Tuesday, December 30, 2008

გოშია

ასეთი გოშია მინდა



ძალიან მინდა მყავდეს ჯეკ რასელ ტერიერი, მაგრამ ვერსად ვიპოვე, საკუთარი თავისთვის საჩუქარი რომ გამეკეთებინა საახალწლოდ.

მაჩუქეთ რა. ჰა?!

Thursday, December 25, 2008

ათასი კარის უბანი

ია - ათასი კარის უბანი.



ლურჯი და თეთრი, ისევ ლურჯი... ისევ თეთრი... ცის სილურჯე და ქათქათ თოლიები...
პორტში მდგარი გემის საყვირი გაბმულად ოხრავს. ხმა შენი სახლისკენ მოიწევს დაკლაკნილ ქუჩებში. მარცხნივ და ზევით, მარჯვნივ და... ისევ ზევით...
აივანზე გადმომდგარხარ ურცხვად, თხელი კაბით... მუხლებს მაინც გიფარავდეს.
ამ ღიმილს რა დამავიწყებს. გიხაროდეს უნდა ჩემი ნახვა...
არ დავრჩები დიდ ხანს, გავაღებ ზღვასთან რომ კარია და დაველოდები მზის ჩასვლას მშვიდად.















ია (Oia) – პატარა დასახლება კუნძულ სანტორინიზე, (კიკლადეში, საბერძნეთი). ერთადერთი ადგილია დედამიწაზე, სადაც სიამოვნებით გავატარებდი ცხოვრებას.

Wednesday, December 24, 2008

sEXIT (18+)



1.ალგოლაგნია-სიამოვნების მიღება ტკივილის მიყენებით.
2.ანდრომიმეთოფილია-სექსუალური მიზიდულობა ქალ და მამაკაც ტრანსსექსუალებს შორის.
3.აკვაფილია-სიამოვნების მიღება წყალთან დაკავშირებული რამეებით:აბაზანა,შხაპი,აუზი,
4.აუტოგინეფილია-სიამოვნება რომელსაც მამაკაცი განიცდის თავისი თავის ქალად წარმოდგენისას.
5.ბელონეფილია-სიამოვნების მიღება-ბასრი საგნებით ტკივილის მიყენებისას
6.კაპნოლაგნია-სიამოვნების მიღება სხვაზე ყურებით,როცა სხვა სიგარეტს ეწევა.
7.ქრისოფილია-აღგზნება ოქროთი ან ოქროს საგნებით.
8.კლაუსტროფილია-აღგზნება დახურულ და პატარა სივრცეში ყოფნისას
9.კრუროფილია-აღგზნება ფეხებზე (FootFetish)
10.დაკრიფილია-სიამოვნების მიღება საკუთარი ან სხვისი ცრემლებით
11.დისტიციფილია-სიამოვნების მიღება ინციდენტებისგან
12.ექსჰიბიციონიზმი-სიამოვნების მიღება სხვებისთვის საკუთარი სიშიშვლის დანახვებით
13.სიტოფილია-აღგზნება საჭმელზე
14.ფორმიკოფილია-სიამოვნების მიღება პატარა ცხოველებით და მწერებით
15.გერონტოფილია-აღგზნება მოხუცებზე
16.ჰაპტეფილია-სიამოვნების მიღება როცა სხვა ეხებათ
17.ინფანტოფილია-აღგზნება სამ წელზე დაბალი ასაკის ბავშვებზე
18.კატოპტრონოფილია-სიამოვნების მიღება სარკის წინ სექსით
19.კინესოფილია-სიამოვნების მიღება ფიზიკური სავარჯიშოებით
20.კლეპტოფილია-სიამოვნების მიღება ნივთების მოპარვით
21.მაკროფილია-მიზიდულობა გიგანტებისადმი და გიგანტური სასქესო ორგანოებისადმი
22.მასტიგოფილია-სიამოვნების მიღება დასჯისგან
23.მეგალოფილია-მიზიდულობა დიდი საგნების მიმართ
24.მეტოფილია-სიამოვნების მიღება სხვისი სახის ყურებისას
25.მიკროფილია-ლილიპუტებისადმი მიზიდულობა და მცირე ზომის ორგანოებისადმი
26.მიზოფილია-მიზიდულობა ჭუჭყიანი საგნებისადმი
27.ნარატოფილია-სიამოვნების მიღება პარტნიორისადმი ლანძღვით და უწმაწური სიტყვების გამოყენებით
28.ნასოფილია-აღგზნება პარტნიორის ცხვირზე შეხებისას
29.ნეოფილია-აღზნება სიახლისადმი
30.ნიკტოფილია-აღგზნება სიბნელეზე
31.ოდაქსელაგნია-აღგზნება კბენაზე
32.პართენოფილია-ვაჟიშვილებისა და ქალისვილებისადმი ლტოლვა
33.პედოფილია-ლტოლვა ბავშვებისადმი
34.პლუშოფილია-მიზიდულობა ცხოველის კოსტუმში ჩაცმული ადამიანისადმი
35.პოდოფილია-მიზიდულობა ადამიანის ფეხის ტერფისადმი
36.პიროფილია-მიზიდულობა ცეცხლის მიმართ და მასთან დაკავსირებულ ქმედებებისადმი
37.სადიზმი-სხვისთვის ტკივილის მიყენებით სიამოვნების მიღება
38.სიტოფილია-მიზიდულობა სექსში საჭმლის გამოყენებისადმი
39.სომნოფილია-აღგზნება მძინარე ადამიანზე
40.სტენოლაგნია-სიამოვნების მიღება ძალისა და მუსკულატურის დემონსტრირებით
41.სკატოლოგია-უცნობებთან ტელეფონის საშუალებით სექსი
42.ტერატოფილია-მიზიდულობა დეფორმირებული, ანომალიური და მუტანტი ადამიანებისადმი
43.ტრანსვესტიზმი-საპირისპირო სქესის ტანსაცმლის ტარება
44.ტრიქოფილია-სექსუალური სიამოვნება თმისგან
45.უროლაგნია-მიზიდულობა შარდვის ყურებისადმი და შარდის დალევა
46.ვიკარფილია-სექსუალური სიამოვნება სხვების ცხოვრებისეული ამბების მოსმენაზე
47.ვორარეფილია-სიამოვნების მიღება იმის წარმოდგენით რომ სხვა გჭამს
48.ვუაიერიზმი-სიამოვნება სხვების ინტიმური სცენების ყურებისას
49.ქსენოფილია-სექსუალური ლტოლვა უცხოპლანეტელებისადმი
50.ზოოფილია-ცხოველებისა და ფრინველებისადმი სჟლტოლვა
51.ინცესტი-ლტოლვა ოჯახის წევრებისადმი
52.ზოოსადიზმი-სიამოვნება ცხოველებისადმი ტანჯვის მიყენებით
53.კლიზმოფილია-მიზიდულობა ოყნებისადმი
54.ფეტიშიზმი-ლტოლვა უსულო საგნებისადმი
55.ეროტიული ასფიქსია-აღგზნება მოხრჩობაზე
56.ომორაში-მიზიდულობა სავსე შარდის ბუშტზე
57.კოპოფილია-ლტოლვა ფეკალიებისადმი
58.ემეტოფილია-ლტოლვა ნარწყევისადმი
59.ბიასტოფილია-ლტოლვა გაუპატიურებისადმი და ძალადობისადმი
60.ჰომოსექსუალიზმი-საკუთარი სქესისადმი ლტოლვა
61.ბისექსუალიზმი-ლტოლვა ორივე სქესისადმი
62.ნეკროფილია-მკვდრებისადმი ლტოლვა


P.S. ეს ფაილი სამსახურში აღმოვაჩინე და უცვლელად გთავაზობთ.

Monday, December 15, 2008

P.S. I Hate You!


ეს ძაღლიშვილი დრო რა სწრაფად გადის.

ენი ამბობს დრო ორგაზმივითაა, ისე ცოტა ხანს გრძელდება, არასდროს არის საკმარისიო. იმასაც ამბობს, სიზმრები მიყვარსო. მოვლენების, დროისა და სივრცის გრადაცია აღმაგზნებსო. ხანდახან ისეთ რამეს დააბრეხვებს...

უხასიათოდ გაიღვიძა, მაშინვე ყავას ეცა. იისფერი ფოსტლები სავარძლის ქვეშ შეყარა და ფეხები აიკეცა. სადღაც ჯანდაბაში იყურება, არც მიმჩნევს. ორჯერ ჩავახველე და გაზეთიც ავახმაურე. გიყვარვარო?! - მკითხა. არ ვიცოდი რა მეთქვა და კითქო ვუპასუხე. დაიჯერა მგონი, კმაყოფილი სახით გააგრძელა ყავის სმა. მე არაო, უფრო სწორად მგონი არაო. იმდენი ხანია ერთად ვართ, სხვანაირად ვერც წარმომიდგენია, მაგრამ ეს სიყვარული არ უნდა იყოსო. ისევ ჯანდაბაში დაიწყო ყურება. შეიცვალა ძალიან... მეც. დღე ისე ჩაივლის არც მახსენდება რომ არსებობს. არც მას. საღამოს შევიყრებით ერთად და სათქმელი მაინც არაფერი გვაქვს. სულაც არ მინდოდა ურთიერთობა ვალდებულებად ქცეულიყო, თავისით მოხდა ასე. ერთ დღესაც მომბეზრდა ყვავილების მირთმევა, ქათინაურის თქმა და სიყვარულის ახსნა და აი, ასე დავიწყეთ ცხოვრება. დილას ყავა გვაქვს, საუზმესაც ვართმევთ თავს, ვმუშაობთ და საღამოს ვიძინებთ. ცხოვრებაც ეს არის.

ერთ დღეს აიკვიატა სიყვარული სამ წელს ცოცხლობსო. რაღაც წიგნი წაუკითხავს და უმალ მომახვია თავს. უსათუოდ შენი ბრალი იქნება ჩვენ თუ დავშორდებით, მხოლოდ კაცები ანგრევთ სიყვარულს და ქალებს კლავთო. ასე მითხრა.

ერთ დღეს მეც ავიკვიატე უნდა დავშორდეთ დროებით მაინც. გავერკვეთ საკუთარ გრძნობებში და თუ საჭიროდ ჩავთვლით ისევ აღვადგინოთ ურთიერთობათქო. დავშორდით. ასე თავისუფლად დიდი ხანია არ ვყოფილვარ. არც მანამდე მაკავებდა ვინმე, მაგრამ ენის გარეშე სულ სხვაა. იმდენი ქნა, მაინც მომაბეზრა თავი. დილა ყავით იწყებოდა, მერე სამსახურში გარბოდა საქმიანი იერით და საღამოს ეძინა.

ჰმ, დრო ორგაზმიაო. საიდან იცის ნეტავ...

P.S. I Hate You!

Tuesday, December 2, 2008

მოგზაურობა მსოფლიოს გარშემო მხოლოდ 600 დოლარად



2003 წლის გაზაფხული, ისლანდია. ამერიკელი კეისი ფენტონი ღამის გასათევი ადგილის თხოვნით რეიკიავიკელ სტუდენტებს ელექტრონულ წერილებს უგზავნის, საპასუხო გზავნილების უმეტესობა პოზიტიურია. კეისი ისლანდიის დედაქალაქში, სტუმართმოყვარე მასპინძლებთან რამდენიმე მშვენიერ დღეს ატარებს.
მოგვიანებით ფენტონი მეგობრებს უკავშირდება და ახალ იდეას სთავაზობს. შეიქმნას მოგზაურთა და მასპინძელთა საერთაშორისო ქსელი, რომელსაც ძალიან მარტივი სახელი "ქოუჩსერფინგი" ექნება. პროექტის მთავარი სლოგანიც მზად არის - "მიიღე მონაწილეობა უკეთესი მსოფლიოს შექმნაში, ერთ ჯერზე მხოლოდ ერთი საწოლი."

ქსელმა ფუნქციონირება 2004 წლის 1 იანვარს დაიწყო. დღეისთვის უკვე რეგისტრირებულია 840 000 მომხმარებელი, მსოფლიოს 232 ქვეყნიდან. გაწევრიანება უფასოა. მასპინძლის სტატუსის მქონე მომხმარებელი მზად არის ერთი ან რამდენიმე ადამიანის დაბინავება უზრუნველყოს. მოგზაურის (სერფერის) სტატუსის მომხმარებელს კი შეუძლია მსოფლიოს ნებისმიერ წერტილში უფასო საწოლი მოიძიოს. ასე შეიქმნა couchsurfing.com

ექსტრემალური მოგზაურობის მოყვარულებისთვის ეს მომსახურება ნამდვილი აღმოჩენაა. სასურველ დასახლებულ პუნქტში ღამის თევა მარტივად და რაც ყველაზე მთავარია უფასოდ ხდება. თუმცა ქოუჩსერფინგის იდეა მხოლოდ ღამის უფასოდ გათევაში არ მდგომარეობს, ერთობ მნიშვნელოვანია ადგილობრივი კულტურისა და ადამიანების გაცნობა.
რაც შეეხება უსაფრთხოებას, მომხმარებლის რეალურობის დამოწმების სისტემა რეკომენდაციებზეა დაფუძნებული. ახალბედა იუზერმა უნდა იპოვოს ნაცნობი, რომელიც მის რეალურობას დაადასტურებს. აქედან გამომდინარე მოგზაურობის დაგეგმვისას, მასპინძლის პერსონალურ მონაცემებთან ერთად რეკომენდაციებიც საყურადღებოა.

