Wednesday, February 21, 2018

ნიკუშა


იმ დღეს ვიხსენებდი, რომ გამზეურებული საწოლის სუნი მომენატრა - მსუყე, ჰაერით და მზით გადავსებული, ხვატისგან გადაქანცულ შუადღეს დედა რომ გამოფენდა აივანზე. საათობით ვიყავი გადაკიდებული ალუმინის რიკულებს და გაუგონარ არომატებს ღრმად ვსუნთქავდი.

მაშინ მუშმალის ხე ყვაოდა და თეთრი თუთის კუზიანი ხე ჩამოსაბერტყი იყო. უბნის ბავშები ვიკრიბებოდით ეზოში, უსაშველოდ დიდ პარკს ვფენდით ხის ქვეშ და თუთის ტოტებს ჭოკებს ვურტყამდით.

მაშინ ზღვა მშვიდად ღელავდა, ცაზე ცოტა ღრუბელი იყო, ზაფხული იდგა და რეზინის ფლოსტის ამოვარდნილ ყუნწს ნერწყვით ვასველებდი, უკან რომ ჩამესვა. აბა, ცხელ ასფალტზე ფეხშიშველი სიარული ფეხის გულებს მწვავდა.
ზღვამდე მარცხნივ, მაიას მაღაზიაში წარმოუდგენლად ძვირად ვყიდულობდი მდნარ შოკოლადს და ხამივით ვჭამდი. „ცურვისასყველას თვალს ვუხვევდი და ნაპირის გასწვრივ ჩქარი ნაბიჯით დავდიოდი, გახვითქული, გადაღლილი, მოგონილი ცურვით გასავათებული. ყველას სჯეროდა რომ ვცურავ, ან გულს არ მიტეხდნენ.

მაშინ ვიცოდი, რომ მდინარის შესართავთან მისვლა საშიშია, რომ მდინარე შემითრევს და ვერსდროს ვნახავ ვინც მიყვარს და ძვირფასია. მეც თეთრი წყლის შესართავს სათოფეზე არ ვეკარებოდი. მინდოდა რომ დიდხანს მეყურებინა ვინც ძვირფასია და მიყვარს.

მშობლების არასდროს მესმოდა, არც ახლა. აბა, რატომ არ უნდა გაუშვა შვილი სათამაშოდ?! მეც ვიპარებოდი. მე და ნიკუშა ვიპარებოდით. თხილის ტოტისგან გამოთლილი ანკესებით, საათობით ვისხედით თეთრი წყლის ნაპირზე და ვიჭერდით არაფერს. ან ფერმის ეზოში გადავძვრებოდით და მხოლოდ მუხლამდე ჩაფლულები აღმოვაჩენდით რომ ძროხის ფუნის გროვა ცოტა საშიშია. ან ერთმანეთის ნაპირალ საჭმელებს ვიყოფდით - ყიყლიყოს, ღვეზელს, პონჩიკს...

ჰოდა, როდესღაც დგება დრო, როცა ადამიანები წყვეტენ არსებობას. არც ნიკუშა არსებობს დღეს. არ მივსულვარ გუშინ მასთან. იმიტომ კი არა, რომ არ მეცალა. იმიტომ რომ, არ მინდოდა ჩემი ბავშვობა ასე უცებ დამთავრებულიყო.


ჰო, იმ დღეს გამახსენდა, რომ მომენატრა გამზეურები საწოლის სუნი, თუთის ხეს, ბავშვობას და ნიკუშას რომ მახსენებს.