Wednesday, September 29, 2010

GQ 79, 80



ბლომად საჭმელი მომრჩა, მიმტანს შევაფუთინე და გვიან ღამით, სახლში დაბრუნებისას მაწანწალას მივეცი, 62-ე ქუჩის ბოლოში რომ დგას. გრილ ამინდში ყავისფერი ლაბადა აცვია, მარცხენა ჯიბის ზემოთ გაცრეცილი წარწერით. დათბება თუ არა - მეწამული მაისური, მუქი ლაქებით. საჭმლით სავსე ყუთს ვაწვდი და კარგ მადას ვუსურვებ. არაფერს ამბობს, არც მადლობას. ხანდახან აივნიდან ვუთვალთვალებ საქმე რომ გამომელევა ან ძველი გასართობი მომბეზრდება და ჟურნალებს სავარძლის უკან ვყრი. ბევრს არაფერს აკეთებს, სახლის კუთხეში თუ მიაფსამს და გამვლელ გოგონებს უკანალზე მოსცხებს.

ბავშვობის მერე ვერ მოვიშალე, კატალოგებისა თუ ჟურნალების თვალიერებისას იმ ნივთებს ვითვლი, რომელიც მინდა, რომ მქონდეს, საბოლოოდ სამნიშნა ციფრი გამომდის, ას რაღაცა.

მუჰამედს შავი თვალები აქვს, წარბებიც და თმაც. სულ იცინის, მე კიდევ სქელყდიან ჟურნალებს ვპარავ. ოდნავ სევდიანი რომ იყოს არაფრის დიდებით არ ვიზამდი ამას. ჩემთან ერთად გადმოვიდა აფთაუნში, მეშვიდე წელია უკვე. აბა, ქაშმირში ქვა ქვაზე აღარ დარჩაო. ამას რომ ამბობს წამით უკრთის ხოლმე თვალებში შიში და მიხარია, სიცილის გარდა სხვა რამეც შესძლებიათქო.

მოლედ, უთენია, ჩაის დავლევ თუ არა, სახლის ქვემოთ მუაჰამედის ჯიხურთან ვარ, ერთ-ორ სიტყვას ვეტყვი და სანამ გაზეთების გარეთ გამოლაგებითაა დაკავებული GQ-ს ან Men's Health-ს ვიპარავ. ასე ზამთარში ხდება, სამწუხაროდ ზაფხულში დასამალი ადგილი არ მაქვს. ერთ-ერთი მიზეზი ესეცაა ზაფხული რომ არ მიყვარს.
ყინავს, ორთქლად ვიცლები, ვიღებ ჟურნალს, პიჯაკის ქვეშ ვიდებ, ჩავახველებ, ათას რამეს მოვიმიზეზებ და რამდენიმე წუთში ჩემს წითელ სავარძელში მოკალათებული ნივთებს ვითვლი.

HP-ს ახალი, პორტატული კომპიუტერი, სენსორული ეკრანით, ჰმ, კალამიც მოყვება, ისე, ყოველი შემთხვევისთვის. ესეც 78.

მერე კაფეში ვარ, მუქი ფანჯრები რომ აქვს, არ ვიცი სახელი, ღამეა და ნეონის ნათურები მუდმივად ჩამქრალი. მოხატულ მაგიდასთან ვზივარ, თავს ზემოთ დაკიდებული მრგვალი ჭაღი მწვანედ მანათებს, ასპარაგუსის სალათს მივირთმევ და HP-ს ახალ, სენსორულ ეკრანიან, პორტატულ კომპიუტერს ჩავკირკიტებ მონდომებით. კალამი ხელში მიჭირავს, ისე ყოველი შემთხვევისთვის.

ISAIA-ს ლურჯი პიჯაკი და კვირის ბოლოსკენ დაგეგმილი სპექტაკლის პრემიერა?! 79 და 80.

GQ-ს მომდევნო ნომერში ჩემი ფოტოა, ISAIA-ს პიჯაკით მსახიობების გვერდით ვდგავარ და ვიღიმი, ვანათებ. ფოტოს ქვემოთ სახელია მითითებული და ტანსაცმლის ბრენდები ჩამოთვლილი...