ყველაფერი ძალიან მარტივია, couchsurfing.com-ზე რეგისტრაციას მაქსიმუმ ათი წუთი სჭირდება. მომდევნო ნაბიჯი დანიშნულების ადგილისა და სასურველი მასპინძლის ძიებაა. თუმცა მხოლოდ უფასო საწოლი არ კმარა, აუცილებელია საწოლამდე მისვლა, რომელიც შესაძლოა ლონდონში ან სულაც ანტანანარივუში იყოს.

"ბილეთი მხოლოდ ერთ გზაზე, ორი ზურგჩანთა, დაახლოებით 600 დოლარი, ცოტა გეგმები და ბევრი ოცნებები - სულ ეს გვქონდა ნიუ იორკში ჩაფრენისას. 1998 წლის 7 ოქტომბერი იყო, ოთხშაბათი. მხოლოდ ის ვიცოდით რომ - გვინდოდა გვენახა მსოფლიო. მთელი მსოფლიო!
ჩვენ არ დაგვიგეგმავს მარშრუტი დეტალურად, მხოლოდ მთავარი მიმართულება ავარჩიეთ. არც რუკები შეგვისწავლია. ჩვენი გიდები ის ადამიანები იყვნენ, გზად რომ გვხვდებოდნენ. გზებს კი ახალ ადგილებამდე, ქვეყნებსა და თავგადასავლებამდე მივყავდით. თავდაპირველად ვერ წარმოვიდგენდით რომ ეს მოგზაურობა ხუთ წელიწადს გაგრძელდებოდა",- ამ სიტყვებით იწყება კინგა ფრისპირიტის წიგნი "ბედს მინდობილი", რომელშიც მსოფლიოს გარშემო კინგასა და შოპენის ავტოსტოპით მოგზაურობის ამბავია აღწერილი.

ავტოსტოპი, იგივე ჰიჩჰაიკინგი უფასოდ გადაადგილების ერთ-ერთი საშუალებაა, რომელიც მსოფლიოს ბევრ ქვეყანაშია ლეგალიზებული და სპეციალური საგზაო ნიშნებიც არსებობს. თუმცა ამერიკისა და კანადის რამდენიმე შტატში, ასევე ბრიტანეთისა და გერანიის ჩქაროსნულ ტრასებზე მგზავრთა უსაფრთხოების გამო ავტოსტოპი იკრძალება.

განსხვავებულია მანქანის გაჩერების ფორმაც. ამერიკის შეერთებულ შტატებსა და ბრიტანეთში ცერა თითს უჩვენებენ, სამხრეთ ამერიკაში მაღლა აშვერილ საჩვენებელ თითს. პოლონეთში გაშლილ ხელის მტევანს უქნევენ. ხშირ შემთხვევაში ჰიჩჰაიკერი ტრაფარეტს/ნიშანს იჭერს ხელში, რომელზეც დანიშნულების ადგილი ან სალაპარაკო ენა წერია.

კინგა მართალი იყო ფსევდონიმის შერჩევისას, სულიერი თავისუფლება მნიშვნელოვანია მსგავსი გადაწყვეტილების მისაღებად. ყველაზე საინტერესო კი როგორც ტიბეტური ანდაზა ამბობს ის არის რომ არასდროს იცი რა იქნება ხვალ, ახლი დღე თუ მომდევნო ცხოვრება.

Saturday, November 29, 2008

დარაბა



დედამიწა ჩემს სარკმელთან იწყება,
სადაც შენი დარაბები იღებიან.
საათობით შემძლია ვიჯდე,
სურვილებიც არაფრით არ იღლებიან.
ხოჭო-გულსაბნევი ქვემოთკენ ჩაგიბობღდა თითქოს,
ალუბლის ტუჩებიც სანახევროდ იღიმიან ვხედავ.
სადაფის საყურეს შეეჩვივნენ თვალები და
დახამხამებას მაინც ძველებურად ვბედავ.
ჰორიზონტი ხელის გაწვდენაზეა აქედან,
ზღვიდან მზემდეც ერთი მტკაველი ალბათ.
სიცოცხლის ხაზი სანაპიროსთან იწყება
წამომყევი და აღარ გაგიშვებ არსად.

Friday, November 28, 2008

ჰარმონიკა, ლიტკაფე, წერემოკი და შმიდტელი გოგო


ჰარმონიკა

ჰარმონიკაზე დაკვრას ვსწავლობ. ათ ნახვრეტიანი დიატონიკი მაქვს, ჰონერის. კარგი ჟღერადობა აქვს. ამ ეტაპზე ვხმაურობ, მაგრამ მალე ვისწავლი დარწმუნებული ვარ.

ლიტკაფე

დატვირთული დღე იყო. პეკინის ლიტერატურულ კაფეში მივედი, თუთიკო უნდა მენახა, თან ერ-ორ წიგნს გავაყოლებ ხელსთქო.
კონსულტანტი ქალი თავს დამესხა და მკაცრი ტონით მკითხა რას ეძებთო. ვუთხარი, სუზან ზონტაგის ჰანოიში მოგზაურობის ამბავი ან სატურნის ნიშნის ქვეშ გექნებათთქო და არაო დანანებით მითხრა. უკიდურეს შემთხვევაში ეკოსაც წავიკითხავდი, ოღონს ვარდის სახელი და სემიოტიკის თეორია არ მინდათქო. ბოლოს ბერნარ ვერბერის ჭიანჭველების რევოლუცია შევარჩიე.
მოგვიანებით მე მოვიხმე კონსულტანტი ქალი და ზრდილობიანად ვკითხე რატი ამაღლობელის ან გაგა ნახუცრიშვილის ლექსების კრებული ხომ არ გავთთქო. არა, მაგრამ დეფი გოგიბედაშვილის უფანტასტიკურესი კრებული გვაქვსო. არ მიყვარს გოგიბედაშვილის ლექსები, ვუთხარი კიდეც და აქ შევცდი. კონსულტანტი ქალი საშინლად გაბრაზდა, სად დეფი და სად რატი, ახალგაზრდებს სულ წაგიხდათ გემოვნებაო.
თუთიკომ მიშველა.
უზარმაზარი მუცელი აქვს, ქეთოს ელოდება. ჯერ არ უნდა გამოსვლა, ეტყობა კომფორტულად გრძნობს თავსო. ბევრი ვილაპარაკეთ ამ მთის, იმ მთის. აღმოვაჩინე რომ გალიეგოს შავით თეთრზე არ აქვს წაკითხული და ვაჩუქე. კონსულტანტ ქალთან კიდევ ერთხელ მომიწია ურთიერთობა ამის გამო.

წერემოკი

გვიან საღამოს ნათელიკომ დამირეკა, აგვოსტოს მოვლენების შემსწავლელი დროებითი საპარლამენტო კომისიის სხდომა ეს წუთია დასრულდა და გუკა, თიკო და მე „წერემოკში“ გადმოვტანტალდით ეგება მოხვიდეო. უი, მოვდივარ, არიქა კიევური შეუკვეთეთ ჩემთვისთქო.
ბაკარდი არ აღმოაჩნდათ, გაგვითავდაო და არაყი ვსვით.
კარგი იყო, თბილად ვიყავით.

ტაქსის ამბავი

გუკას და მე ერთი გზა გვაქვს. ტაქსისტი იმდენს ლაპარაკობდა კინაღამ გადავედი მანქანიდან. ფილარმონიასთან გოგონას გაუჩერა და შმიდტისკენ დავიძარით. გუკა გადაეკიდა მშვენიერი ვარდი გაბნევიათ გულზე, წარმომიდგენია რა სასიამოვნო სურნელი ექნებაო. გოგონამ უთხრა ჩემი გაკეთებულია და სურნელი საერთოდ არ აქვსო.
ტაქსისტი ხუთ ლარს ართმევდა, ჰოდა, გადაირია გოგონა, რა ამბავია, სამ ლარად დავდივარ ჩვეულებრივ და ოთხი რომ მოგცეთ საკმარისი არ იქნებაო?! ტაქსისტი გაგიჟდა, ჰუმანიტარული დახმარება კი არ ვარო. ასე უთხრა! გოგონას ეწყინა, ეგ ხუმრობა აბსოლუტურად ზედმეტი იყო, თან საკმარისზე მეტია ოთხი ლარი, მეორე ასტანოვკაც ხომ გაქვთო. ჩვენ გვგულისხმობდა.
ტაქსისტი მთელი გზა ბაქიბუქობდა, ნერვების მოშლა არ მინდოდა თორემ ერთ ამბავს ავტეხდიო. მერე ისიც თქვა ეგ გოგო ნამდვილად იმაირი იქნებოდა, აბა რას ხტებოდა მანქანაში სამ კაცთანო. სტრესული სიტუაცია იყო.
გუკამ ხუთ ლარიანი ჩაუკუჭა ჩასვლისას. ტაქსისტი გაიჭაჭა არ არის საკმარისიო. ძლივს დავამშვიდე, თამარაშვილამდე ჩამიყვანე და დავამატებთქო.
ოც ლარიანი მივაწოდე და ათი დამიბრუნა. სულ ეს არისთქო და კიო მიპასუხა.
აი, აქ გავბრაზდი...
არათქო!
რა არაო?!
კიდე შვიდი ლარითქო.
ჰოდა, მომცა შვიდი ლარიც.

შმიდტელი გოგო ლამაზი იყო.

Saturday, November 8, 2008

კუჭლამაზას ლოცვა

შელოცვაა ასეთი, თუშეთში იციან. წელკავისა და უძილობის დროს უკითხავენ და შველის თურმე. :D

კუჭლამაზა საოსია, ჯუნშა მართა კაოსია
ლამაზ-ლამაზ დეკეულა, ტყის იქითა ეკლეულა
არდოტი და კამანჭალა, ვირთხები და მაჭანკალა
გოუქრიენ წელები, ვირთხის ქონის ენები.
მოხრიკე და მოაშენე პიტნის კალოს ველები,
მუუძირკვე ტკივილები, ვირთა მალის ყელები.
კუჭლამაზა ლამაზია, კინკრიხო და კოკლოზინა,
მიუსვ-მოუსვ მელის შხამი, ამეიკარ გველის კანი
ამონაყე ფილთაქვაში, დეიფინე წელის კავში...

სითეთრე, ვანილი და ბერგამოტი



ყველა დღეს აქვს ფერი, სურნელი, გემო და ხმა.

ორშაბათი თეთრია, ვანილისა და ბერგამოტის არომატით.
სამშაბათი ნარინჯისაა და სანდალოზის სურნელი აქვს.
კვირა კაშკაშა წითელია, ჩილისა და ილანგ ილანგის სიმძაფრით.
ხუთშაბათს შავი კენკრის გემო აქვს და მწარე სიგარის სურნელი.
ოთხშაბათი ჟოლოს დღეა, ტკბილი და გემრიელი.
პარასკევი ნოტიოა, ზღვის, ციტრუსისა და საზამთროს არომატით...
შაბათს მინორული ხმოვანება აქვს და მიხაკის მომწარო არომატი დაკრავს...


ორშაბათი, Paul McCartney - Vanilla Sky


MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com



სამშაბათი, Joni Mitchel - Both Sides, Now


MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com



ოთხშაბათი, Stacey Kent - Is Not It a Lovely Day


MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com



ხუთშაბათი, Michael Buble - A Foggy Day


MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com



პარასკევი, Nina Simone - Here Comes The Sun


MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com



შაბათი, Ella Fitzgerald - Body And Soul


MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com



კვირა, Rachael Yamagata - Sunday Afternoon


MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com



და ისევ ორშაბათი... სითეთრე, ვანილი და ბერგამოტი...

სად ჭამენ ცხოველები ადამიანებს

ლომის თავდასხმისას გადარჩენილმა მკვლევარმა დევიდ ლივინგსტონმა საკუთარ ნაშრომებში ყველაზე ნათლად აღწერა რას ნიშნავს კისერზე შემოჭდობილი სიკვდილის ყბები. შოტლანდიელი მისიონერი გადარჩა, თუმცა ყველას არ უმართლებს. ყოველწლიურად ასობით ადამიანი იღუპება გარეული ცხოველების თავდასხმისგან.

მტაცებელი ცხოველების გარდა ადამიანისთვის კიდევ ერთი საშიშროება მწერებია, რომელთა ნაკბენიც სხვადსხვა მძიმე დაავადებას ან სიკვდილს იწვევს. ამ მხრივ ყველაზე რთული მდგომარეობა აფრიკაშია.

დედამიწის ყველაზე პატარა კონტინენტი კი შხამიანი რეპტილიების ნაკრძალს წარმოადგენს. ავსტრალია გველებისთვის ნამდვილი სამოთხეა. სხვათაშორის გესლის სასიკვდილო მოქმედების დრო თხუთმეტი წუთიდან ერთ საათამდე მერყეობს.

აფრიკელი გიდების უმეტესობა ერთ-ერთ ყველაზე საშიშ ცხოველად გარეულ კამეჩს ასახელებენ, ისინი აფექტურები არიან და მათი მოგერიება საკმაოდ რთულია. კიდევ უფრო საშიშია, თუ ჰიპოპოტამის ქვეშ წყალში აღმოჩნდებით. (თუმცა გაუგებარია რატომ უნდა მოხვდე ჰიპოპოტამის ქვეშ).

