Wednesday, November 23, 2011

Seni seviyorum İstanbul

“აგვისტოს ბოლოს, როცა ყარყატების გუნდი გადაუფრენს სრუტეს… ვიდექი აივანზე და ვუყურებდი იისფერი მოსახვევის ჰაეროვან დაშვებას, რომელიც დილის სიოს წამობერვისას გვერდებს ხან შლიდა და ხანაც კეცავდა…”



აქ გამოვფენ ფოტოს, რომელიც გალათას კოშკიდანაა გადაღებული.
ხელის გულზე გადაშლილი სტამბული განსაკუთრებულად შთამბეჭდავია. ტოპკაპის სასახლე, აია სოფია, ლურჯი მეჩეთი და გალათას ხიდი, ბეიოღლუს რაიონს სულთან აჰმედთან რომ აკავშირებს.
ხიდზე ალბათ ზღვისა და შემწვარი თევზის სუნია. ძუაზე მიმაგრებულ კაუჭებზე კი ქაფშიები ფართხალებენ.



მიუხედავად იმისა, რომ ნოემბრის დასაწყისში საკმაოდ ცივა, მზე მაინც ოქროსფრად ბრდღვიალებს. სხივები ციმციმებენ ოქროს რქის ყურეში. ქალაქის კონტურები მკვეთრია.
ემინონუში, დიდი ბაზრის წინ მდებარე ახალი მეჩეთი სადღესასწაულოდ მოკაზმულა თითქოს.
შორს, ჰორიზონტზე კი მინარეთები აწოწილან.



ნაპოლეონი მართალი იყო, მთელი დედამიწა რომ ერთი ქვეყანა ყოფილიყო, უსათუოდ სტამბული იქნებოდა დედაქალაქი.



ტაქსიმიდან გალათასკენ ფეხით წამოვედი.
ბეიოღლუს ქუჩები წაბლის შეყვითლებული ფოთლებითაა მოფენილი.
სრულიად შემთხვევით აღმოვჩნდი სიძველეების ქუჩაზე. ანტიკური ნივთების უზარმაზარი საცავი - რომაული ქანდაკაბები, ქვისა და ხის ნაკეთობები, ნიკელის გალიები და ტყავის ძველ სავარძელზე შემოსკუპებული შავი კატა. ეზოები და სახლები სულით, ხასიათით და განწყობით. აღმოსავლური და ანტიკურ-ევროპული ხელოვნების სინთეზი, თვალს და გონებას რომ იტაცებს.



საოცრად მშობლიური განცდა მაქვს. სავარაუდოდ ძველი ოტომანი ვარ, წინა ცხოვრებაში, 1453-ის 29 მაისს კონსტანტინოპოლის გამო ამ უბანში მიბრძოლია და გმირულად შევეწირე ალბათ ქუსტანტანიას აღებას.



ლურჯ აბრაზე წერია ჩუკურჯუმა.
ქემალ ბეი და ფუსუნი ამ ქუჩაზე დადიოდნენ ერთ დროს.
უბის წიგნაკში ჩანიშნული უმანკოების მუზეუმი აქვე დგას სადღაც. ხასხასა წითელი, ცარიელი შენობა, საოცრად მიმზიდველი აურით.
პამუკი ვისაც წაუკითხავს, ჩემსავით ფიქრობს ალბათ - ეს ქალაქი ყველაზე უკეთ ვიცი.



***

სტამბულის არქეოლოგიის მუზუმი, ანტიკური აღმოსავლეთისა და ისლამური ხელოვნების მუზეუმები.



ბაბილონის იშთარის ჭიშკრის ბარელიეფი, რომელიც ნაბუქადნეზარ მეორემ სიყვარულის, სექსისა და ომის ქალღმერთის პატივსაცემად ააშენა.
როგორც აღმოჩნდა, რეკონსტრუირებული ჭიშკარი ბერლინის პერგამონის მუზეუმშია, სტამბულის არქეოლოგიის მუზეუმში მხოლოდ ბარელიეფები ინახება.



ეგვიპტისა და ხეთების იმპერიებს მიერ გაფორმებული კადეშის სამშვიდობო შეთანხმება. ყველაზე ძველ წერილობით შეთანხმებად ითვლება.



