Tuesday, October 16, 2012

აღარ მინდა თამაში, გავათავე ლავაში..


საფეთქელზე ტუჩებით შემეხო და სიცხე გაქვსო გამოაცხადა. ახლა იმდენად დიდი ვარ, ძველ ხრიკებს ვერ ვიყენებ, სასაცილო ვარ, თორემ გადმოვყრიდი ცრემლებს. ბავშვობაში მუცლის ტკივილს ვიმიზეზებდი, ტირილი რომ გამემართლებინა, ახლა აღარ. არადა, ხანდახან ტირილი ისე მინდა.. იმიტომ კი არა, რომ ცუდად ვარ, პირიქით, უმიზეზოდ, უფრო სწორად, საერთოდ რომ არ დამავიწყდეს ეს ემოცია იმიტომ. 


არაფრით არ გამიშვა სამსახურში, უარესად იგრძნობ თავსო. მე დავიჩემე აღარ მინდა თამაში, გავათავე ლავაშითქო. გადაირია, ახლავე მორჩი მაიმუნობას და შალის წინდები ამოიცვიო. თვითონ მომიქსოვა გასულ წელს, მდოგვისფერია.

ძველი ალბომი მოვქექე. არ მიყვარს ჯგუფური ფოტოები, ვამბობ რომ ჩაის ფაბრიკის ეფექტი აქვს. არადა, სულ ასეთი ფოტოებია ყდაგაქექილ მწვანე ალბომში.
აქ ფეხსაცმლის საწმენდი ღრუბლებისა და ფერადი ბრიოლინის დრო, მაშინ თმები მქონდა და ტყავის ფეხსამელსაც ვიცვამდი. უბანში სროლა თუ ატყდებოდა, სახლში შუქს რომ აქრობდნენ, ზედმეტი ყურადღება არ მივიქციოთო და სადილზე რომ არავინ გპატიჟებდა ცოცხალი თავით. მერე ჩვენ წამოვედით. 

ირენი და მე სხვა ქალაქში ძლივს ვაგნებდით საჭირო ადგილებს. ირენი ამბობდა, ჩაფსკვნილ, ლოყებღაჟღაჟა კაცს თუ ჰკითხავ მერია სად არის, უსათუოდ რომელიმე რესტორანს გაიხსენებს და ისე მიგასწავლის - რესტორან "მერიდიანოს" როგორც კი გასცდებით, ორიოდ ნაბიჯში. ბავშვებს კიდევ სათამაშოების მაღაზია და სკვერი ახსენდებათ და საორიენტაციოდაც მშვენივრად იყენებენო. ვუთხარი, რომ სტერეოტიპებით აზროვნებს.

იმ დღეს წვიმდა და ცაცხვების ხეივანში სეირნობა არ გამოგვივიდა. მეტროში ქვის იატაკზე დავსხედით და თამაში დავიწყეთ. ესკალატორზე მომავალ ადამაინებს ფეხებზე ვუყურებდით და უნდა გამოგვეცნო როგორი სახე ექნებოდა ასეთი ფეხების პატრონს. ირენმა მაჯობა, თეთრ ჩექმებიანი ქალი ზუსტად აღწერა -  ქერა თმები, ხის ჩარჩოიანი გამჭვირვალე სათვალე, წვრილი ტუჩები, თხელი ცხვირი და ვარდისფერი ყვრიმალები. ჩვენი თამაშის გმირი ირენის თანამშრომელი აღმოჩნდა. სახეში შემომცინა, კისერზე მიჩქმიტა და ქერათმიან ქალს მივარდა.

სტელა და მე ერთად ვართ ახლა.
აღარ მინდა თამაში, გავათავე ლავაში.