ტროპიკულ ზღვებში კი ნამდვილად არსებობს საფრთხე თეთრი ზვიგენის სახით. თუმცა დიდ თეთრ ზვიგენებს ამხელა ყურადღებას არავინ აქცევდა, ყოველ შემთხვევაში 1970 წლამდე, როდესაც პიტერ ბენჩლიმ პატარა ლექსი "ყბები" დაწერა. დარწმუნებული ვარ ყველას გინახავთ სტივენ სპილბერგის ამავე სახელწოდების ფილმი, რომლის შთაგონების წყარო სწორედ ბენჩლის ლექსი გახდა. დარწმუნებული ვარ იმაშიც რომ წყალში ღრმად შესვლისას ყოველთვის გეუფლებათ განცდა, რომ თქვენს ქვემოთ უზარმაზარი ზვიგენი დაცურავს, რომელიც რამდენიმე წამში დააღებს ხახას და... ამ სისწრაფით არასდროს გიცურიათ. ახლა ნაპირზე ხართ და საშიშროებაც არ გემუქრებათ.

ფლორიდის ბუნებისმეტყველების მუზეუმში დაცული დოკუმენტების თანახმად ზგვიგენის თავდასხმით დაღუპულთა რიცხვი არც ისე დიდია. ამ მიზეზით 1580 წლიდან დღემდე სულ 470 ადამიანი გარდაიცვალა (ყოველწლიურად საშუალოდ ერთი ადამიანი).

მიუხედავად საშიშროებისა ადამიანს დაუოკებელი სურვილი აქვს დათვთან, ნიანგთან, მგელთან ან ავაზასთან იმეგობროს და მოიშინაუროს.
ინფორმაციული ტექნოლოგიებისა და სწრაფი ურბანული განვითარების ეპოქაში ადამიანმა ბუნებასთან კავშირი დაკარგა, რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანი. ვფიქრობ ეს ბუნებასთან ურთიერთობისა და დამოკიდებულების პირველყოფილი სურვილია. სწორედ ამიტომ, ტურისტული ინდუსტრიის ყველაზე სწრაფად მზარდი სეგმენტი ეკოტურიზმია.

ადამიანები მიილტვიან იმისკენ რომ ველური ბუნება ახლოდან, ძალიან ახლოდან ნახონ. ზოგიერთი მკვეთრი შეგრძნებების ნამდვილი მაძიებელია, მას არ სურს გრიზლი ავტობუსიდან შეათვალიეროს, ურჩევნია ახლოს მივიდეს და ხელით შეეხოს. (საინტერესო და ყველასთვის ცნობილია გრიზლის თვალსაზრისი ამ საკითხთან დაკავშირებით).

უამრავ ადგილასაა შესაძლებელი იმ გარეული ცხოველების ნახვა, რომლებიც შეიძლება საშიშროებას წარმოადგენდეს ჩვენთვის. ამ მიზნით დედამიწაზე ბევრი ხელოვნურად შექმნილი ნაკრძალი თუ ბუნებრივი რეზერვაციაა.
ისინი ჰომო საპიენსისგან შორს, ავტონომიურად ცხოვრობენ.

გთავაზობთ იმ ადგილების ჩამონათვალს, სადაც ყველაზე საშიში ცხოველების ნახვა ყველაზე დაცულ და უსაფრთხო გარემოში შეიძლება.

დიდი თეთრი ზვიგენები - კეიპტაუნი (სამხრეთ აფრიკა)



ეს ქმნილება ყველაზე საშიშ არსებად ითვლება, თუმცა მას ადამიანების ჭამას თევზები და სელაპები ურჩევნია. დიდი თეთრი ზვიგენების ახლოდან შეთვალიერება სამხრეთ აფრიკაში, კეიპტაუნის აღმოსავლეთ სანაპიროზე ე.წ. "ზვიგენების ხეივანში" შეგიძლიათ. განსბააის ძველ ნავსადგურში და მოსელის ყურეში რკინის სპეციალური გალიის დახმარებით ზვიგენების გვერდით იცურებთ. ზვიგენები ამ ადგილებს მთელი წლის განმავლობაში სტუმრობენ, თუმცა ბევრი თეთრი ზვიგენი და საუკეთესო წყალქვეშა ხილვადობა სამხრეთ აფრიკულ ზამთარშია (მაისი-სექტემბერი).

მარილიანი წყლის ნიანგები - ნაციონალური პარკი კაკადუ (ავსტრალია)



მიუხედავად იმისა, რომ გადაცემა "ნიანგებზე მონადირის" ("The Crocodile Hunter") წამყავნისა და ველური ბუნების ექსპერტის სტივ ირვინის სკაროსთან ურთიერთობა ფატალურად დასრულდა (სტივ ირვინი ავსტრალიაში, კვინსლენდში, პორტ დუგლასთან ახლოს წყალქვეშა გადაღებებისას დაიღუპა) ავსტრალიის ყველაზე საშიში არსება მაინც მარილიანი წყლის ნიანგია. ამღვრეულ წყალში ბანაობისას ან მდინარის ახლოს სეირნობის დროს ყოველწლიურად სულ მცირე ერთი ადამიანი ხდება ნიანგის მსხვერპლი. ეგრეთ წოდებული “სოლთი” ჩრდილოეთ ავსტრალიის მთელ სანაპიროზე ბინადრობს, თუმცა მათ სანახავდ საუკეთესო ადგილი ნაციონალური პარკი კაკადუ და მდინარე ადელაიდასა და ყვითელი წყლების ხეობებია. საუკეთესო პერიოდი კი ავსტრალიური ზამთარი (ივნისი-აგვისტო), როდესაც ცივსისხლიანი არსებები მზის სხივებს მდინარის ნაპირზე ეფიცხებიან.
ცინიზმია, მაგრამ ადგილობრივი რესტორნების საფირმო კერძი ნიანგის სტეიკია.

ლომები - სერენგეთის მინდვრები (ტანზანია)



მსოფლიოს სხვა ქვეყნებისგან განსხვავებით, სადაც გარეული ცხოველების თავდასხმა შემცირდა, ტანზანიაში ცხოველთა ფატალური თავდასხმების რიცხვი ბოლო ორი ათწლეულის განმავლობაში ერთიორად გაიზარდა. 1990 წლის შემდეგ ლომების მსხვერპლი 600-მდე ადამიანი გახდა. ქვეყნის ხელისუფლება ამ სავალალო ფაქტს ლომების რაოდენობრივ ზრდას უკავშირებს.
სერენგეთის ნაციონალურ პარკში ლომების ყველაზე დიდ რაოდენობა ბინადრობს. ნაკრძალის მინდვრებზე ახლო მანძილიდანაა შესაძლებელი კატისებრთა ოჯახის ამ წარმომადგენლის ქცევაზე დაკვირვება. ყველაზე საშიში კი ღამით ლომების ღრიალის სმენაა, როცა სერენგეთის მინდვრებზე ტურისტებისთვის კარვები იშლება.

თეთრი დათვები - ჩერჩილი (მანიტობა)



ვერსად ნახავ თეთრი დათვების იმ რაოდენობას, რამდენსაც კანადაში, მანიტობას პროვინციაში. სწორედ აქ, ჰუდზონის ყურეში, ჩერჩილთან ახლოს გადის თეთრი დათვების მთავარი საემიგრაციო მარშრუტი. მხოლოდ აქ ნახავთ მშიერ, უმოქმედობით გააქტიურებულ არსებებს, რომლების საკვების საპოვნელად ყინულს უზარმაზარი ბრჭყალებით ხმაურიანად ტეხენ. დათვები თავიანთ ბუნებრივ მდგომარეობაში იმყოფებიან, მათი თვალთვალი კი პანორამულ ფანჯრებიანი სპეციალური მანქანიდან, ე.წ. ტუნდრამობილიდანაა შესაძლებელი.

ბენგალური ვეფხვი - რათამბორ ბაი (ინდოეთი)



ინდოეთში, ნეპალსა და ბანგლადეშში ვეფხვის თავდასხმის მსხვერპლი ყოველწლიურად ასამდე ადამიანი ხდება. ყველა დროის ყველაზე დიდი მკვლელი ვეფხვი, რომელმაც მეოცე საუკუნის დასაწყისში 430 ადამიანის სიცოცხლე იმსხვერპლა "ჩამპავატის ადამიანის მჭამელის" სახელითაა ცნობილი. ბუნებრივ პროცესებში ადამიანის ჩარევის შედეგად (ბენგალურ ვეფხვებზე ნადირობა უკვე ორმოცი წელია აკრძალულია) ბენგალური ვეფხვები მხოლოდ ინდოეთის ჩრდილოეთით რათამბორ ბაის საზღვართან შემორჩა. მშრალ ფართოფოთლოვან ტყეში კარგი ხილვადობაა, განსაკუთრებით ზამთრის გვალვიან პერიოდში, როდესაც კატისებრთა ოჯახის ეს უმშვენიერესი წარმომადგენლები ბუჩქებს შორის სეირნობენ. საუკეთესო ტრანსპორტი კი ინდური სპილოა.

ანაკონდა - ლიანოსის მინდვრები (ვენესუელა)



დედამიწაზე ყველაზე დიდი გველი მხოლოდ ადამიანის მჭამელი არ არის, ის მიირთმევს ყველაფერს რაც წინ ეღობება. როგორც ცნობილია ვენესუელაში, ლიანოსის მინდვრებზე მობინადრე ანაკონდას სიგრძე 9 მეტრს აღწევს, სადაც ისინი ჭაობში ჩასაფრებულები მშვიდად ელიან გულუბრყვილო წყლის გოჭს ან ადამიანს. გუამანჩი ექსპედიშენი ერთ-ერთია იმ ორგანიზაციებს შორის, რომელიც ლიანოსში ექსპედიციებს აწყობს. ტურისტებს ღამის გათევა ჰამაკში მოუწევთ, ანაკონდების ძებნა კი დაჭაობებულ მინდვრებზე დილიდან იწყება.

კომოდოს დრაკონი - ნაციონალური პარკი კომოდო (ინდონეზია)



კომოდოს დრაკონი პლანეტაზე ყველაზე ეფექტური სასიკვდილო მანქანაა. ალიგატორის ზომის ხვლიკები ჯგუფურად ნადირობენ და მსხვერპლის სუნს სამ კილომეტრზე გრძნობენ. ნანადირევს ასობით მჭრელი კბილით გლეჯენ. კომოდოს დრაკონის ნერწყვი 50-მდე სხვადსხვა ბაქტერიას შეიცავს, რომელთა საწინააღმდეგო წამალი არ არსებობს. ისინი თავისზე დიდ არსებებს ესხმიან თავს, მათ შორის ცხენებს, კამეჩებს და ადამიანებს. ერთადერთი მიზეზი, რის გამოც ცოტაა კომოდის დრაკონის მიერ მოკლული ადამიანების რიცხვი ის არის, რომ სამივე კუნძული სადაც ეს არსებები ბინადრობენ თითქმის დაუსახლებელია. ნაციონალური პარკი პრიმიტიულადაა მოწყობილი - ჩალით გადახურულ ქოხებში წყლის ვიწრო ჭავლი მოწანწკარებს და ელექტრო ენერგია დღეში მხოლოდ სამი საათით მიეწოდება. ტური კომოდო (კუნძული ბალი - ნაციონალური პარკი კომოდო) გემიდან ხვლიკების დათვალიერებას და წყალქვეშ ყვინთვას ითვალისწინებს.

პირანია - ნაკრძალი საჩა (ეკვატორული ამაზონი)



პირანიების სისასტიკე მითი უფროა, ვიდრე რეალობა. ისინი არ ნადირობენ ადამიანებზე ჯგუფურად და არც მისი შეჭმა შეუძლიათ ერთ წუთში. მათ საშინლად მახვილი კბილები აქვთ და აუცილებლად შეგჭამენ თუ წყალში უმოქმედოდ დიდხანს გაჩერდებით. პირანიები ამაზონის აუზში თითქმის ყველგან ბინადრობენ, თუმცა მათ უსაფრთხო სანახავად საუკეთესო ადგილი საჩას ნაციონალური ნაკრძალია, სადაც ამ ვერცხლისფერ თევზებთან ერთად პატარა ქოხების ირგვლივ მდებარე მღვრიე ტბაში იცურებთ. თქვენ ვერასდროს გაიგებდით, რომ პირანიების გვერდით გიწევთ ცურვა, ადგილობრივი ინდიელები მათ თქვენს თვალწინ რომ არ იჭერდნენ.
შუადღის თაკარა მზეში შეგიძლიათ ჩალით გადახურულ ქოხში, ჰამაკში მოისვენოთ ან საჩას რესტორნის უგემრიელესი კერძები დააგემოვნოთ.

