Wednesday, September 3, 2008

მაჩაპუჩარე (ნაწილი მეორე)


მანანგის პროვინციაში ვართ, მაჩაპუჩარეს ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ანაპურნას ზურგში. მზის საძებნად წავედით.
მარჯვენა მხარეს ყრუ ტკივილები მაქვს, მესამე დღეა ლეილა სამი წამის ინტერვალით იდაყვს მირტყამს გვერდში... 

ახლა ჩაის სახლთან ხის სკამზე ვზივართ, საღამოა, საერთოდ არ მცივა. ისეთი გარემოა სიცივეზე ვერ ვფიქრობ. გარშემო მთები, გვერდით ლეილა და მზის მოლოდინი, ჩემთვის სითბო რომ არის და ლეილასთვის ოცნება. 

ქვემოთ, ლატამარანგისკენ ქვის სახლი ჩანს, ამბობენ მზე იქ ცხოვრობსო. დურგას ვეფხვი დარაჯობს თურმე სახლს. ტიბეტელი ქალი გზად ჯოხებს ჰყიდის მთაში სასიარულოდ და იავნანას მღერის მზე რომ ვეფხვის უჩუმრად გამოაპაროს. მთელი ღამე ნარინჯის ბერები მშვიდად აგებენ მანდალებს რიჟრაჟზე რომ გააცამტვერონ და ამ დროს სიჩუმე კივის. საფეთქლები მტკივა, ფიქრები ერთმანეთშია არეული... ველოდებით მზეს... 
და კარი იღება... 
და ისევ ლეილას მუჯლუგუნი... 
და მე აღარ მაქვს ყრუ ტკივილები მარჯვენა გვერდში... 

ვიცი რაც არის ბედნიერება! 
არა, მზის ამოსვლა არა! მზის ამოსვლა სილამაზეა, სითბოც, სიმშვიდეც, იმედიც... ბედნიერება სხვა რამე! 

მე ვიცი!

რატომღაც ისპაჰანში, ლეილასთან გატარებული საღამოები გამახსენდა. ჰმ, რატომღაც! 
აივანი მეიდან ემამს გადაჰყურებს. ვსაუფრობდით ყველაფერზე, თავისუფლებაზე, სიცოცხლეზე, ცხოვრებაზე... მისთვის არ არსებობს სიტყვა "უნდა", არ არსებობს ვალდებულებები... 
უსაშველოდ მხიარულია ერთი შეხედვით და კიდევ უფრო ღრმა და სევდიანი სინამდვილეში... ადამიანი რომელიც არასდროს არის ერთნაირი... 

ჰოდა, ბედნიერება აივანია, ფეხმორთხმული რომ ზიხარ, საღამოს სიგრილეს გრძნობ, ცხელ ჩაის სვამ და მეგობარს უსმენ... 

P.S. ტიბეტურად ლეილა ასე იწერება 


5 comments:

ჩორვენი¹³ said...

wooooooooooow

ძალიან :)

Lei'la said...
This comment has been removed by the author.
laleh said...

chai tu ar mikvars bednieri verasodes viqnebi? :S

Lei'la said...
This comment has been removed by the author.
Lei'la said...

momenatra aivani.........eeeeeeeeoooooooooooooooo