და კონტინენტების შეხვედრის ადგილი - ბოსფორი.



P.S. სტამბულის ფოტო ალბომი

Monday, July 25, 2011

al-Qāhira



ღამის სამია, სასტუმროს მისაღებიდან ლანჩ-ბოქსები ავიღეთ.
ტოიოტას მარკის შავ ავტომობილში მძღოლის გარდა არავინ ზის. მისალმების მერე მეუბნება, რომ ქაირომდე, 500 კილომეტრიან დისტანციაზე 4 საათი და 10 წუთია საჭირო, გიდი კი იქ დაგვხვდება.

ბნელა. გზად სანახავი არაფერია. მხოლოდ უდაბნოს შორეული ჰორიზონტები და განათებული ბენზინგასამართი სადგურები. საწვავის ფასი არსად წერია.
მანქანა არამწეველებისთვისაა, ამიტომ სიგარეტის მოსაწევად ელ ზაფრანასთან გავჩერდით. საწვავის ფასიც აქ ვიკითხეთ და აღმოჩნდა, რომ 2 ფუნტი, დაახლოებით 50 თეთრი ღირს.
ისიც გავიგე, რომ ჩვენი მძღოლის ყოველთვიური ანაზღაურება 500 ფუნტია. ვიცი, გიკვირთ, თქვენ მდიდარ ქვეყანაში ცხოვრობთო. რადგან სტეფანი ამერიკელია, მეც შტატების ჯორჯიიდან ვგონივარ. ახსნა არ მიცდია, ადრიანი დილა იყო და მოწევაც სიჩუმეში ვარჩიე.

გამთენიისას გავიღვიძე, კისერი საშინლად მაქვს დაძაბული, თან მარცხენა საფეთქელი დაჟეჟილობისგან მტკივა. ზღვის სანაპიროს მივუყვებით. საგზაო ნიშნები ამბობენ, რომ ქაირომდე არც ისე ბევრია.

საპროტესტო აქციებისა და გახშირებული ტერაქტების გამო ჰურგადადან დედაქალაქამდე რამდენჯერმე გავიარეთ საპასპორტო კონტროლი.

7:10 საათზე უკვე ქაიროს შესასვლელთან ვართ. პირველი შთაბეჭდილება ალ ჰარამისა და გიზას დაუსრულებელი, წითელი აგურის შენობებია. უზარმაზარ ტერიტორიაზე ერთნაირად უსახური, დამთრგუნველი. ურბანული უდაბნო, ცარიელი, ერთფეროვანი, უინტერესო...

და შენობებს მიღმა ძალიან ნაცნობი ხედი. ჟურნალ-გაზეთებში, ინტერნეტში, ღია ბარათებზე თუ სიზმარში ათასჯერ ნანახი. გიჟივით ვაჩხაკუნებ ფოტო კამერას. უთქმელი განცდა მაქვს, რაღაც მშობლიურს, ძალიან ნაცნობს და მონატრებულს რომ უნდა შეეხო. ეიფორიის, შიშის, რიდისა და სიხარულის სინთეზია.

ელ-რემაიაზე, სასტუმრო ლე მერიდიენთან შევჩერდით, გიდს ველოდებით. მძღოლი ამბობს, რომ We have to wait, she will come soon (ცოტა ხანს მოცდა მოგვიწევს, მალე მოვა). სტერეოტიპებით სავსე წავედი აქედან და ვერაფრით წარმომიდგენია ისლამური კულტურის ქალი, რომელიც შეიძლება გიდი იყოს. ამიტომ ამ "გაუგებრობას" მძღოლის გაუმართავ ინგლისურს ვაბრალებ.
იმედგაცრუებული ვრჩები - ისეთი მწვანე თვალები აქვს, უნახავივით ვუყურებ, თან ვიცი მუსლიმ ქალებთან მხედველობითი კონტაქტი არ შეიძლება, არც ხელის ჩამორთმევა. რეალურად, ყველაფერი პირიქითაა. ხელს მართმევს, თვალებში ვუყურებთ ერთმანეთს და ვგრძნობ როგორ მიყვარდება, ერთი ნახვით.