გრიზლი - ნაციონალური პარკი კატმაი (ალიასკა)



"ადამიანმა გრიზლიმ", ტიმოთი ტრიდველმა კატმაის ნაციონალურ პარკში გრიზლების გარემოცვაში 13 ზაფხული გაატარა, სანამ ერთ-ერთმა მათგანმა მისი შეჭმა არ გადაწყვიტა. უზარმაზარი დათვები ყოველ ზაფხულს ბრუქს კემპთან ახლოს იკრიბებიან და თევზებზე ნადირობენ. პარკში შესვლამდე ყველა დამთვალიერებელს უტარდება ტრენინგი, რა უნდა გააკეთოს იმ შემთხვევაში თუ დათვთან პირისპირ აღმოჩნდება - არ უნდა გაიქცე, უნდა ითამაშო თითქოს მკვდარი ხარ და რაც მთავარია თავის ქალა დაიცვა. ვინც გაბედავს და მარტო ესტუმრება კატმაის ნაციონალურ პარკს, თან უნდა იქონიოს პორტატული ელექტრო-მესერი, რათა კარავი გრიზლის თავდასხმისგან დაიცვას. პარკში სახლები უბრალო, მაგრამ კომფორტულია. ყველა სახლს აქვს სასეირნო ადგილი, საიდანაც დათვების ნახვა შეიძლება.

გიგანტური კალმარი - კორტესის ზღვა (მექსიკა)



ღრმა წყლის წითელი დემონი - ის ხარბად შთანთქავს ყველაფერს რაც ზღვის სიღრმეში აღმოჩნდება. იქნება ეს ზვიგენი, დელფინი თუ ადამიანი. მომაკვდინებელი, უზარმაზარი საცეცებით და მჭრელი კბილებით, გიგანტური კალმარი სახუმარო არ არის. ორი მეტრი სიგრძის კალმარი, რომლის წონაც ას კილოგრამამდეა კორტესის ზღვის სამხრეთ ნაწილში კარგი ნანადირევია. ზღვის სხვა არსებებისგან განსხვავებით, რომელთა შორის ზვიგენიც იგულისხმება, კალმარი პროვოცირების გარეშე თავდასხმას არ ერიდება და შეტევაზე პირველი გადმოდის. მყვინთავებს სპეციალური, ბრონირებული აკვალანგები აცვიათ რათა კალმარის თავდასხმისგან თავი დაიცვან.

ამ მხრივ საქართველოში სახარბიელო სიტუაციაა, ველური ცხოველებისგან თავდასხმის საშიშროება თითქმის არ არსებობს. თუ მაინც მოხდა მსგავსი შემთხვევა, შეგიძლიათ იამაყოთ თუ რასაკვირველია ცოცხალი გადარჩით, რადგან წითელ წიგნში შეტანილ ეგზემპლართან გქონიათ საქმე. საქართველოში ფოცხვერის, ჯიქის, აფთრისა და მურა დათვის რამდენიმე ეგზემპლარი ბინადრობს მხოლოდ. ვეფხვი კი მეოცე საუკუნეში განადგურდა.


Joe Yogerst, Forbes Traveler
Mon. Aug 13. 2007.

Monday, November 3, 2008

ზაფხული არ მიყვარს

(გუშინ კომპიუტერი გავწმინდე არასაჭირო ფაილებისგან და ეს ჩანაწერიც აღმოვაჩინე)

დაინახე აყვავებული ხე?
არა, მაგრამ უთუოდ ნუში იქნებოდა!

/ზაფხულის შუაგული, ნუცას და ჩემი დიალოგი/

მართლა არ დამინახავს აყვავებული ხე...
... ჯანდაბას მაგის თავი, წარსულს არ მივტირი, გული მერევა უკვე. შენც გქონია ალბათ ასეთი შემთხვევა, გენატრება, გენატრება, გენატრება, მერე უბრალოდ იღლები...

ახლა ლონდონში ვართქო რომ გითხრა, დაიჯერებ?! არც მე!

***
რთულია ცხოვრება, რაღაცნაირი ორაზროვანი ან უფრო მეტი. მზაკვარი, ქვეშქვეშა, უზრდელი და მაინც არ მეშინია.

ჩვევად მექცა უკვე, დამღლელი დღის მერე დაგროვილ ემოციებს ამოვაფრქვევ. ჩვეულებრივ მიხარია ნოველა დავწერეთქო. თან შენთან ურთიერთობისთვისაც მშვენიერი ფორმაა.
აბა, ჩემთვის, ხმამაღლა რომ ვილაპარაკო დედა შეშინდება.

რასაკვირველია უხერხული იქნება ამ ნაწერებისთვის ინტელექტუალური ხარისხის მინიჭება და სასკოლო პროგრამაში ჩადება. ყველას დაუწერია ალბათ ერთხელ მაინც ცხოვრებაში. მერე თვალს გადაავლებენ და გაიცინებენ ან არც. მეგობრებსაც აკითხებს ალბათ ვინმე ჩემსავით, ან არ აკითხებს. ორაზროვნები ვართ ჩვენც. არა, მე ვარ ორაზროვანი. არასდროს მიყვარდა საკუთარ თავზე მრავლობითში ლაპარაკი... ჩვენ მიგვაჩნია... ხალხი ფიქრობს... საზოგადოების აზრით... საშინელებაა.

/ზაფხულის დასაწყისი/


ზაფხული აღარ მიყვარს. ზამთარი უფრო კარგია, შემოდგომაც, გაზაფხულიც, მაგრამ არა ზაფხული.
რაღაც მოხდება ცუდი და მერე ის სიტუაცია, დღე, დრო, სურნელი, ხმა და გემო აღარ მიყვარს.

ხუთშაბათს შავი კენკრის გემო აქვს, მოტკბო სურნელი და საყვირის ხმა. ჰოდა, არ მიყვარს!

Friday, October 10, 2008

მწვანე სახლი



მწვანე სახლი იქ დგას, სადაც ნატვრის ხეზე შებნეული ჭრელა-ჭრულა ნაჭრები ირხევიან ქარად.
იქაც, ლურჯი მდინარე ხავსიან ქვებს რომ მიაგორებს.
იმ ველზეც, ნისლიანი მთები რომ იფერთხენ კალთებს.
ელვა რომ იკლაკნება რუხ ცაზე და ნაწვიმარზე ცისარტყელა ბრდღვიალებს რკალად.
დიდ მუხასთან, შემოდგომის მიწურულს შეყვითლებული ფოთლები რომ დასცვენია.
მწვანე სახლი ცაშიც დგას და დაზამთრებისას მზეს მთვარე უჩრდილავს.
ზღვასთანაც არის და ზაფხულის ხვატისგან გადახუნებულ კედელზე, ზედ კართან წითელი წარწერა აქვს - "ქუჩა + ნუში."

დროდადრო გაპრანჭული, კუბოკრულ ლაბადიანი ქალი გამოჩნდება. ასე ჩვეულებრივ ადრიან გაზაფხულზე ხდება, ეზოში, ტყემლის ხეს ლურჯი ფრინველი როცა სტუმრობს.
გამოჩნდება და მერე უსიტყვოდ მიდის უკან.

მე ქუჩა ვარ, მაქვს მწვანე სახლი და... ცარიელია.

Wednesday, October 1, 2008

ჭირსა შიგან

"რაც უფრო მეტი ორთქლი გამოვა, საზოგადოება უფრო წინ წავა."
მიხეილ სააკაშვილი

ძვირფას ქართულ საზოგადოებაზე რომ ვფიქრობ, ერთი სტოპ კადრი მიდგას თვალწინ, სადაც დრო და დრო გზააბნეულ ადამინთა ჯგუფი ჟრიამულით ჩაირბენს... და ჩამოირბენს...

ქვეყნის პირველ პირზე ფიქრისას ყოველთვის ომის დროინდელი გორი მახსენდება. მიტოვებული ჟურნალისტები, ევროპელი დიპლომატები, ბავშვიანი ქალები და პრეზიდენტი, რომელიც თავქუდმოგლეჯილი გარბის...

ჰალსტუხის ღეჭვის კადრებიც სასაცილოა და პარლამენტის წინ გამართული ტაშ-ფანდურიც, არარსებული გამარჯვება რომ აღინიშნებოდა...
კიდევ ერთხელ ნაჩუქარი ტიტები, გამთბარი ძვლები და ნერვებ აშლილი თბილისის მერი. დროზე რომ არ ეჩურჩულათ არიქა პრეზიდენტს დაუთმე სცენაო, უთუოდ ხელებში ჩააკვდებოდა მოზეიმე ხალხს.

მერე, 7 ნოემბერს გალანძღულ გიგასაც ტაში დაუკრეს და მობერებული ნანი ბრეგვაძის ვოკალითაც დატკბნენ, რომელიც რატომ ამღერდა ომის დროს, პარლამენტის წინ ნამდვილად ვერ მივხვდი... ალბათ, ომსა შიგან რომ გაემაგრებინა.

ქართველი ერთი გულუბრყვილო, ცისფერთვალება და ლოყებღაჟღაჟა ადამიანია, რომელიც ილუზორულ სამყაროში ცხოვრობს და ნებისმიერი სიმართლე რომელმაც შესაძლოა ჩააფიქროს და მყუდროება დაურღვიოს სძულს. ფუნქცია ჭამა, მხარ-თეძოზე წოლისას გვერდის შეცვლა და დღეში ერთხელ ფეკალიებისგან გათავისუფლებაა. ტელევიზორი რომელიც ყოველთვის ჩართულია, მხოლოდ ერთ არხს აჩვენებს, სადაც მუდმივად ამტკიცებენ რომ ყველაფერი კარგად არის.

ხანდახან გულუბრყვილო და ცისფერთვალება ქართველი ბრაზდება. ძირითადად დაზამთრებისას, საბნის ქვეშ სიცივე რომ შეეპარება და ასე პლედ მოხვეული პარლამენტთან მიჩოჩდება საყვირლად.
მერე ადამიანთა ახალი ჯგუფი მოდის. მზიან მომავალსა და დემოკრატიაზე საუბრობენ. ლელა წურწუმია ისევ მღერის, ჩიტები ჭიკჭიკებენ, ცხოვრება გრძელდება მომდევნო გაბრაზებამდე.

P.S. ამ თემაზე იმდენი თქმულა, ორიგინალური ვერ ვარ. დღეს პრეზიდენტის გამოსვლას ვუსმინე და მეწყინა, ორთქმავალს რომ შემადარა.

Saturday, September 20, 2008

Insomnia Guy


როცა არაფერი გინდა – ეს არის დეპრესია. არაფერი რთული ნათქვამია, საერთოდ არაფერი კი არა. აი, მხოლოდ ძილი და ჭამა რომ გინდა – ეს არის დეპრესია.

ჰოდა, დეპრესიას ყოველთვის აქვს მიზეზი. ჩემს შემთხვევაშიც ასეა. ხელფასი ბანკის ვალზე 3%-ით ნაკლები ავიღე და ახლა ვალი ხელფასის 25%-ით მეტი მაქვს.

შესაძლებლობების სტიმულაციისთვის “საიდუმლოს” ვნახულობ და სურვილებისა და მადლიერების ქვას თან ვატარებ, მაგრამ არაფერი... “საიდუმლოში” ამბობენ სურვილის ასასრულებლად თავად სურვილის სიძლიერეა მხოლოდ საჭირო, მერე იმპულსები კოსმოსში მიდიან და სამყაროც არ აყოვნებს ასრულებასო. ფანტასმაგორიაა, ფეერიულ ზღაპრებში თუ გაიგებს კაცი. სკეფსისს ვერ ვიშორებ, მაგრამ მაინც მჯერა. იმდენად რომ ჰოროსკოპსაც გულდასმით ვკითხულობ, მიუხედავად იმისა ჰოროსკოპზე იქ არაფერია ნათქვამი.

ერთხელ მკითხავთანაც ვიყავი, არა “საიდუმლოს” გამო. ასე მითხრა, პოლიციასთან ფრთხილად იყავი, ავტომანქანასაც ნუ მართავ სწრაფადო. იმის მერე ორი წელი იქნება გასული. მაშინ დამეზარა მეთქვა რომ მართვისას გაბარიტების შეგრძნება არ მაქვს და უკანსვლით საერთოდ ვერ ვატარებ, ყველაფერთან ერთად ავტომობილიც არ მაქვს.

ჰო, დეპრესიაზე ვლაპარაკობდი. ახლა ინსომნიაც მაქვს, უფრო სწორად ნიუ იორკის დროით ვცხოვრობ. დღის განმავლობაში იმდენს ვამთქნარებ, ბეჰემოტად გადაქცევის ტენდენცია მახასიათებს, საღამოს მძინავს, ღამით არა. მერე ისევ იგივე...

ყველაფერი ისეთი მარტივია. მთავარია ერთი პატარა დეტალი შევცვალო, ყველაფერი შეიცვლება ირგვლივ. ამ მოტივით დილაობით სირბილი დავიწყე პინოსთან ერთად, ჩემი ძაღლია, ამერიკული კოკერი. ორი დღე ვირბინეთ და მერე პინო შემეცოდა, დაღლილი ჩანდა...

მეც დავიღალე, ათი საათი მიკროფონთან, მეორედ მოსვლაა...

მეორედ მოსვლაზე გამახსენდა, გუშინწინის წინ (ეს სიტყვა ერთად დავწერო თუ ცალ-ცალკე არ ვიცი, ამიტომ ანაზდად და რუდუნებით ცალ-ცალკე ვწერ, თუ ვინმე შემისწორებს დავვალდები) “ცაიტგეისტი” ვნახე. დაიჩემეს კრშნა და დიონისე ქალწულებისგან იშვნენო და საერთოდაც ღმერთი მზეაო. შვიდი შვილის მერე ქალი თუ ისევ ქალწული შეიძლებოდა ყოფილიყო არ ვიცოდი. ზევსის თეძოც კი ქალწული ყოფილა. ნეტა ნატუკას თეძო როგორია?! ერთხელ აგარაკიდან დაბრუნებული, ჩემს სამუშაო მაგიდასთან მოვიდა და ძუძუები ამომილაგა “რაზნიცის” უკეთ საჩვენებლად. ბევრი ვინერვიულე. სამი ზომა ექნება ალბათ, ფორმაც მშვენიერი აქვს...