რამდენი ხანია კლინიკაში აღარ დამირეკავს, ნეტავ როგორ არის დედა. სტენლი ისეთი ყურადღებიანია, ქიმიოტერაპიის კურსი ალბათ ჩვეულებისამებრ მიდის. მერე ისევ თავშესაფარში გადაიყვანენ და იქ ვნახავ. სუმბულებს ვუყიდი, ყოველთვის უყვარდა, ლარნაკსაც და საწოლის გვერდით დავდგამ. რა მათრობელა არომატი იქნება ოთახში?! დედა გაიღიმებს და სიგარეტით დაბოხებული ხმით მეტყვის, როგორ დამეკარგე ჯოზეფ. ხმას არ ამოვიღებ. რა ვუთხრა?! მიზეზები საერთოდ არ მაქვს.

ბავშვობაში უამრავი გეგმა მქონდა, ნივთებს ვითვლიდი იმიტომ, რომ მერე, დიდობაში მქონოდა. არა, დარწმუნებული ვიყავი, რომ მექნებოდა. ახლა დიდი ვარ და ისევ ვითვლი, გეგმები აღარ მაქვს, არც რამეში ვარ დარწმუნებული.

კარს ქვემოთ, ზღურბლთან კონვერტი დამხვდა, „მისტერ ევანსს.“

ჯოზეფ,

მიზეზთა გამო ხვალ აქედან გადავდივარ. თქვენზე 672 დოლარია. 36 GQ და 48 Men's Health.

მუჰამედი


გაოგნებული ვდგავა ჰოლში. სად ჯანდაბიდან მოვიტანო 672 დოლარი.

Thursday, August 12, 2010

ოტომანების ამბავი

ოტომანები დამარცხდნენ.

ნომერი გადავცვალე და არაკომფორტულიდან ბევრად კომფორტულ, ნათელ და დიდ ნომერში გადმოვედი.

მოკლედ ვიტყვი რა და როგორ. ტურის შეკვეთის მერე, დარწმუნებული ჩამოდიხარ თურქეთში, რომ საუკეთესო ზაფხული გელოდება. სასტუმროს ადმინისტრაცია ყველაზე იაფფასიან და არაკომფორტულ ნომერში გაბინავებს. უკმაყოფილო ამბობ, რომ ოთახი არ მოგწონს და სხვა გინდა, თუმცა გარწმუნებენ, რომ სეზონის პიკია და სასტუმრო გადატვირთული.
ასეთ შემთხვევაში, იგებ არის თუ არა თავისუფალი ოთახი სასტუმროში (რესეფშენში რამდენიმე ადამიანი ენაცვლება ერთმანეთს, ეკითხები იმას, ვინც შენი ამბავი არ იცის და ეუბნები, რომ სასტუმროში მეგობარს უნდა გაჩერება), გარკვეული თანხის სანაცვლოდ, ისვენებ ბევრად კარგ გარემოში.

დისკოთეკაზე ფუჟენს დიფ ჰაუსი ენაცვლება, ვწრუპავ JB-ს და ჩრდილოეთის ცაზე ზაფხულის სამკუთხედს ვუყურებ. დენებმა ეს ნათება დაახლოებით 3000 წლის წინ დატოვა, ფაქტია ვუყურებ ისტორიას და ასეთ დროს ყოველთვის შიში მეუფლება. ვარსკვლავებიან ცას რომ ვუყურებ ყოველთვის შიში მიპყრობს, ვხდები რამდენად პატარა ვარ.

არ ვიცი როდის მოხდება ეს, მაგრამ ნებისმიერ შემთხვევაში ძალიან ბედნიერი შევხვდები დასასრულს, იმიტომ რომ იღბლიანი ვარ და ცხოვრებაში ერთი ადამიანი მაინც შემხვედრია, რომელმაც წაუშლელი კვალი დატოვა, უზარმაზარი გავლენა მოახდინა, ერთიანად გამზარდა, ბევრი რამე მასწავლა და იყო ჩემთან.