პირამიდებამდე მანქანით მივედით.
არ ვიცი ზუსტად როგორ მოხდა, აქლემზე ამხედრებულს ჩალმიანი ადგილობრივი პირამიდებისკენ რომ მიმაქროლებდა. გულწრფელად მეგონა სტუმართმოყვარე ეგვიპტელის აქლემზე ვიჯექი და ასეთი დახვედრა ნორმა იყო. მოკლედ ერთი ფოტო 80 ფუნტი დამიჯდა.

***

დამუნჯებული ვუყურებ უზარმაზარ პირამიდებს. ანტიკურ ლოდებს შორის დავდივარ და მგონია ნებისმიერი ქვა ხუფუს, ხეფრენის ხმას ინახავს. ქვას თუ შევეხები, მუშების ოხვრას გავიგებ, 900 კილომეტრის იქით, ასუანიდან, მზის ნავებით მოზიდულ ლოდებს რომ ამუშავებენ. ისტორიას მოვისმენ, ისე, როგორც იყო სინამდვილეში. ექსტრატერესტრიალური არსებებისა და ზებუნებრივი ძალების გარეშე. ისეთი აურაა - ეგვიპტელების ძველ ამბებს კანით, ზურგის ტვინით, ტელეპატიურად აღვიქვავ.

სფინქსის წინ, ხეფრენის სურვილების ჭაში ერთ ფუნტიანი ჩავაგდე.

არ მემეტება ეს ადგილი დასატოვებლად, მაგრამ გაუსაძლისად ცხელა.

ტაჰრირზე მდებარე ეგვიპტურ მუზეუმამდე პაპირუსების ქარხანა, ალ ფაიედების სუნამოების საწარმო ვნახეთ და ლანჩისთვის პირამიდების ქუჩაზე მდებარე კაფეში დავსხედით.
მივედი დასკვნამდე, რომ ჩემი წარმოდგენები მუსლიმ ქალებზე მცდარია, ჩვეულებრივი სტერეოტიპი. სტერეოტიპები კი არასდროს არის კარგი.
სახელი ვკითხე, ღიმილით მპასუხობს, რომ ნირვანა ჰქვია, ოღონდ მუსიკის გარეშე. გარდა იმისა, რომ უსაშველოდ ლამაზია, იუმორის კარგი გრძნობაც აქვს.

ტაჰრირის საპროტესტო აქციებზე ვილაპარაკეთ. ამბობს, რომ საშინელ სიღარიბეში უწევთ ცხოვრება ქაიროს მოქალაქეებს. პირამიდებთან მომხდარი ინციდენტი, ერთი ფოტოსთვის ფული რომ გამოგძალეს აბსოლუტურად მიუღებელია, თუმცა გასაგებიც, რადგან ამ ხალხს სხვა გამოსავალი უბრალოდ არ აქვთ, აგრესიულად თუ არ იშოვეს შემოსავალიო. ვეთანხმები, მიუხედავად იმისა ძალადობის მსხვერპლი გავხდი. ბოლოსდაბოლოს არ მოუპარავთ ის 80 ფუნტი, არც არავის გავუძარცვივარ, ფულის სანაცვლოდ ცოტა არ იყოს ბანალური, თუმცა მშვენიერი ფოტო მივიღე. აქლემზე ამხედრებული მე, ფონად პირამიდები.

ნირვანა ამბობს რომ "ტაჰრირ" გათავისუფლებას ნიშნავს. ქართულად დამაწერინა წიგნაკში "გათავისუფლების მოედან." ვუთხარი, რომ ჩვენც გვაქვს თბილისში ტაჰრირის მოედანი.


ქაირო კონტრასტების ქალაქია. ერთმანეთის გვერდითაა ალ ჰარამის უსახური, აგურის სახლები, სასტუმრო ფორ სიზონს, აქციებისას გადამწვარი სახელისუფლებო პარტიის შენობა, რიც კარლტონი, პირამიდები, ნაგვით სავსე ქუჩები, ფეშენებელური ავტომობილები და ხმაურიანი რიკშები, აქლემზე ამხედრებული, ჩალმიანი მამაკაცები და წითელ საცხიანი, დიდ ძუძუებიანი ევროპელი ქერა ქალები.