გუშინწინ ნუკი გადამეკიდა სადარბაზოში, კიბეზე ვიკოცნაოთ და რუსიკოს გაუხარდებაო. ერთი შინაბერა გოგოა მეზობლად, ნუკი ამბობს ყოველ გაფაჩუნებაზე კარის ჭუჭრუტანაში იყურებაო. ვაკოცე... დღეს კი შემხვდა რუსიკო, მაგრამ დიდად გახარებული არ ჩანდა.

ახლა “Ugly Betty”-ს პირველი სეზონის მეთოთხმეტე ეპიზოდს ვუყურებ. “დაკარგულებს” დროულად მოვშორდი, მეორე სეზონიდან მივხვდი რომ საბოლოოდ გამოსირდნენ.
“Ugly Betty” მაგარია. ასე, ნერვიულად ვზივარ და ვუყურებ, თან ვხალისობ. ვცდილობ... ერთ-ერთი გმირი გამოტყდა “სტაილის” ყოფილი მთავარი რედაქტორი მე მოვკალიო.
საწყალი “სტაილის” ყოფილი მთავარი რედაქტორი ფეი.

წავედი, გრილ წყალს გადავივლებ, თორემ მარაზმში გადავედი.
თუ არ დავბრუნდი ე.ი. უცაბედი პნევმონიით გარდავიცვალე...
მეძებეთ ყველგან, აბაზანაშიც!

Sunday, September 14, 2008

მთიელი ქარები მღერიან

მთიელი ქარები მინორულ ნოტებზე მღერიან... მიწა ნაცნობ, მსუყე სურნელს აფრქვევს... ცა ჩვეულებრივზე ოდნავ ლურჯი და უღრუბლოა...

თაობები მონაცვლეობენ და გარემოც მდორედ იცვლება.მერე ადამიანმა ფიქრი ისწავლა, ჩაფიქრება უფრო...
ერთხელაც სიკვდილის შეეშინდა და ღმერთი შექმნა.

Wednesday, September 3, 2008

მაჩაპუჩარე (ნაწილი მეორე)


მანანგის პროვინციაში ვართ, მაჩაპუჩარეს ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ანაპურნას ზურგში. მზის საძებნად წავედით.
მარჯვენა მხარეს ყრუ ტკივილები მაქვს, მესამე დღეა ლეილა სამი წამის ინტერვალით იდაყვს მირტყამს გვერდში... 

ახლა ჩაის სახლთან ხის სკამზე ვზივართ, საღამოა, საერთოდ არ მცივა. ისეთი გარემოა სიცივეზე ვერ ვფიქრობ. გარშემო მთები, გვერდით ლეილა და მზის მოლოდინი, ჩემთვის სითბო რომ არის და ლეილასთვის ოცნება. 

ქვემოთ, ლატამარანგისკენ ქვის სახლი ჩანს, ამბობენ მზე იქ ცხოვრობსო. დურგას ვეფხვი დარაჯობს თურმე სახლს. ტიბეტელი ქალი გზად ჯოხებს ჰყიდის მთაში სასიარულოდ და იავნანას მღერის მზე რომ ვეფხვის უჩუმრად გამოაპაროს. მთელი ღამე ნარინჯის ბერები მშვიდად აგებენ მანდალებს რიჟრაჟზე რომ გააცამტვერონ და ამ დროს სიჩუმე კივის. საფეთქლები მტკივა, ფიქრები ერთმანეთშია არეული... ველოდებით მზეს... 
და კარი იღება... 
და ისევ ლეილას მუჯლუგუნი... 
და მე აღარ მაქვს ყრუ ტკივილები მარჯვენა გვერდში... 

ვიცი რაც არის ბედნიერება! 
არა, მზის ამოსვლა არა! მზის ამოსვლა სილამაზეა, სითბოც, სიმშვიდეც, იმედიც... ბედნიერება სხვა რამე! 

მე ვიცი!

რატომღაც ისპაჰანში, ლეილასთან გატარებული საღამოები გამახსენდა. ჰმ, რატომღაც! 
აივანი მეიდან ემამს გადაჰყურებს. ვსაუფრობდით ყველაფერზე, თავისუფლებაზე, სიცოცხლეზე, ცხოვრებაზე... მისთვის არ არსებობს სიტყვა "უნდა", არ არსებობს ვალდებულებები... 
უსაშველოდ მხიარულია ერთი შეხედვით და კიდევ უფრო ღრმა და სევდიანი სინამდვილეში... ადამიანი რომელიც არასდროს არის ერთნაირი... 

ჰოდა, ბედნიერება აივანია, ფეხმორთხმული რომ ზიხარ, საღამოს სიგრილეს გრძნობ, ცხელ ჩაის სვამ და მეგობარს უსმენ... 

P.S. ტიბეტურად ლეილა ასე იწერება 


Sunday, August 31, 2008

And The "Domovoi" Goes To...

მოქმედი გმირები: ბუთხუჩელა გოგონა მოკლე იუბკით, მოემო პატარა ბიჭუნა, მწითური ჩორვენი, დედა-დედოფალა მაო, მამრი ნინო და მამრი ნანა, ხუჭუჭა ყმაწვილკაცი, ეპილატორების გამსაღებელი, ორატორი ლიანა, სიმპათიური ფოტოგრაფი გოგო, ბლოგერი წყვილი და კიდევ ერთი ბიჭი და კიდევ ერთი გოგო, მთხრობელი.

მწითური ჩორვენი და დედა-დედოფალა მაო წითელ სავარძელში მშვიდად სხედან. ოთახში შემოდის მთხრობელი და ორატორი ლიანა.
მთხრობელი შეწუხებული ამბობს: ჰმ, მხოლოდ ჩვენ ვართ?! კი მაგრამ შვიდზე არ იყო შეკრება???
დედა-დედოფალას თავიდან ყვითელი სარი აცვია, მაგრამ მოგვიანებით შავი ტუნიკით მოგვევლინება.
უცებ ღია ფანჯარაში გოგონას თავი გამოჩნდება, რომელიც ამაოდ ცდილობს კარის გაღებას. ყველას ჰგონია, რომ გოგონა მარტოა მოსული, მაგრამ არა! კარის გაღებისთანავე შემოლაგდებიან ბლოგერი წყვილი, მოემო პატარა ბიჭუნა, ხუჭუჭა ყმაწვილკაცი და სიმპათიური ფოტოგრაფი გოგო.

ცოტა ხანში სცენაზე ყველა მოქმედი გმირი იკრიბება.
ზოგს მაკდონალდსის საკვები მოაქვს, ზოგსაც ბადრიჯანი, ნიორი, კარტოფილი და ასტრა. სხვათაშორის ასტრა ყველაზე მყრალი სიგარეტია, თან გადაპურჭყების გარეშე ვერ მოწევ. ჰო, ჩაისუნთქავ და ფუტის გამოშვებამდე უნდა გააპურჭყო.

ცეცხლი აინთო, თამაში დაიწყო!

დედოფალა მაომ ფურცლები ჩამოგვირიგა რომელზეც ფრაზები ეწერა და სიმწერლეც წავიდა. მე შემხვდა “მთავარია ბავშვი იყოს დამრტყმელი... ”
აი რა გამომივიდა:

მთავარია ბავშვი იყოს დამრტყმელი,
სხვას ყველაფერს კაცი კიდე აიტანს.
არ იცოდეს ეკვატორის სარტყელი,
ადგები და გლობუსს გარეთ გაიტან!
იცი?!
მთავარია ბავშვი იყოს დამრტყმელი!

ზოგმა ეპილატორის სიკეთეზე წერა, ზოგმაც ღორტყომორწყის კბენის ამბავზე. ერთმა ჭიქაში მჯდომ ფითოხლართზეც კი დაწერა.

მშვენიერი საღამო იყო, მეწამული მანიკიურის წასმის ხელოვნებასაც ვეზიარე და ემოების შესახებ საინტერესო აზრებიც მოვისმინე. მერე ლიანა ატყდა გინდათ თუ არა მაფიოზობანა ვითამაშოთო და დასაწყისშივე იმდენი ვქენი, პირველად მე მომკლეს...

კუნძის ამოტანის ამბავი

დედოფალა მაომ ორი ახალგაზრა, ხუჭუჭა ყმაწვილკაცი და მე გაგვიხმო და დახმარება გვთხოვა. როგორც აღმოჩნდა, კუნძი ყოფილა ამოსატანი. ხუჭუჭამ არიქა მე ავიტანო და მთელი სამი სართული შეძახილებით ვამხნევებდი მიდი, მიდითქო.
გულუბრყვილოდ მჯეროდა რომ კუნძი ლიტ კონკურსის გრან-პრი იქნებოდა, მაგრამ "ეპილატორის ამბისთვის" ეპილატორების გამსაღებელმა “დამავოი” მიიღო.

ასე გავაცილეთ ზაფხული დედა-დედოფალასთან. მაომ ბუხრის დანთება დაიწყო.

Monday, August 25, 2008

"ოცნება - მზე"

ოცნებას ცოცვით უნდა მიეპარო და ძლიერად შემოხვიო მკლავები, სადმე რომ არ გაგექცეს. მყარად მიეტმასნო ფესვებით და ზეცამდე გაჰყვე, ასრულებამდე!

შემოდგომას ბროწეულისფრად დაისისხლო და გაზაფხულს ელოდო მოთმინებით. ისევ რომ აფეთქდეს "ოცნება - მზე"... 


***

- ცოცხალი არსება ჩამოგიყვანე. ჰოდა, თუ დროზე არ ნახე და წაიყვანე ალბათ მოკვდება.
- რა არის? ხვლიკი?!
- არა! სილამაზეა, რამაც იქ მომხიბლა.
- რამდენფეხაა?!
- უუუამრავი!
- მრავალფეხაა?! 
- ძალიან გრძელია, ესეც დავამოკლეთ, თორემ...
- გველკუა? გველხოკერა? კუ? მაგრამ კუს ოთხი ფეხი აქვს... ბუკნაჭოტი?!
- თბილა...
- ბუკნაჭოტთან თბილა?? დავიბენი! ფრინველია? რეპტილია? ძუძუმწოვარი? მწერი? ობობა? 
- ულამაზესია...
- მუხლუხო?
- არ დაფრინავს, არ დარბის...
- აბა დევს?!
- დახოხავს!
- მატლია? ჭიაყელა ფეხებით? 
- მატლი ხუთ მეტრიანი?!
- ხუთ მეტრიანი? როგორი ფორმა აქვს, გრძელია გველივით და ბევრი ფეხი აქვს?!
- ჰო!
- გველი ყოფილა!
- გველი ფეხებით?!
- ჰო, რა მოხდა მერე! აუ, მითხარი რა რა არის...
- ნუ იფიქრებ რომ რაღაცა ზებუნებრივია... ძალიან ბანალურია!
- აბა ხუთ მეტრიანი ბევრი ფეხებით არაფერი მეგულება... ცოცხალია?! სად არის ახლა? ოთახში გყავს გაშვებული??
- სამზარეულოში!
- ეტევა?
- დახვეული მყავს.

- წყალმცენარე იქნება, ხავსი. ჰო?!
- თბილა
- ანუ მცენარეა!
- უკვე ვერ გიტან, იმიტომ რომ ახლოს ხარ!
- სურო!

Wednesday, August 20, 2008

მე ოთხი ვარ

მე ოთხი ვარ. 
ერთი, ორი, სამი და ოთხი. 
ჰოდა, მრავლობითში მომმართავენ. არა, თქვენობით კი არა. მრავლობითში! 
რენოს უკანა სავარძელში ვიჯექი, ყველა ფანჯარა ჩაწეული იყო და ვერავის ლაპარაკს ვგებულობდი ქარის შიშინის გარდა. არიქა, ასწიეთ ფანჯრები, თქვენი ლაპარაკი არ მესმისთქო. ხუთი-ექვსი წამი ვიხუთებოდით, მერე ჩემს წინ მჯდომმა მითხრა, მომიტევეთ ოთხივემ მაგრამ ფანჯარა უნდა ჩავწიოო. ასე, შიშინით ავიარე დიდი აღმართი. 
გუშინდელი ამბავია. არ ვიცი იმ ადგილ რა ჰქვია, ქალაქიდან გასასვლელი გზა კარგად ჩანს. გაჩახჩახებული ტრასა და სრწაფმავალი მანქანები, სად ჯანდაბაში ეჩქარებათ არავინ იცის. ლუდიც გემრიელი იყო და გარემოც. მერე ჯარისკაცები დაგვადგნენ, სასწრაფოდ დატოვეთ აქაურობაო. ცოტახანს ვიქნებით, ფოტოებს მაინც არ ვიღებთ და ხედით ტკბობა გვაცადეთთქო... 
ისევ შიშინით ჩამოვიარე დიდი აღმართი. 
საღამო აივანზე გაგრძელდა. მანამდე ლითონის ბებო, საპალნიანი ჯორი, მობანავე ლითონის ბავშვები და ტომარა აკიდებული ბიჭი ვნახე და სიგარეტის ნამწვავის გადაგდების სიავეზე რამდენიმე წუთიანი ტექსტი მოვისმინე. თურმე თუ სიგარეტის ნამწვავს მიწაზე დააგდებ, წვიმის შემდეგ მისგან აღარაფერი დარჩება... ლითონის ბებოსთან მიწა არ იყო.
მერე აივანი, სიგრილე, ბრინჯი კალმარებით და კიდევ რაღაცით, რომლის გაკეთებასაც ნუ იტყვით და მთელი დღე დასჭირდა თურმე. კვერცხში დამწვარი პურიც გემრიელი იყო. შავი ბაკარდი მითუმეტეს. 
მოგვიანებით გავარკვიე რომ ჩემი საყვარელი ფერი მუქი ნარინჯია და "ძუძუს" მიმართ ინდიფერენტული ვარ. 

