Friday, August 15, 2008

საგარმათა


ეს იყო საგარმათას ძირას... ჩერაპუნჯაში... განგას ნაპირზე... ლოტოსების ჭალაში...

სურიკატი

ციურიხში ვარ ისევ, უსიამოვნო შეგრძნება არ მტოვებს... რაღაცნაირი უძილო და არც ისე ბედნიერი ვარ... სადღაც ეწერა პრობლემა გამოსავალია, რომ არსებული რეალობა შეცვალოო... ალბათ ასეა, იმიტომ არ მეძინება, რომ ყავის სმას და ბევრ მოწევას თავი უნდა დავანებო... არც ისე ბედნიერი კი იმიტომ ვარ, რომ უბედური არ უნდა ვიყო... ბარდნის... არა, თოვს, ციურიხში არასდროს ბარდნის. გაყინული ხელებით ვწერ. მცივა, მაგრამ უნდა მოგწერო რამე. გახსოვს ნიდერდორფშტრასეზე კაფე რომ იყო 1001, კარგად ჩანს აქედან. დროებით მტოვებს უსიამოვნო შეგრძნება, შენ მახსენდები ჩაჭყლეტილი ლოყებით და ქათქათა კბილებით. ვიცოდი, ვიცოდი, რომ აუცილებლად გიპოვიდი და მერე... დაგკარგავდი... შენ სურიკატი ხარ, ძალიან მომრავლდი ჩემში, იმდენად რომ ადგილი აღარ მრჩება.

ლიმატი ცივია, შემცივდება. ზაფხულში ვიზამ, ზაფხულში. გპირდები...

სურიკატები მართლა მომრავლდნენ...

სურიკატი

ახლაც ვუსმენ სიმღერას, რომელიც მხოლოდ შენს გამო მიყვარს, ან იმიტომ რომ შენ მიყვარხარ ძალიან, მაგრამ სხვანაირია...

ტრივიალურია ეს ყველაფერი, ისევე როგორც რეალობა, რომელშიც ვცხოვრობ. ტრივიალური ორჯერ მეტად ვიდრე აქამდე. მხოლოდ მე ვიცი როგორ მიჭირს უშენოდ და როგორ მეწურება გული შენი სურნელი რომ მახსენდება. ღრმად ვისუნთქავ, მაგრამ ეს შენ არ ხარ.

არა, უშენობა არ არის ცუდი...

ქვეყნის აღსასრულია. ქვეყნის, ჩემს შიგნით რომ მყუდროებას და კომფორტს ქმნის. მზეს, ზღვას და ტალღებს...

ტრივიალურია ყველა ეს სიტყვა, მარცვალი და ბგერა. მხოლოდ შენ ხარ ერთი და ნაბიჯი, რომელიც ასე გაშორებს ჩემგან.

იცი რა არის სასწაული?! დილა შენით დაწყებული, შენი დღით რომ გრძელდება და შენით ღამდება. მარადიული ნირვანა, ასე ახლო... და მიუღწეველი. მწვანე მოლი, უდაბნო, ოაზისი, ჭის ცივი წყალი, მზისგან გადამწვარი შორეთი და წამოზნექილი სურიკატი, ურცხვად რომ მომჩერებია თვალებში.

ბევრს ვივლი, ქვიშის ნამცეცებზე ნამს შევაგროვებ და ნამტირალევ თვალებს ჩამოგბან. მზისგან გამომხმარ ხელის თითებსაც დაგიკოცნი და ჩემთან გამყოფებ მუდამ. დამპირდი, დამპირდი რომ აღარ გამექცევი.

მე მიყვარხარ, მიყვარხარ, მიყვარხარ... დამიჯერე.

ზარები ისევ რეკენ გროსმუნსტერში მაგრამ აღარ შევალ უშენოდ, გეფიცები. დაგელოდები, დაგელოდები ზაფხულამდე, სანამ ლიმატის წყლები გათბება. ახლა ვერ ვიზამ, ძალიან მცივა...

რამდენიმე დღეში ერთი წლით დავბერდები და რამდენიმე დღით მივუახლოვდები დასასრულს...

შენ...

მე...

შენ...

შენ...

შენ...

შენ...

დასასრულს...