ტაჰრირზე სიმშვიდეა. მხოლოდ პარასკევობით იკრიბებიან და ახალი მთავრობის ახალ პოლიტიკურ კურსს აპროტესტებენ. სასიკეთო ცვლილებები არ მოხდა მალევე და იმედგაცრუებულები არიან.

ეგვიპტური მუზეუმის წითელი შენობის ეზოში ფოტოებს ვიღებ. შიგნით ანტიკური ეგვიპტის 120 ათასზე მეტი არტიფაქტია, ორიგინალები, ჩვენს წელთაღრიცხვამდე შექმნილი ამბების გადარჩენილი მატიანეები, მთავარი გმირები, ზუსტად ისეთები, როგორც შექმნისას, თითქმის ისეთები.

და აქ, წითელი შენობის მეორე სართულზე, შევხვდი ყველაზე ძველს და ნაცნობს. არ გვენახა ერთმანეთი აგერ უკვე 3334 წელია.
ვიდექი უტყვად კარგა ხნის განმავლობაში და თვალებში ვუყურებდი ტუტანჰამონს.


ფოტო ალბომი

Monday, July 18, 2011

Miṣr

მსოფლიოს უდიდეს ცივილიზაციას დასაბამი რომ მდინარე ნილოსმა მისცა და ეგვიპტის ერთიანი სამეფო ქრისტემდე დაახლოებით 3200 წელს წარმოიშვა - ცნობილია ყველასთვის.
სხვადასხვა დინასტიები რომ ქვეყანას სამი ათასწლეულის განმავლობაში მართავდნენ და არაბები ჩვენი წელთაღრიცხვით მეშვიდე საუკუნეში გამოჩდნენ, ესეც.



მე ჩემს ამბავს მოვყვები ეგვიპტეზე.

ვიზიტი სპონტანურად გადავწყვიტე და ერთადერთი ადამიანი, ვინც ერთობლივ თავგადასავალზე დავითანხმე, ჩემი მეგობარი, სტეფანი აღმოჩნდა. სხვებისგან უდროობისა თუ სხვა პრობლემის გამო, უარი მივიღე.

დღე 1 - გაცნობა

ჰურგადას აეროპორტში საღამოს თერთმეტზე დავეშვით. მფრინავი ამბობს, რომ ჰაერის ტემპერატურა 34 გრადუსია. სიცხე ძალიან არ მიყვარს, მაგრამ წითელი ზღვის ჰავა სიურპეიზი აღმოჩნდა. რამდენადაც სანაპიროზე მუდმივად ბრიზი ქრის, ჰაერის ტემპერატურა მარტივად ასატანია.

სასტუმროში მისვლამდე ნაციონალური ტურისტული სააგენტოს წარმომადგენელი რჩევებს გვაძლევს: არ განახორციელოთ საერთაშორისო ზარები ნომრიდან, დარეკეთ სასტუმროს მისაღებიდან, სანაპიროზე გასვლისას უსათუოდ გამოიყენეთ მზისგან დამცავი კრემი, არ დალიოთ ონკანის წყალი, შეიძლება მომწავლელი აღმოჩნდეს..

ნომრის აივნიდან წითელი ზღვის სუნთქვის შემკვრელი ხედი ჩანს. ვახშმის მერე მალევე ვიძინებთ, უმარავი რამე გვაქვს ხვალიდან აღმოსაჩენი.

***

პლაჟზე ადრიანად გავედით. ჰილტონ პლაზას საკუთარი სანაპირო და პორტი აქვს. წყალქვეშ ცურვისთვის საჭირო მოწყობილობები თბილისიდან წავიღეთ.

ქვემოთ, სიღრმეში, ნაპირიდან დაახლოებით 20 მეტრში სხვა სამყაროა, ცოცხალი, მრავალფეროვანი. ზღვის ზღარბები ასე ახლოდან ცხოვრებაში პირველად ვნახე.

საღამოს ეგვიპტური ჰიბისკუსის ჩაი - კერკედია დავაგემოვნეთ და მომდევნო დღისთვის დაივინგ ტური დავგეგმეთ.