***

ჰო, მე ოთხი ვარ! 
პირველს კარგად ვიცნობ დიდი ხანია. მეორეს სამი წელია უკვე. მესამე სხვებმა გამაცვნეს და მეოთხე გამოგონილია. ოთხის კვალობაზე საკმაოდ უღიმღამო და მოსაწყენი ვარ. ცოტა რამის თქმა შემიძლია ოთხივეზე ერთად ან ცალ-ცალკე, მაგრამ არ მინდა. 

***

ორ საათსა და ოცდაათ წუთში ოთხივე ერთად თითქმის მეოთხედი საუკუნის იქნება. ოთხივეს სჯერა სასწაულის. არა, კი არ სჯერა. სასწაულები თავისთვის არსებობენ, სადღაც აქვე, უბრალოდ უნდა მიხვიდე და დაიჩემო. შეეხო მაინც! 


Monday, August 18, 2008

მაჩაპუჩარე (ტრილოგია)


კატმანდუდან პოკარამდე ორასიოდე კილომეტრი იქნება, ექვსი საათის გზაა. პიკაპის სპიდომეტრი სამოცდაათს უჩვენებს. უფრო სწრაფად ვერ ივლი, იაკების ჯოგი უნდა მოიგერიო, თან ბავშვებიც ისე გადმოგიხტებიან... კალი განდაკის ხეობაში დოლპას ხალხი ცხოვრობს, ლამაზები არიან, ფერები უყვართ.

მაგრამ პირველ შთაბეჭდილებას მაინც პევას ტბა და იდუმალი მაჩაპუჩარე ახდენს, მწვერვალი რომელიც ვერავინ დალაშქრა. ანაპურნას ქალწული ისეთი ამაყია, ერთდროულად შიშის და სიამოვნების განცდა მაქვს. ლეილაც გაოგნებული დგას... ჩემი მეგობარია, ისპაჰანიდან. გემრიელ ჩაის აკეთებს და კარგი იუმორი აქვს. ცისფერი სარი უხდება, თან სულ იღიმის... თმაში რომ ედელვაისები აქვს ჩაწნული, მე დავუკრიფე დილით...

მერე აიჩემა, უნდა ვიბანაოო, ყველა განცვიფრებული უყურებდა. აბა, გაყინულ ტბაში მობანავე ირანელ ქალს სხვაგან სად ნახავდნენ.


ნაია პულისკენ დავიძარით. ტიკე დულამდე ფეხით ავედით. გზაში ვუთხარი მწვერვალზე ასვლა სისულელეა, უკეთესია ახლომახლო იარო და კარგად შეავლო თვალითქო. დათვალიერებას მირჩევნია შევიგრძნოო. დავეთანხმე. ისეთი ტონი აქვს, რთულია არ დაეთანხმო. დამაჯერებელია, განუმეორებელი... კლდეებთან იდგა დიდხანს და რაღაცას ბუტბუტებდა, არაფრით არ მითხრა რაზე ელაპარაკა ქვებს. სულ იღიმის, გადამრია..

ედელვაისების ველი გიჟებივით ავირბინეთ. სამახსოვრო დღე იყო, თვალის ჩინად რომ უნდა შეინახო გულის ფარდულში. როდესმე თავისით რომ ამოვარდება და კიდევ ერთხელ აგავსებს იგივე ემოციებით...

დღის ბოლოს პუნჰილშიც ავაღწიეთ. ჩაის სახლში გავჩერდით. მთელი ღამე თვალი არ მომიხუჭავს, გათენებას ველოდი ლეილასთან ერთად მზის ამოსვლა რომ მენახა.


იშვიათი სანახაობაა, მაჩაპუჩარეს ზურგიდან ნელა რომ ამოიზლაზნება მზე და უცებ გადაანათებს ყველაფერს. რთულია აღწერა. ისევ ის ოხერი შიშის და სიამაყის გრძნობა მქონდა, თუმცა არაფერი მითქვამს. ლეილაც ჩუმად იდგა, სუნთქვაშეკრული...

Friday, August 15, 2008

დაბადება

1.1. სისხამი იყო, ლურჯ უსასრულობაში ნათელი წერტილი რომ დაინახა და სწრაფად იწყო მისკენ სვლა. 
1.2. უცნაურ სითეთრეში მოხვდა. წარმოგიდგენია?! ყველაფერი თეთრი იყო, მხოლოდ მომღიმარი სახეები იყო ნარინჯის. თეთრ კაცს ლითონის უფორმო საგნები ეჭირა ხელში და იღიმებოდა. ნარინჯის ქალიც იღიმებოდა, მწვანე ცრემლები კი მდორედ მოედინებოდნენ ვარდისფერ ღაწვებზე. 
1.3. ყველაფერი გაქრა უცებ. სამაგიეროდ ლილისფერი პალმები, თეთრად მღელვარე ზღვა და ზმორებით გადმომცქერალი მთების ნისლიანი, ყვითელი ლანდები გამოჩნდნენ, ყინულის ლოლოები კი ალმასებად იცრემლებოდნენ მის თვალწინ... 
1.4. ის არ ფიქრობდა პირველყოფილი მხატვრობის სინკრეტულობაზე, არც კვანტურ ფიზიკაზე და არც გარემომცველი სამყაროს კომპოზიციურ მთლიანობაზე. მხოლოდ სიმშვიდეზე, ზღვაზე, მთებზე და ცაზე...
1.5. ლოლოებიდან ჩამონღვენთილი წვეთები იისფერ ჭორფლებს ეცემა. პატარა ცხვირი აქვს და ნესტოებს დროდადრო სასაცილოდ ბერავს. მწვანე თვალებით კი საკუთარ გამჭვირვალე ხელებს უყურებს.
1.6. უცხო შეგრძნებამ გამოაფხიზლა... თეთრი თითები ეხლებიან მინის კედელს... ნარინჯისფერი წყვილია. ერთი იცნო, ვარდისფერი ღაწვებით. მეორე კი უცხოა, თან თავი მოაბეზრა მინის კედელზე კაკუნით...
1.7. __ ძვირფასო, რა დავარქვათ?!
__ არ ვიცი...
__ იქნებ ჯო?!  

მას შემდეგ 23 წელი, 3 თვე, 8 დღე, 6 საათი, 37 წუთი და 16 წამი მიიწურა.  

Radio



მოგესალმებით, ეთერშია გადაცემა “რადიო გურმანი”, მე ჯონ ბეილი ვარ. ერთმანეთთან უგემრიელეს ნახევარ საათს გავატარებთ. მაშ ასე, დღეს წარმატებას მოვამზადებთ, რაშიც თქვენი საყვარელი მომღერალი მელანი სმიტი დამეხმარება... დაგჭირდებათ 1 ცალი განათლება, 350 გრ. ნიჭი, 5 სუფრის კოვზი ინტელექტი, 3 ჭიქა რწმენა, 250 გრ. სურვილი, 300 გრ. ამბიცია და ნახევარი კილოგრამი შრომისმოყვარეობა. მომზადების წესზე მელანი ისაუბრებს. 
__ გმადლობ ჯონ. თუ ყველა ინგრედიენტი გაქვთ, მომზადება ძალიან მარტივია. ავიღოთ 1 ცალი დიდი ზომის განათლება, დავჭრათ წვრილად და ჩავყაროთ ნიჭისა და ინტელექტის ნაზავში, რომელიც წინასწარ გვაქვს მომზადებული. დავუმატოთ რწმენა, სურვილი, შრომისმოყვარეობა და გახეხილი ამბიცია. კარგად ავურიოთ, მივცეთ სასურველი ფორმა და შევფუთოთ პროფესიონალიზმში. ჯონ, თუ შეიძლება პროფესიონალიზმი მომაწოდე.
__ რათქმაუნდა მელანი.
__ ჯონ დამეხმარე შეფუთვაში... გმადლობ. რაც მთავარია ვაცხოთ 150 გრადუს ფარენჰეიტზე 10 წუთის განმავლობაში. 
__ ძვირფასო რადიომსმენელებო, სანამ მელანი წარმატებას გამოაცხობს, რეკლამის დროა. ერთმანეთს რამდენიმე წუთში, რეკლამის შემდეგ შევხვდებით. 
  * * *
რეკლამა... რეკლამა... მაშინვე გამოვრთე რადიო და დაელმებული თვალებით საკუთარი ცხვირის ყურება გავაგრძელე. ჯერ ალბათ 64-ე ქუჩის კუთხეში მდებარე ბისტროს შეასხამენ ხოტბას, მერე თევზის მარინადს, ბავშვების საფენებზეც იტყვიან ორ სიტყვას. მოკლედ რა მნიშვნელობა აქვს, ჯანდაბას ამათი თავი... მგონი ზედმეტად დიდი ცხვირი მაქვს, შეიძლება არც მაქვს, უფრო სწორად დარწმუნებული ვარ არ მაქვს და უბრალოდ მეჩვენება... მაინც გადავამოწმე სარკეში და დავიჯერე რომ მეჩვენება. მიხარია, ისე ფართოდ ვიცინი, სახე ნაოჭებად მაქვს ქცეული. უნდა აღვნიშნო, ასეა, ჩავრთავ რადიოს, მერე წარმატებას გამოვაცხობ. ხომ შეიძლება ერთი დღე საკუთარ თავს მივუძღვნა?! ბოლოს და ბოლოს დიდი ცხვირი არ მაქვს.
  * * *
“... საინფორმაციო გამოშვების სპონსორია ჩასახვის საწინააღმდეგო აბები “ნოჩილდი”. “ნოჩილდი” მოიშორეთ ზედმეტი ტვირთი!..” წამყვანი ბოხი ხმით სისულელეებს ბოდავს. წარმოიდგინე, პრეზიდენტის ვაჟი პირად პროქტოლოგს გაჰყვა ცოლად თუ ქმრად. ამას პათეტიკური მილოცვა მოჰყვა, წამყვანმა გულითადად მიულოცა პრეზიდენტს და მის ოჯახს ვაჟის გაბედნიერება, ახლადდაქორწინებულებს კი ბედნიერება უსურვა... ჰმ, საით მიექანება ეს ქვეყანა?! 
  * * *
რწმენა მაქვს, სურვილი და ამბიციაც, განათლება და ინტელექტი გუშინ ვიყიდე მისის ვუდსის მაღაზიაში, მაგრამ ეს ნიჭი და შრომისმოყვარეობა საიდან მოვიტანო?!.. ჩემს ზედა მეზობელს არ ექნება?! მთელი ღამე სექსს რომ აკეთებს ხოლმე. დილამდე სექსის მძაფრი სუნი ამოდის, სადარბაზოში ხომ საერთოდ ვერ გახვალ. ნეტა რაში ჭირდება?! როგორც ჩანს პატარა ბიზნესი აქვს... მარტო ნიჭი მაინც ექნება, შრომისმოყვარეობის გემოს ისედაც ვერ ვიტან. მოიცა, რა ქვია?! არ მახსოვს! ისე, პოპულარული კაცია. რომელიღაც რეალურ შოუში მონაწილეობდა... ჩვენი ეზოს მხვეტავი? შავი გოგო, გამარჯობის თქმის მაგივრად მორცხვად რომ იღიმებოდა დაბუჩქულ ულვაშებში. რეალური შოუს მერე პარფიუმერული მაღაზიის სახე გახდა. ულვაშები გაუპარსია და გამარჯობის თქმასაც ვერ დაასწრებს კაცი... რა გვეშველება? ყველა პოპულარული გახდა... 178-ე ქუჩაზე, სუპერმარკეტში შესვლამდე კომპიუტერში უნდა აირჩიო საჭირო საქონელი, ფულიც წინდაწინ უნდა გადაიხადო და მხლოდ ამის შემდეგ შეგიძლია მაღაზიაში შესვლა, ისიც მხოლოდ პირველ განყოფილებაში, სადაც შენს მიერ არჩეულ საქონელს მომსახურე მანქანები ფუთავენ... ყველა პოპულარულია ამ ქალაქში, იმათ კიდე მაღაზიაში მუშობა როგორ ეკადრებათ. მთელ ქალაქში ასეთი სიტუაციაა, რესტორნებშიც, ბარებშიც, ავტობუსებიც კი მძღოლის გარეშე დადიან. 178-ე ქუჩის სუპერმარკეტში იმიტომ დავდივარ რომ მიტკალი იაფი ღირს. ერთადერთი მაღაზია სადაც ჯერ კიდევ ადამიანური მომსახურებაა, მისის ვუდსის სუპერმარკეტია. ჰო, მართლა, გუშინ მითხრა, რეალური შოუს ორგანიზატორები იყვნენ ჩემთან მოსულები და მთხოვეს, ღვთის გულისათვის, ამ ქალაქში მხოლოდ თქვენ და მისტერ ევანსი დარჩით უცნობები, ამიტომ იქნებ ჩვენს შოუში მიიღოთ მონაწილეობაო. მირჩია, ფრთხილად იყავი არ დაგიყოლიონო. შევპირდი თავს გავუფრთხილდებითქო... კარგი ადამიანია მისის ვუდსი, ხანდახან საქონელზე ფასს რომ არ უმატებდეს. წარმოგიდგენია?! ამ საუბრის მერე განათლება და ინტელექტი ორმაგ ფასად მომყიდა, ისე რომ თავიც არ უმართლებია... 
  * * *
ახლავე ავალ ზედა მეზობელთან... 
ათ წუთიანი კაკუნის შემდეგ როგორც იქნა გამიღო კარი. თავიდან ფეხებამდე სიამოვნებაში იყო ამოსვრილი. მაშინვე ბოდიშებად დაიღვარა, მაპატიეთს, სექსს ვაკეთებდი და ამ ფორმაში იმიტომ ვარო. რა საჭიროა ახსნა, ისედაც ყველაფერი გასაგებიათქო. არაფერი უთქვამს, უბრალოდ თვალებით გამკიცხა. ვთხოვე, ნიჭი და შრომისმოყვარეობა გექნებათთქო. არ მაქვსო მითხრა. არადა, დარწმუნებული ვარ ჰქონდა. შურით სკდება, რომ მისგამ განსხვავებით არაპოპულარული ვარ, ამიტომაც მითხრა უარი. რა მექნა, ყველაფერს ხომ არ მივახლიდი პირში?! სწრაფად ჩამოვირბინე 31 საფეხური... 
  * * *
ჯანდაბა, ჯანდაბა, დავიჯერო ისე მოვკვდები, რომ წარმატებას ვერ ვიგემებ?! რადიოში ისევ რეკლამაა... ვრთავ და საკუთარ თავს პირობას ვაძლევ, რომ აღარასდროს მოვუსმენ. ჩემი ფანჯრის პირდაპირ მომსახურე მანქანები უზარმაზარ სარეკლამო აბრას ამონტაჟებენ. ესღა მაკლდა, რადიო რეკლამა არ მყოფნიდა თითქოს, ახლა სარეკლამო ხედითაც მომიწევს ტკბობა. 
  * * *
ადგომა მეზარება. ახლად გაღვიძებული კვლავ საკუთარი ცხვირის ყურებას განვაგრძობ და კიდევ ერთხელ მიხარია რომ დიდი ცხვირი არ მაქვს, მაგრამ ამის გამო რადიოს ჩართვას არ ვაპირებ... წარმატების გამო ცოტას ვნერვიულობ, ძალიან მინდა გავსინჯო მაგრამ... არა უშავს, როდესმე აუცილებლად ვიგემებ, დარწმუნებული ვარ. 