* * *

როგორ დავეკარგეთ ერთმანეთს ჩემო...

სრულიად მარტო ვარ. ვიცი, ძალიან ცუდი დასაწყისია, მაგრამ ასეა!

ხანდახან საშინლად მინდება ვინმეს ვუთხრა რომ ლიმატი დღეს განსაკუთრებით ლამაზად მიედინება, მაგრამ ირგვილ არავინაა. თუმცა ეს არ ნიშნავს იმას, რომ ცხოვრება დამთავრდა. იცი როდის სრულდება ყველაფერი, როცა კვდები! ეს ყველაზე მარტივი ჭეშმარიტებაა მსოფლიოში, რომელიც შენც იცი, მეც და იმ მწითურმა გოგომაც, გუშინ ღამით 1001-ში ჩვენს ადგილზე რომ იჯდა.

ჯერ ცოცხალი ვარ, ვცოცხლობ და ჩემი მხრიდან უხერხული იქნება ინერტულ არსებად ვიქცე, რომელიც მხოლოდ იმისთვის არსებობს, რომ ფიზიოლოგიურ მოთხოვნილებათა მთელი კომპლექსი დაიკმაყოფილოს.

ქუჩაში ხეტიალმა მიმიჩვია, ფიქრში მეხმარება. შენზე ვფიქრობ, ჩემზეც და მწითურ გოგოზეც 1001-დან... გაზაფხულს გავდა, ჩითის კაბა ეცვა, ჯადვარით და მატიტელებით დაფოთლილი. დროდადრო ფეხის თითებზე იწევდა და თხელ, მკვრივ წვივებს ნერვულად ათამაშებდა. მომეჩვენა რომ ძალიან ახლობელი იყო, მაგრამ არ შემიმჩნევია, არც რამე მითქვამს. ჩემსავით გრძნობდა თავს, უადგილოდ... წარმოიდგინე ენთუზიაზმით სავსე რომ მივარდები ვინმეს და პირდაპირ მიახლი რომ შენ საოცრება აღმოაჩინე, ახალი აზრი თუ იდეა, თუმცა სანამ რამეს იტყოდე შიგნით გწყდება რაღაც და თავს უბედურად გრძნობ, რადგან ის რისი თქმაც გინდა სიახლე არ არის, უფრო მეტიც ყველამ იცის. უბრალოდ შენ გაგიჩნდა განცდა, რომ ეს შენი აღმოჩენაა. სიახლის თქმა გინდა, მაგრამ ერთ დიდ არქაიზმად ხარ ქცეული, დაყენებული მანერით და გაცვეთილი სიტყვებით... ჩემი შინაგანი განცდები ძალიან მივამსგავსე მწითური გოგოს ქცევას, მისი ქცევა ჩემი ემოციის საუკეთესო ილუსტრაცია იყო. ამიტომ მომეჩვენა ასე ახლობელი, თან მთელი საღამოს განმავლობაში ჩემსავით მარტო იჯდა... მისვლა ვერ გავბედე...

როგორ დავეკარგეთ ერთმანეთს ჩემო... ცუდია უშენო დღე. მწითური გოგოც ამიტომ მაფიქრებს, რომელსაც ალბათ ირენი ჰქვია. უცნაურია ჰო?! მგონია ყველა მწითურ გოგოს ირენი უნდა ერქვას, თუ ბლომად ჭორფლებიც აქვს, მაშინ ხომ ნამდვილად დარწმუნებული ვარ. შემიძლია ურცხვად დავუძახო შორიდან და დავიჩემო ნამდვილად გიცნობ, უბრალოდ შენ არ გახსოვართქო... ყველა მწითურ, ჭორფლიან გოგოს ირენი ჰქვია, ისევე როგორც ყველა ლოყებ ჩაჭყლეტილსა და კბილებ ქათქათას შენი სახელი...

