩა, მზის ჩასვლას გემიდან ვუყურე, დავმუნჯდი.



P.S. ამით ვასრულებ თხრობას, ვეღარ ვწერ ბოლო დროს. რაღაც მაკლია და აბდა-უბდა გამომდის.

P.P.S. მახინჯაურში მარკესის "მარტოობის ასი წელი" აღმოვაჩინე და პირველი 110 გვერდი ზრდილობიანად წავიკითხე.
ნათიას ვკითხე წიგნის მოპარვა ტეხავსთქო და ძალიანო. დავტოვე მარკესი იქ :(

P.P.P.S. ერთ საღამოს ღრმად ინტელექტუალური სახეებით ვისხედით ლიკა, დათო და მე და კაბალაზე ვსაუბრობდით. ამ საუბრის გამო ცოტნე ტუალეტში არ შედიოდა. საინტერესოა და რამეს გამოვტოვებო.
მერე კარმაც ვახსენეთ და ცოტნემ დაიჩემა ეგ გამათბობელიაო.

P.P.P.P.S. გაბომ თქვა ყოველი შენი დღე დაამსგავსე უკანასკნელსო!

La Vie En Rose (Part One)

"If I were never to leave you
If I were always alone
If I would never to see you
If I could set the sun
If I could set the sun"

Nitin Sawhney - Sunset. Tantra Lounge is my passion.
ასე დაიწყო ზაფხული.

Music Playlist at MixPod.com

ცხოვრებაში პირველად ვთქვი მოულოდნელი სეილების სადღეგრძელო.
წარმოიდგინე, ვივიან ვესტვუდის მაღაზიაში შარვალი ნახე 300 ლარად, დიდი წვალების მერე შეაკოწიწე ეს თანხა, მიდიხარ მაღაზიაში და გხვდება წარწერა "Sale 50%", მთელ 150 ლარს დაზოგავ, საღამოს ახალ შარვალს ჩაიცვამ და მეგობრებთან ერთად სახინკლეში ჩასკდები.

ბათუმი (დღე პირველი) - დაპუტული პეროების საღამო. ამ თემას არ განვავრცობ, მტკივნეულია.

ბათუმი (დღე მეორე) - Adjara Music Hall - Global DJs Party.

ოო, ცეცხლოვანი საღამო იყო. წელს ზემოთ შიშველი ვცეკვავდი და კლუბის დაცვა დამადგა სასწრაფოდ ჩაიცვით აკრძალულიაო. მერე დინამიკებთან ახლოს მივედი, მუსიკის ვიბრაციას ვიგრძნობ უკეთთქო და ესეც აკრძალული ყოფილა.
აჭარა მიუზიქ ჰოლი, იგივე პროზაკი ყველაზე ცუდი კლუბია დედამიწაზე. საპირფარეშოში არცერთი კაბინის კარი არ იკეტება და ფეხსალაგის ნელსურნელებაც აუტანელია.

მახინჯაური - რესტორანი "კრისტალი"

სადილისას ორგაზმის სიკეთეზე, ტინტო ბრასის ქალების გაუპარსავ იღლიასა და პედრო ალმოდოვარის მანდილოსნებზე ვისაუბრეთ. მიმტანი გოგონა დაზაფრული მოდიოდა ჩვენს მაგიდასთან, განსაკუთრებით ორგაზმის გაგონებისას შეცბა.
ორგაზმზე ლაგოდეხი გამახსენდა. ერთ მშვიდ საღამოს, ერთმა ჩემმა მეგობარმა თქვა ორგაზმის დროს ხმამაღლა ვკივიო და მერე დასძინა ვიცოდი ყოველთვის გაინტერესებდათო. სიცილი რომ დავიწყეთ, უზრდელები გვიწოდა ყველას და დასაძინებლად გაიქცა.

მახინჯაურში ეს თემა აივანზე გაგრძელდა. პოზებს განვიხილავდით. 69 ყველასთვის ცნობილია, მივედით დასკვნამდე, რომ 66 ფეხზედგომელაა და 99 ვვერხ ნაგამი დუდღნაობა.

Music Playlist at MixPod.com

აივანი საერთოდ ცალკე თემაა. ზღვის ხედი იშლება. დაისი იყო და თიკომ თქვა მზის ჩასვლისას ყოველთვის წუთისოფლის ამაოებაზე მეფიქრებაო. მართალია, მწუხრიც ამიტომ ქვია ალბათ. სამაგიეროდ დილით ისევ ამოანათებს და იმედიც ბრუნდება გაშლილი ხელებით.

სახლი ტყეშია ჩაფლული და გზიდან ქვის კიბეები ამოდის. ცოტნემ დაიჩემა კიბე უთუოდ თამარის დროინდელი იქნებაო. ყველაფერი მეთორმეტე საუკუნეს დაუკავშირა. პლაჟზე ჩატარებული გათხრებისას აღმოჩენილი ნიჯარის ფრაგმენტებიც თამარ მეფის დროინდელი იყო.

მგონი იმ საღამოს აღმოვაჩინეთ სახლში როინ მეტრეველის წიგნი თამარზე. დასკვნაში გარკვევით ეწერა ქართველი დედოფალი სამების მეოთხე იპოსტასიაო. შევთანხმდით რომ მეტრეველი ***ა, წინააღმდეგ შემთხვევაში პირჯვარი ოთხი თითით უნდა გადაიწეროს კაცმა.



ერთ დღესაც ვიფიქრე მედიტაციას ვცდითქო და ლოტოსის პოზაში მჯდომმა ქარის მუდრა გავაკეთე. თან აფირმაციას ვიმეორებდი და ლურჯ ჰორიზონტს ვუყურებდი. თეძოზე უზარმაზარმა ბზიკმა მიკბინა. ძლივს გადავრჩი.
მახინჯაური ბზიკების მექაა, ღამით ნამდვილი ომი მქონდა ხოლმე.



ეს ყვავილი ნიას საჩუქარია, თიკოს მიართვა.

მერე დათო მოიტაცეს ამერიკელებმა და აღარავის გვინახავს თვალით.



საწოლიგ გატანის ამბავი

To be continued...