  * * *
ზმორვით და მთქნარებით დავიღალე. ფარდის მიღმა, გუშინ ღამით გაკრული პლაკატიდან ვიღაცის წაბლისფერი თმები ჩანს... ცნობისმოყვარეობით აღარ ვარ, მაინტერესებს რისი რეკლამაა, ბოლოსდაბოლოს ჩემი ფანჯრის ხედია...

თვალებს არ ვუჯერებ. ეშმაკმა დალახვროს, თვალთმაქცი მისის ვუდსი. წარმოგიდგენია?! უზარმაზარი სარეკლამო აბრიდან მისის ვუდსი ურცხვად მიღიმის. წარწერა?! “პირველად რეალური შოუების ისტორიაში, 14 მაისიდან, კორნელია ვუდსი შოუში იდუმალება”... მოღალატე, ნაბიჭვარი. რამდენიმე დღის წინ მე მაფრთხილებდა, რეალური შოუს ორგანიზატორებს ჩვენი გადაბირება უნდათ და ფრთხილად იყავიო. ვინ იფიქრებდა?! ღმერთო, ღმერთო, მარტო დავრჩი! ახლავე ვნახავ და ყველაფერს პირში მივახლი, მაგრამ არა! რა ჩემი საქმეა?! დიდი ცხვირი სულაც არ მაქვს.

  * * *
ზარია. არავის ველოდები. ალბათ მისის ვუდსი მოსაბოდიშებლად მოვიდა. რა მოხდა მერე, შეცდომა მოუვიდა და თავს დამნაშავედ გრძნობს რომ მიღალატა. დავამშვიდებ, ვეტყვი რომ ყველაფერი რიგზეა და ვთხოვ, რომ შოუს მერე, როცა პოპულარული იქნება არ დამივიწყოს...
__ ვინ არის?!
__ მისტერ ევანს, ლიზ ჯენინგსი ვარ მეხუთე არხიდან. მისის ვუდსი ახალ შოუში იღებს მონაწილეობას. თქვენ ერთადერთი არაპოპულარული ადამიანი ხართ პლანეტაზე. შეიძლება, ამასთან დაკავშირებით თქვენი კომენტარი ჩავწერო? 
უარი ვუთხარი. შემეხვეწა, ღვთის გულისათვის ჩაგწერთო, ნამდვილად ექსკლუზიური ინტერვიუ იქნება და ავშენდებიო... 

  * * * 
საკუჭნაოში ვარ. თევზის მარინადს ვეძებ. რა აღარ ყრია თაროებზე, ბიუსტჰალტერები (საიდან მოხვდა არ ვიცი. ცოლი არ მყავს, თვითონ კი არ ვიყენებ), ბურთები, ცარიელი ქილები, ფოტოები, გამხმარი პურები... აღარ ჩამოვთვლი, არ მინდა რომელიმე გამომრჩეს... 
ჰმ, რა ცინიზმია?! ნიჭის კომპოტი ვიპოვე. მეშველა, თითქმის ყველა ინგრედიენტი მაქვს, შრომისმოყვარეობის გემოს მაინც ვერ ვიტან, მეტისმეტად მწარე და მომაბეზრებელია... რა დროს თევზის მარინადია, წარმატებით უნდა გამოვძღე.

  * * * 
ღუმელი ზუზუნით მუშაობს. ყველაფერი ისე გავაკეთე როგორც რადიოში იყო. კარგი, ჰო! თითქმის ყველაფერი, სახეხი ვერ ვიპოვე და ამბიცია უბრალოდ დავჭერი. წარმატება ათ წუთში მზად იქნება... კარზე კვლავ ზარია, დარწმუნებული ვარ ამჯერად ნამდვილად მისის ვუდსია. წარმომიდგენია როგორი აღელვებული იქნება, ალბათ მკერდზე თავს დამადებს და აქვითინდება...
__ დიახ?!
__ მისტერ ევანს, სამანტა ქეროლი ვარ ჟურნალ “სნობიდან”. ინტერვიუს არ გთხოვთ, მხოლოდ ფოტოებს გადაგიღებთ. ძალიან გთხოვთ, ჩემი კარიერა თქვენზეა დამოკიდებული.
რასაკვირველია უარი ვუთხარი. დიდხანს მეხვეწა, საკუთარი თავიც დამაფიცა, მაგრამ არა!

  * * * 

ოთახში წარმატების მადისაღმძვრელი სურნელი ტრიალებს. ღუმელის ტაიმერი ერთიანს უჩვენებს. ზუსტად ერთ წუთში წარმატებას დავაგემოვნებ, უფრო სწორად, გვარიანად გამოვძღები...
ჟალუზებს მიღმა ვიყურები და წუთის გასვლას მოთმინებით ველი. ზუსტად შვიდი დღის წინ მოვისმინე რადიოში წარმატების რეცეპტი, დღეს შვიდი აპრილია.

Love Actually


სიყვარული ქვიშიანი ნაპირია, ბევრი ნაფეხურით. უცნაურია და ზუსტად იცი, რომელ ნაკვალევს მიჰყვე. მე შხეფების მარილიანი სურნელი მეხმარება. ახლაც ასე მოხდა, სადაც უფრო მძაფრი იყო ზღვის სურნელი იმ ნაკვალევს მივყევი და ვიპოვე... 

იშვიათი შეგრძნებაა... არ განცდილი და გაუგონარი. თითქოს ყველაფერი ახლახანს გასრულდა და თავიდან იწყებ უკვე. თავიდან სწავლობ ფიქრს, ზრუნვას. თავიდან ეხები ვარდისფერ ტუჩებს და თაფლისფერ თვალებსაც თავიდან ეჩვევი... და მაინც, ასეთი ჯერ არ ყოფილა.

ბევრი იდიოტობის თქმა შემიძლია, მაგრამ ზუსტად ვიცი სიყვარულს ვერასდროს აღვწერ. ამიტომაც არის უკვდავი თემა ფერწერაში, პოეზიაში, კინემატოგრაფში...

როცა გიყვარს, იცი რომ ორი სიცოცხლე გაქვს, შენი და მისი... 

კიდევ უფრო უცნაურია თუ დიდხანს იცნობ და მერეღა აღმოაჩენ რომ გიყვარს თურმე. წარმოგიდგენია, ერთმანეთის პარალელურად ვცხოვრობთ, ვხვდებით, ვესალმებით. დღეში ათასჯერ მაინც ვხედავთ ერთმანეთს და მერე, გვიანღა გვიყვარდება... 

ნაპირზე გაწლაწნილი ჩრდილები გამალებით იქნევენ ხელებს. მზეც ისე ჩაიცალა ზღვაში, ჩრდილად იქცა სამყარო. 

ნაფეხურები მომცრო ზომისაა, თითქმის შეუმჩნეველი... ჰმ, საოცარია, უცებ რომ შეგძრავს და ხვდები რომ იპოვე. ცხოვრება იპოვე, სიყვარული, ბედნიერება, სიცოცხლე, სუნთქვაც, ყველაფერი ერთად... 
ნაკვალევი სანაპიროსთან ერთად სრულდება, მაგრამ იცი რომ ტბასთან სახლია. აი იქ, ტირიფები რომ ჩამოზიდულან ციდან და ქვის გაცრეცილ კედლებს სურო შესევია. იქ შენი სახლია, ლოდინად ქცეული, ამოღამებული თვალებით... 

სარწეველა სკამი ჯერ კიდევ მოძრაობს აივნის რიკულებს მიღმა და რუხ ფილაქანზეც ნარინჯად შემხმარა ქვიშა... მივაგენი... ვიპოვე... ახლა მთავარია სახლის ყველაზე დიდი ოთახი დავიკავო და ბუხარს ბლომად შევუკეთო. 

დაზამთრებულა და როგორ თბილა მაინც. 

საგარმათა


ეს იყო საგარმათას ძირას... ჩერაპუნჯაში... განგას ნაპირზე... ლოტოსების ჭალაში...

სურიკატი

ციურიხში ვარ ისევ, უსიამოვნო შეგრძნება არ მტოვებს... რაღაცნაირი უძილო და არც ისე ბედნიერი ვარ... სადღაც ეწერა პრობლემა გამოსავალია, რომ არსებული რეალობა შეცვალოო... ალბათ ასეა, იმიტომ არ მეძინება, რომ ყავის სმას და ბევრ მოწევას თავი უნდა დავანებო... არც ისე ბედნიერი კი იმიტომ ვარ, რომ უბედური არ უნდა ვიყო... ბარდნის... არა, თოვს, ციურიხში არასდროს ბარდნის. გაყინული ხელებით ვწერ. მცივა, მაგრამ უნდა მოგწერო რამე. გახსოვს ნიდერდორფშტრასეზე კაფე რომ იყო 1001, კარგად ჩანს აქედან. დროებით მტოვებს უსიამოვნო შეგრძნება, შენ მახსენდები ჩაჭყლეტილი ლოყებით და ქათქათა კბილებით. ვიცოდი, ვიცოდი, რომ აუცილებლად გიპოვიდი და მერე... დაგკარგავდი... შენ სურიკატი ხარ, ძალიან მომრავლდი ჩემში, იმდენად რომ ადგილი აღარ მრჩება.

ლიმატი ცივია, შემცივდება. ზაფხულში ვიზამ, ზაფხულში. გპირდები...

სურიკატები მართლა მომრავლდნენ...

სურიკატი

ახლაც ვუსმენ სიმღერას, რომელიც მხოლოდ შენს გამო მიყვარს, ან იმიტომ რომ შენ მიყვარხარ ძალიან, მაგრამ სხვანაირია...

ტრივიალურია ეს ყველაფერი, ისევე როგორც რეალობა, რომელშიც ვცხოვრობ. ტრივიალური ორჯერ მეტად ვიდრე აქამდე. მხოლოდ მე ვიცი როგორ მიჭირს უშენოდ და როგორ მეწურება გული შენი სურნელი რომ მახსენდება. ღრმად ვისუნთქავ, მაგრამ ეს შენ არ ხარ.

არა, უშენობა არ არის ცუდი...

ქვეყნის აღსასრულია. ქვეყნის, ჩემს შიგნით რომ მყუდროებას და კომფორტს ქმნის. მზეს, ზღვას და ტალღებს...

ტრივიალურია ყველა ეს სიტყვა, მარცვალი და ბგერა. მხოლოდ შენ ხარ ერთი და ნაბიჯი, რომელიც ასე გაშორებს ჩემგან.