ორიოდე დღის წინ დავბრუნდი ციურიხში. მთელი ზაფხული ვალისში გავატარე, ნიდერვალდი კიდევ ერთხელ ვნახე, ამჯერად უშენოდ... მთელი ეს დრო ემილის ველოდი, ჩამოვალო დამპირდა. გამიხარდა, მაგრამ... მარტო არ იყო... არ მინდა ზაფხულზე ლაპარაკი, ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი იყო, თუ გასულ წელს არ ჩავთვლით, როცა ჩვენ... იცი, ველოდი, რომ ვიღაცას ნიდერვალდს ვანახებდი, იმ ადგილებს სადაც ჩვენ, შენ და მე ერთად ვსეირნობდით, სადაც გვიყვარდა ერთმანეთი და სადაც ერთი ცხოვრებით ვცხოვრობდით... მაგრამ... წარმოიდგინე მადისაღმძვრელი შოკოლადიანი ნამცხვრის ნაჭერი, რომელსაც მოკბეჩ და მხოლოდ ამი მერე ხვდები, რომ ნამცხვარი კი არა კარგად დაბრაწული მარილიანი კვერია... ალბათ ასეთივე გრძნობა დაეუფლა ემილისაც, ციურიხში, თავისთან რომ დამპატიჟა... ვიცოდი რაც მინდოდა და სიამოვნებით წავედი მასთან, თუმცა ის არ აღმოვჩნდი ვისაც ელოდა. მიკიბ-მოკიბა საკუთარ თავში არ ვარ დარწმუნებული, სინამდვილეში არ მინდა ამის გაკეთება, სინდისი მქენჯნისო... მოკლედ, იცი როგორც ხდება ჩვეულებრივ... ის არ იყო გულწრფელი! სამწუხაროა მისი ქცევა, მაგრამ არც ამით დასრულებულა ცხოვრება...

ახლა აივნიდან ღამის ქალაქს გავყურებ, მუსიკას ვუსმენ და საძულველ კვანტროს ვსვამ შენს დროს რომ ასე მიყვარდა. გვიან ღამით 1001-ში წავალ, ჩვენს ადგილზე დავჯდები და მექნება იმედი, რომ გაზაფხულივით ირენი კარს შემოაღებს და უსიტყვოდ მომიჯდება გვერდით... მერე ერთად ვიქნებით მუდამ, თუმცა დარწმუნებული არ ვარ რომ ეს მინდა...

\"...But I miss you most of all, when autumn leaves start to fall...\"

Eva Cassidy


* * *

მე გარდავიცვალე

აღარ ვფიქრობ შენზე, მართლა აღარ! ციურიხშიც აღარ ვცხოვრობ და არც გროსმუნსტერის ზარის ხმა მესმის ყოველდღე. ძერმატი სამოთხეა. ასეთი მშვიდი არასდროს ვყოფილვარ. ხანდახან მგონია, რომ ადრიანად დავბერდი. საბედნიეროდ მხოლოდ ხანდახან მგონია ასე. იცი, პიჯაკის ფერს არასდრო ვუხამებ შარვლისას და პირსაც მაშინ ვიპარსავ, როცა მინდა.

მარტოობისთვის იდეალურ ადგილას ვარ. იმდენად რომანტიკულია რომ შენი არსებობა მეზედმეტება... და მე მივხვდი რომ შეყვარებული ვარ... მე შემიყვარდა საკუთარი თავი. მეტისმეტად ხელგაშლილი უნდა იყო ეს სილამაზე ვინმეს გაუნაწილო.

ეს მოხუციც იგივეს გრძნობს ალბათ, იდიოტივით რომ მომჩერებია. გეგონება შიშველი კაცი არასდროს უნახავს.

შენ გგავს ძალიან. ასეთი იქნები... დაბერდები, დანაოჭდები და მარტოს მოგიწევს ალპებში ყავარჯნით სეირნობა. ერთ დღესაც შეგხვდება შიშველი ახალგაზრდა და გაიფიქრებ, რომ მომავალი თაობის არ გესმის.
არადა, გესმოდა ჩემი...

ყინავს. ბედნიერი ვარ. არა, ყინვის გამო რასაკვირველია. ბედნიერი ვარ რომ დღეს, ახლა, ამ წამს მხოლოდ ეს მოხუცი მაფიქრებს მე რომ მომჩერებია...