დღე 2 - სამოთხის კუნძული

8:20 საათი.

ეგვიპტური დროის შესახებ არასდროს არაფერი გვსმენია, ამიტომ დათქმულ დროს, დათქმულ ადგილას გიდს ველოდებით. როგორც აღმოჩნდა, ეგვიპტელები ნახევარი საათით აგვიანებენ, ცუდია, რომ ამის შესახებ წინა დღეს არაფერი უთქვამთ, მზის გულზე ლოდინი არ მოგვიწევდა.

წითელ ზღვაში მარჯნების ხუთასამდე სახეობაა, ეგვიპტის სანაპირო კი მყვინთავებისთვის ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული.

ხურგადას ჩრდილოეთით ელ გუნა მდებარეობს, მიმზიდველი ტურიტული ლოკაცია. იქვეა მაკადისა და სომას ყურეები - მყვინთავების მექა.

სამხრეთით ქალაქი საფაგა, ნაციონალური პარკი მაჰმია და სამოთხის კუნძული.

მოკლედ დანიშნულების ადგილი სამოთხის კუნძულია. გემ „კარტაზე“ ჩვენს გარდა გერმანელი, ამერიკელი და პოლონელი ტურისტები არიან. კაპიტანი ყვინთვის ინსტრუქტაჟს გვიტარებს.

ზვიგენებზე ვეკითხები, საშიშროება თუ არსებობს. ამბობს, რომ კუნძლებს შორის ლაგუნაში მუდმივად ბევრი ხალხია, ამიტომ ზვიგენები აქ მოსვლას ერიდებიან. დავმშვიდდი, თორემ წყალქვეშ ჩემს ფანტაზიას თუ გასაქანი მიეცა, დარწმუნებული ვარ კარგად არ დასრულდება ეს დღე.

დაახლოებით ერთ საათში ადგილზე ვართ. განსაკუთრებული მოლოდინი არ მაქვს, რაც სასტუმროს სანაპიროზე ვნახე წყალქვეშ, იმაზე მეტს არაფერს ველი. კარგი, ვფიქრობ, რომ ფერადი მარჯნები და რამდენიმე სახეობის თევზი დამხვდება.
ხოდა, უკან მიმაქვს ჩემი სიტყვები.

ყვინთვა ძალიან გავს ფრენას. პარაპლანით ან პარაშუტით ვისაც უფრენია, დაახლოებით მიხვდება რა განცდაზეც ვსაუბრობ. (ხო, ასოციციები გენტიკურადაა დეტერმინირებული და ამ შემტხვევაში ყველაზე მარტივი ფორმა, ნანახის გადმოსაცემად) თუმცა, ერთი დიდი განსხვავებაა - აქ ცა თხევადი და გრილია, ქვემოთ კი წარმოუდგენლად ლამაზი, მრავალფეროვანი, ენით აუწერელი სამყარო. მთები, მარჯნის ტყეები, რომელიც ცოცხლობს და სუნთქვას, ირგვლივ მილიონობით ფერადი თევზი დაცურავს და ამ გიჟურ რიტმს აყოლილი გული და გონება ემოციებს ვერ იტევს.

ყვინთვის მერე სამოთხის კუნძულზე დავბანაკდით, რომელზეც ერთადერთი ხე დგას და ისიც ხელოვნურია. გიდი ამბობს, რომ ეგვიპური საათნახევარი გვაქვს.

მთელი სანაპირო მარჯნის რიფებია, ისეთივე წარმოუდგენლად ლამაზი სამყარო, როგორიც ღია ზღვაში. შთაბეჭდილებებით სავსე და დაღლილები დავბრუნდით სასტუმროში.

საღამოს ტურ-აგენტები, ცოლ-ქმარი, ეგვიპტელი აჰმედი და რუსი ანა გავიცანით, რომლებმაც საჰარაში ჯიპ ტური შემოგვთავაზეს.