იცი რა არის სასწაული?! დილა შენით დაწყებული, შენი დღით რომ გრძელდება და შენით ღამდება. მარადიული ნირვანა, ასე ახლო... და მიუღწეველი. მწვანე მოლი, უდაბნო, ოაზისი, ჭის ცივი წყალი, მზისგან გადამწვარი შორეთი და წამოზნექილი სურიკატი, ურცხვად რომ მომჩერებია თვალებში.

ბევრს ვივლი, ქვიშის ნამცეცებზე ნამს შევაგროვებ და ნამტირალევ თვალებს ჩამოგბან. მზისგან გამომხმარ ხელის თითებსაც დაგიკოცნი და ჩემთან გამყოფებ მუდამ. დამპირდი, დამპირდი რომ აღარ გამექცევი.

მე მიყვარხარ, მიყვარხარ, მიყვარხარ... დამიჯერე.

ზარები ისევ რეკენ გროსმუნსტერში მაგრამ აღარ შევალ უშენოდ, გეფიცები. დაგელოდები, დაგელოდები ზაფხულამდე, სანამ ლიმატის წყლები გათბება. ახლა ვერ ვიზამ, ძალიან მცივა...

რამდენიმე დღეში ერთი წლით დავბერდები და რამდენიმე დღით მივუახლოვდები დასასრულს...

შენ...

მე...

შენ...

შენ...

შენ...

შენ...

დასასრულს...


* * *

როგორ დავეკარგეთ ერთმანეთს ჩემო...

სრულიად მარტო ვარ. ვიცი, ძალიან ცუდი დასაწყისია, მაგრამ ასეა!

ხანდახან საშინლად მინდება ვინმეს ვუთხრა რომ ლიმატი დღეს განსაკუთრებით ლამაზად მიედინება, მაგრამ ირგვილ არავინაა. თუმცა ეს არ ნიშნავს იმას, რომ ცხოვრება დამთავრდა. იცი როდის სრულდება ყველაფერი, როცა კვდები! ეს ყველაზე მარტივი ჭეშმარიტებაა მსოფლიოში, რომელიც შენც იცი, მეც და იმ მწითურმა გოგომაც, გუშინ ღამით 1001-ში ჩვენს ადგილზე რომ იჯდა.

ჯერ ცოცხალი ვარ, ვცოცხლობ და ჩემი მხრიდან უხერხული იქნება ინერტულ არსებად ვიქცე, რომელიც მხოლოდ იმისთვის არსებობს, რომ ფიზიოლოგიურ მოთხოვნილებათა მთელი კომპლექსი დაიკმაყოფილოს.

ქუჩაში ხეტიალმა მიმიჩვია, ფიქრში მეხმარება. შენზე ვფიქრობ, ჩემზეც და მწითურ გოგოზეც 1001-დან... გაზაფხულს გავდა, ჩითის კაბა ეცვა, ჯადვარით და მატიტელებით დაფოთლილი. დროდადრო ფეხის თითებზე იწევდა და თხელ, მკვრივ წვივებს ნერვულად ათამაშებდა. მომეჩვენა რომ ძალიან ახლობელი იყო, მაგრამ არ შემიმჩნევია, არც რამე მითქვამს. ჩემსავით გრძნობდა თავს, უადგილოდ... წარმოიდგინე ენთუზიაზმით სავსე რომ მივარდები ვინმეს და პირდაპირ მიახლი რომ შენ საოცრება აღმოაჩინე, ახალი აზრი თუ იდეა, თუმცა სანამ რამეს იტყოდე შიგნით გწყდება რაღაც და თავს უბედურად გრძნობ, რადგან ის რისი თქმაც გინდა სიახლე არ არის, უფრო მეტიც ყველამ იცის. უბრალოდ შენ გაგიჩნდა განცდა, რომ ეს შენი აღმოჩენაა. სიახლის თქმა გინდა, მაგრამ ერთ დიდ არქაიზმად ხარ ქცეული, დაყენებული მანერით და გაცვეთილი სიტყვებით... ჩემი შინაგანი განცდები ძალიან მივამსგავსე მწითური გოგოს ქცევას, მისი ქცევა ჩემი ემოციის საუკეთესო ილუსტრაცია იყო. ამიტომ მომეჩვენა ასე ახლობელი, თან მთელი საღამოს განმავლობაში ჩემსავით მარტო იჯდა... მისვლა ვერ გავბედე...

როგორ დავეკარგეთ ერთმანეთს ჩემო... ცუდია უშენო დღე. მწითური გოგოც ამიტომ მაფიქრებს, რომელსაც ალბათ ირენი ჰქვია. უცნაურია ჰო?! მგონია ყველა მწითურ გოგოს ირენი უნდა ერქვას, თუ ბლომად ჭორფლებიც აქვს, მაშინ ხომ ნამდვილად დარწმუნებული ვარ. შემიძლია ურცხვად დავუძახო შორიდან და დავიჩემო ნამდვილად გიცნობ, უბრალოდ შენ არ გახსოვართქო... ყველა მწითურ, ჭორფლიან გოგოს ირენი ჰქვია, ისევე როგორც ყველა ლოყებ ჩაჭყლეტილსა და კბილებ ქათქათას შენი სახელი...

ორიოდე დღის წინ დავბრუნდი ციურიხში. მთელი ზაფხული ვალისში გავატარე, ნიდერვალდი კიდევ ერთხელ ვნახე, ამჯერად უშენოდ... მთელი ეს დრო ემილის ველოდი, ჩამოვალო დამპირდა. გამიხარდა, მაგრამ... მარტო არ იყო... არ მინდა ზაფხულზე ლაპარაკი, ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი იყო, თუ გასულ წელს არ ჩავთვლით, როცა ჩვენ... იცი, ველოდი, რომ ვიღაცას ნიდერვალდს ვანახებდი, იმ ადგილებს სადაც ჩვენ, შენ და მე ერთად ვსეირნობდით, სადაც გვიყვარდა ერთმანეთი და სადაც ერთი ცხოვრებით ვცხოვრობდით... მაგრამ... წარმოიდგინე მადისაღმძვრელი შოკოლადიანი ნამცხვრის ნაჭერი, რომელსაც მოკბეჩ და მხოლოდ ამი მერე ხვდები, რომ ნამცხვარი კი არა კარგად დაბრაწული მარილიანი კვერია... ალბათ ასეთივე გრძნობა დაეუფლა ემილისაც, ციურიხში, თავისთან რომ დამპატიჟა... ვიცოდი რაც მინდოდა და სიამოვნებით წავედი მასთან, თუმცა ის არ აღმოვჩნდი ვისაც ელოდა. მიკიბ-მოკიბა საკუთარ თავში არ ვარ დარწმუნებული, სინამდვილეში არ მინდა ამის გაკეთება, სინდისი მქენჯნისო... მოკლედ, იცი როგორც ხდება ჩვეულებრივ... ის არ იყო გულწრფელი! სამწუხაროა მისი ქცევა, მაგრამ არც ამით დასრულებულა ცხოვრება...

ახლა აივნიდან ღამის ქალაქს გავყურებ, მუსიკას ვუსმენ და საძულველ კვანტროს ვსვამ შენს დროს რომ ასე მიყვარდა. გვიან ღამით 1001-ში წავალ, ჩვენს ადგილზე დავჯდები და მექნება იმედი, რომ გაზაფხულივით ირენი კარს შემოაღებს და უსიტყვოდ მომიჯდება გვერდით... მერე ერთად ვიქნებით მუდამ, თუმცა დარწმუნებული არ ვარ რომ ეს მინდა...

\"...But I miss you most of all, when autumn leaves start to fall...\"

Eva Cassidy


* * *

მე გარდავიცვალე

აღარ ვფიქრობ შენზე, მართლა აღარ! ციურიხშიც აღარ ვცხოვრობ და არც გროსმუნსტერის ზარის ხმა მესმის ყოველდღე. ძერმატი სამოთხეა. ასეთი მშვიდი არასდროს ვყოფილვარ. ხანდახან მგონია, რომ ადრიანად დავბერდი. საბედნიეროდ მხოლოდ ხანდახან მგონია ასე. იცი, პიჯაკის ფერს არასდრო ვუხამებ შარვლისას და პირსაც მაშინ ვიპარსავ, როცა მინდა.

მარტოობისთვის იდეალურ ადგილას ვარ. იმდენად რომანტიკულია რომ შენი არსებობა მეზედმეტება... და მე მივხვდი რომ შეყვარებული ვარ... მე შემიყვარდა საკუთარი თავი. მეტისმეტად ხელგაშლილი უნდა იყო ეს სილამაზე ვინმეს გაუნაწილო.

ეს მოხუციც იგივეს გრძნობს ალბათ, იდიოტივით რომ მომჩერებია. გეგონება შიშველი კაცი არასდროს უნახავს.

შენ გგავს ძალიან. ასეთი იქნები... დაბერდები, დანაოჭდები და მარტოს მოგიწევს ალპებში ყავარჯნით სეირნობა. ერთ დღესაც შეგხვდება შიშველი ახალგაზრდა და გაიფიქრებ, რომ მომავალი თაობის არ გესმის.
არადა, გესმოდა ჩემი...

ყინავს. ბედნიერი ვარ. არა, ყინვის გამო რასაკვირველია. ბედნიერი ვარ რომ დღეს, ახლა, ამ წამს მხოლოდ ეს მოხუცი მაფიქრებს მე რომ მომჩერებია...

სტეიგენბერგერ ბელვედერში გავჩერდი, მესამეზე. ყოველ საღამოს ლობიში ჩავდივარ და ხერესს ვსვამ. წითელი ჭაღი ძალიან მომწონს, მთელ ჭერს იკავებს. ვიფიქრე, რა მოხდება ეს ჭაღი სახლში რომ მქონდეს, წარმომიდგენია როგორ გაანათებსთქო, მაგრამ ისიც წარმოვიდგინე კარის გაღებისთანავე ჭაღი რომ შეგრჩება უხერხული იქნებათქო და მალევე დავივიწყე. კიბის მოაჯირებიც ლამაზია, დაგრეხილი, ოქროსფერი ლითონის, მაგრამ რა თავში სახლელად მინდა, ჩემი სახლი ერთსართულიანია, ეზოც არ მაქვს ღობედ რომ გამოდგეს.

ხუთვარსკვლავიანი სასტუმროა. არავინ იცის განვადებით რომ ვისვენებ აქ. სასტუმროს ადმინისტრატორს ვუთხარი ცნობილი ბელეტრისტი და სცენარისტი ვარ, სხვადასხვა დროს ფელინისთან, ვისკონტისთან და ანტონიონისთან მიმუშავია, კაბირიას ღამეები ჩემი მოგონილიათქო. გაუხარდა, მაზინა გადასარევი მსახიობი იყო და ალბათ კარგად იცნობდითო. ვუთხარი ვიცნობდი კი არა, ფელინის მე გავაცანი და პოპულარული თუ გახდა ჩემი დამსახურებაათქო. გაუხარდა, არ ვიცოდი ვინ იყავით, დღეიდან თქვენი თაყვანისმცემელი ვარო. ამის მერე კიდევ უფრო ფართოდ მიღიმოდა. პირსახოცები და სააბაზანო ხალათიც თვითონ მოჰქონდა ჩემს ნომერში. გეფიცებით ამდენი სასმელი არასდროს დამილევია, მაძალებდა, მე დაგისხავთ, გპირდებით გამიხარდება და მეგობრებთან ვიტრაბახებ კაბირიას სცენარისტი ჩემი ნაცნობიაო.

ხვალ დავოს დორფში ჩემს საყვარელ კერძებს კიდევ ერთხელ დავაგემოვნებ. მაშინ, ძველად ან დიდი ხნის წინ, უნდა გახსოვდეს რესტორნის შუაგულში მხოლოდ ჩვენ ვისხედით. ბედნიერები უნდა ვყოფილიყავით. უცნაური განცდა მქონდა, ყველაფერი ჩემი იყო თითქოს, შენც...

სულ დამავიწყდა სიახლე რომ მაქვს შენთვის. ბევრი ვიფიქრე და... იცი, მე გარდავიცვალ...

* * *

ეს იყო საგარმათას ძირას... ჩერაპუნჯაში... განგას ნაპირზე... ლოტოსების ჭალაში ერთ, ცად აზიდულ მთას მივჩერებოდი და ჯანდაბამდე მონატრებულს აღარ მახსოვდი... არასდროს მენახა ესოდენი დიდებულება, მხოლოდ შენი მონატრება თუ შეედრება... წამებში მონაცვლეობდნენ წელიწადის დროები... ზაფხულს ზამთარი მოსდევდა, ზამთარს შემოდგომა. ყველაფერი უჩვეულო და თან ახლობელი იყო...

მივიღე ის რაზეც ვოცნებობ...
მე ვარ დრო, მე ვარ ცენტრი, მე ვარ მთავარი... ჩემი სამყაროს მთავარი და ჩემი სამყარო ჩემს ირგვლივ ბრუნავს... იმ სისწრაფით რომ გული მერევა... მე ვარ მთავარი...

მივხვდი იმასაც რომ მე ტყუილი ვარ... ახლაღა, მხოლოდ გარდაცვალების შემდეგ მივაღწიე ნირვანას...

აქ, საგარმათას ძირას, ჩერაპუნჯაში, განგას ნაპირზე, ლოტოსების ჭალაში...

მე გარდავიცვალე...