სტეიგენბერგერ ბელვედერში გავჩერდი, მესამეზე. ყოველ საღამოს ლობიში ჩავდივარ და ხერესს ვსვამ. წითელი ჭაღი ძალიან მომწონს, მთელ ჭერს იკავებს. ვიფიქრე, რა მოხდება ეს ჭაღი სახლში რომ მქონდეს, წარმომიდგენია როგორ გაანათებსთქო, მაგრამ ისიც წარმოვიდგინე კარის გაღებისთანავე ჭაღი რომ შეგრჩება უხერხული იქნებათქო და მალევე დავივიწყე. კიბის მოაჯირებიც ლამაზია, დაგრეხილი, ოქროსფერი ლითონის, მაგრამ რა თავში სახლელად მინდა, ჩემი სახლი ერთსართულიანია, ეზოც არ მაქვს ღობედ რომ გამოდგეს.

ხუთვარსკვლავიანი სასტუმროა. არავინ იცის განვადებით რომ ვისვენებ აქ. სასტუმროს ადმინისტრატორს ვუთხარი ცნობილი ბელეტრისტი და სცენარისტი ვარ, სხვადასხვა დროს ფელინისთან, ვისკონტისთან და ანტონიონისთან მიმუშავია, კაბირიას ღამეები ჩემი მოგონილიათქო. გაუხარდა, მაზინა გადასარევი მსახიობი იყო და ალბათ კარგად იცნობდითო. ვუთხარი ვიცნობდი კი არა, ფელინის მე გავაცანი და პოპულარული თუ გახდა ჩემი დამსახურებაათქო. გაუხარდა, არ ვიცოდი ვინ იყავით, დღეიდან თქვენი თაყვანისმცემელი ვარო. ამის მერე კიდევ უფრო ფართოდ მიღიმოდა. პირსახოცები და სააბაზანო ხალათიც თვითონ მოჰქონდა ჩემს ნომერში. გეფიცებით ამდენი სასმელი არასდროს დამილევია, მაძალებდა, მე დაგისხავთ, გპირდებით გამიხარდება და მეგობრებთან ვიტრაბახებ კაბირიას სცენარისტი ჩემი ნაცნობიაო.

ხვალ დავოს დორფში ჩემს საყვარელ კერძებს კიდევ ერთხელ დავაგემოვნებ. მაშინ, ძველად ან დიდი ხნის წინ, უნდა გახსოვდეს რესტორნის შუაგულში მხოლოდ ჩვენ ვისხედით. ბედნიერები უნდა ვყოფილიყავით. უცნაური განცდა მქონდა, ყველაფერი ჩემი იყო თითქოს, შენც...

სულ დამავიწყდა სიახლე რომ მაქვს შენთვის. ბევრი ვიფიქრე და... იცი, მე გარდავიცვალ...

* * *

ეს იყო საგარმათას ძირას... ჩერაპუნჯაში... განგას ნაპირზე... ლოტოსების ჭალაში ერთ, ცად აზიდულ მთას მივჩერებოდი და ჯანდაბამდე მონატრებულს აღარ მახსოვდი... არასდროს მენახა ესოდენი დიდებულება, მხოლოდ შენი მონატრება თუ შეედრება... წამებში მონაცვლეობდნენ წელიწადის დროები... ზაფხულს ზამთარი მოსდევდა, ზამთარს შემოდგომა. ყველაფერი უჩვეულო და თან ახლობელი იყო...

მივიღე ის რაზეც ვოცნებობ...
მე ვარ დრო, მე ვარ ცენტრი, მე ვარ მთავარი... ჩემი სამყაროს მთავარი და ჩემი სამყარო ჩემს ირგვლივ ბრუნავს... იმ სისწრაფით რომ გული მერევა... მე ვარ მთავარი...

მივხვდი იმასაც რომ მე ტყუილი ვარ... ახლაღა, მხოლოდ გარდაცვალების შემდეგ მივაღწიე ნირვანას...

აქ, საგარმათას ძირას, ჩერაპუნჯაში, განგას ნაპირზე, ლოტოსების ჭალაში...

მე გარდავიცვალე...  

4 comments:

ჩორვენი¹³ said...

"მე გარდავიცვალე... " chto za znakomae chuvstvo!

le'ila said...

xa xa xa chorven..... pirveli sityvebi rats me amomivida amis tsakitxvis mere iyo: me gardavitsvaleee
:) :) :)

Anonymous said...

...when the leaves start fall...

tamuna said...
This comment has been removed by the author.