დღე 3 - საჰარა

დაახლოებით 3 საათი იქნებოდა ბედუინების სოფელში, ელ ვაჰაში რომ მივედით. ეს ადგილი სპეციალურად ტურისტებისთვის შეიქმნა, მაგრამ საერთოდ არ გავს ხელოვნურს. ყველაზე დიდ კარავში ჩაი დავლიეთ, რის შემდეგაც სოფლის და ადგილობრივების ცხოვრების წესის ნახვა შეგვეძლო. გავარკვიე, რომ ბედუინი ბავშვები არ დადიან სკოლაში, ყურანს კი მწვანე მეჩეთში სწავლობენ.

მთავარი მოედნის ერთ ბოლოში ბედუინი ქალი ტრადიციულ პურს აცხობს, მეორე ბოლოში ტურისტები აქლემებით სეირნობენ, ერთგან ხელნაკეთი სუვენირებს მაღაზიაა, ოდნავ მოშორებით ტერარიუმი, ეგვიპტური საჰარის რეპტილიებით. დიდი ხნის ნატვრა ავისრულე და თითქმის ყველა ქვეწარმავალს შევეხე.

ახლა იდეა მაქვს, ე.წ. ქვიშის თევზი (ხვლიკი, რომელიც თევზივით დაცურავს ქვიშაში) ან ქამელეონი ვიყიდო, მაგრამ ზოო მაღაზიას ჰურგადაში ჯერ-ჯერობით ვერ მივაკვლიე.

საღამოს 6 საათისთვის კვადროციკლებით გადავწყვიტეთ დაბრუნება. აღმოვაჩინე, რომ მზის ჩასვლისას უდაბნო ძალიან ჰგავს მარსის ლანდშაფტს. რეი ბრედბერის მკითხველებისთვის საღამოს საჰარა ერთი სიამოვნებაა. თვალუწვდენელი, გაშლილი სივრცე, აქა-იქ ქვიშის ბარხანები, ოდნავ შორს მთები, ქარი, რომელიც უცნაურ ხმებს გამოსცემს და ჩამავალი, წითელი მზე.

საბაზისო ბანაკში დაბრუნებისას ბედუინების ცეკვა, ტანორა ვნახეთ, ძალიან ჰგავს დერვიშების თავბრუდამხვევ ტრიალს და კიდევ ერთი მშვენიერი დღეც გასრულდა.


დღე 4 – ქალაქის ცენტრი

არაფერი განსაკუთრებული. ტაქსის მძღოლი ჰურგადას ბაზარში გვეპატიჟებოდა, რაც ერთი ჩვეულებრივი მაღაზია აღმოჩნდა.

უცნაური ტრადიცია აქვთ მაღაზიის მფლობელებს. დაგპატიჟებენ ეგვიპტურ, ჰიბისკუსის ჩაიზე, ბევრს გელაპარაკებიან ყველაფერზე ერთად და ამასობაში აღმოაჩენ, რომ ათასი სისულელე იყიდე. ვაჭრობისა და ფასზე შეთანხმების პროცესი საშინლად დამღლელია, ამიტომ შოფინგისთვის თანამედროვე სუპერმარკეტში ან სავაჭრო მოლში ვიზიტი სჯობს.

ეგვიპტური სიგარეტი ყარს. მოწევა ყველგან ნებადართულია და საბოლოოდ, იმაზე მეტი მოვწიე, ვიდე ვვარაუდობდი.

სასტუმროში დაბრუნებისას აჰმედს და ანას შევხვდით, მომდევნო დღისთვის კიდევ ერთი თავგადასავალი გვინდა. ვფიქრობთ, რომ წითელ ზღვაზე თევზაობა ურიგო არ იქნება. ანა კუნძულ უტოპიაზე გამგზავრებას გვიჩევს.


დღე 5 - კუნძული უტოპია


ეს ადგილი ზუსტად ზღვის დონეზე მდებარეობს. ღამით წყლით იფარება და მხოლოდ გათენებისას ბრუნდება უკან. ამიტომ უტოპია ჰქვია. ქვიშიან სანაპიროს მარჯნის რიფები ენაცვლება. იმდენი ცოცხალი არსებაა თავმოყრილი, ყველაფერი მოძრაობს. ათასი თვალია საჭირო ზღვის ზღარბს, ვარსკვლავს ან რომელიმე მოლუსკს არ დააბიჯო ფეხი.

კუნძულისკენ ქალაქ საფაგაში მდებარე სასტუმრო ინტერკონტინენტალის პორტიდან, დაახლოებით ათ საათზე გავედით და 45 წუთში ადგილზე ვიყავით. ტურის პირველი ნაწილი ყვინთვას ითვალისწინებდა. ამჯერად ნამდვილად აღარ მქონდა რამე განსაკუთრებულის მოლოდინი და კიდევ ერთხელ მომიწია სიტყვების უკან წაღება. კუნძულიდან ასიოდე მეტრში, წყალქვეშ 15-20 მეტრის სიმაღლის მარჯნის სვეტებია, ათასფერი, სასწაული.

ირგვლივ უამრავი თევზი, უფრო ირგვლივ ღრმა, ლურჯი ზღვა. ეს ფობია ვერ მოვიშორე, ნებისმიერ დროს, ნებისმიერი მხრიდან ზვიგენის გამოჩენას ველოდები.

მშვიდობიანად დასრულდა ეს დღეც.

საღამოს პოზიტიური კონოტაციის ინგლისურ სიტყვებს ვეძებდი აჰმედისა და ანასთვის შტაბეჭდილებები რომ გამეზიარებინა.

მანამდე თევზაობაც ვცადე, მაგრამ სამწუხაროდ არ გამიმართლა, ვერაფერი დავიჭირე.


დღე 6 - ისევ ჰურგადა

დღეს განტვირთვის დღეა. ანასთან და აჰმედთან ერთად ქალაქის ცენტრში გავედით და უილიამს შევხვდით. გვიან ღამით, დაახლოებით სამი საათისთვის გიზაში რომ წავიდეთ.

ქაიროსა და გიზას ამბავი ვრცელი და საინტერესოა, ამიტომ, გაგრძელება იქნება...

***

ჩემი მხრიდან უმადურობა იქნება „თრეველთაიმს“ და ნატას მადლობა არ გადავუხადო. რამდენადაც მათთან ურთიერთობის გამოცდილება მაქვს, სხვა ტუროპერატორთან მისვლაზე არ მიფიქრია.

მნიშვნელოვანია, როცა მოთხოვნებს და სურვილებს გაგებით ეკიდებიან და საუკეთესოს გთავაზობენ.

მნიშვნელოვანია ისიც, რომ ნებისმიერ დროს, ნებისმიერ კითხვაზე სიამოვნებით და ამომწურავად გპასუხობენ.

P.S. ეს არ არის სარეკლამო პოსტი.
უბრალოდ, ძალიან კარგია, რომ არსებობს კომპანია, რომელსაც გულწრფელად ვენდობი.

P.P.S. ალბომების სანახავად, ქვეთავების სათაურებს ჰკლიკეთ.

Sunday, April 17, 2011

პლასტელინი



შენ რომ ფერადი პლასტელინი მაჩუქე, ფერადი ჯარისკაცები გამოვძრწე, ნაძერწ ველზე გამოვუშვი საომრად და დამარცხდნენ.

ხისფეხებიან სახლში რომ ყვითელთმიანი უშნო გოგოა, ის მეპრანჭება. ვერაფრით ვეტყვი რომ მის ეზოს შავი ალუბლის კუნწულებისთვის ვსტუმრობ, შენ რომ ყურებზე დაგკიდო.

ნაძერწ ჯარისკაცებს ტანი და კიდურები აქვთ დაჭყლეტილი. სისხლს კი უცნაურად რუხი ფერი აქვს.

პლასტელინის ღობეზე ჩემი ყვავილებიანი პერანგი დავტოვე, ზემოდან მეორე ღილი მოსძვრა და...

იცოდი, რომ მზეზე ნაძერწი ჯარისკაცები დნებიან?!
მეც! და მაინც ვიჩუქე ფერადი პლასტელინი.


ხისფეხებიან სახლში რომ ყვითელთმიანი უშნო გოგოა, ის მეპრანჭება. მე კი გულისყურით ვეძებ ყვავილებიანი პერანგის სადაფის ღილს.


Nana Caymmi - Nao Se Esqueca De Mim | Upload Music