ადამიანები პლასტმასის უსულო არსებებად ვიქეცით, არ ვიცი ეს უდროობისა და პოსტმოდერნის ბრალია თუ კიდევ არის სხვა მიზეზი.
რა მიხარია?! გულწრფელი და ძალდაუტანებელი საუბრები აბსოლუტურად უცნობ ადამიანებთან, კიდევ უფრო გულწრფელი ურთიერთობები ახლობლებთან. მინდა ერთ დღეს კომპლიმენტი მოვისმინო ვინმესგან, რომ მარცხენა ყურს ქვემოთ მიხატული აცტეკური მზე მშვენიერია, მეც ვეტყვი რომ შეუდარებელი ღიმილი აქვს და უძილობის მიუხედავად, ამ ღიმილმა მშვენიერ ხასიათზე დამაყენა.

თუ ძალიან ჰიპური და ძველებური (60-იანებს ვგულისხმობ რეალურად) არ იქნება, მინდა სიყვარული და მშვიდობა. მინდა ნამდვილად და არა ისე, როგორც სილამაზის კონკურსებზე, "მსოფლიო მშვიდობა" კლიშედ რომ იქცა და გაცვდა.



ხვალის ხვალ ტაჰტალიდან გადმოვხედავ მედიტერანიას და დარწმუნებული ვარ ყველაზე ბედნიერი ადამიანი ვიქნები მიწაზე, იმიტომ რომ იქნება მშვიდობა და სიყვარული.

ხო, კიდევ მუსიკისა და მშვიდობის სამი დღე მინდა სადმე ახლოს, რომელიც არაფრით არ იქნება გლამურული და ადამიანები ერთმანეთის საქილიკოდ კი არა, სიყვარულში გამოსატყდომად მივლენ.

დღეს, 2010 წლის 12 აგვისტოს, საბოლოოდ ვიცი ის, რაც აქამდეც მშვენივრად ვიცოდი, სიყვარული უმნიშვნელოვანესია.

Wednesday, August 11, 2010

ქემერი

მშვენივრად ვიმგზავრე, თუ გვერდით მჯდომი ქალბატონის გულყრას არ ჩავთვლი. კატაბალახას ნელსურნელებით და აპლოდისმენტების გარეშე დავეშვით ანტალიის საერთაშორისო აეროპორტში.

საპასპორტო კონტროლი გავიარე, ბარგი ავიღე და კომფორტული სამარშრუტო ტაქსით ქემერისკენ დავიძარით.

"უკვე ქემერში ვართ, ეს დასახლება ხმელთაშუა ზღვასა და ტაურუსის მთებს შორის მდებარეობს, ამიტომ ტურისტებისთვის ორმაგად მიმზიდველია,"- მშვიდი ხმა აქვს გამცილებელს და მწვანე თვალები.

კუს კუნძული გავიარეთ, ამ რეპტილიის ფორმა აქვს და მარტივად შეურჩევიათ სახელი. კუნძულზე წითელ წიგნში შეყვანილი ცისფერი თოლიები ბინადრობენ და ხელისუფლებამ ეს ზონა ვიზიტორებისთვის დაკეტა, ამიტომ ტურისტები კუნძულს იახტებით უახლოვდებიან და მისი სილამაზით შორიდან ტკბებიან.

კიდევ ერთი საინტერესო ადგილი ტაურუსის მთების ერთ-ერთ მწვერვალზე მდებარე რესტორანია. ზღვის დონიდან 700 მეტრამდე ავტომობილი ადის, უფრო ზემოთ კი საბაგირო გზა. რესტორანი ყოველ საათში საკუთარი ღერძის გარშემო ერთ სრულ ბრუნს აკეთებს, ასე რომ, ფინჯან ჩაისთან ერთად ანტალია-ქემერის ფერწერული ხედებითაც შეიძლება სიამოვნების მიღება.



სასტუმროში 11:45 საათზე ვიყავი, როგორც მითხრეს ჩექინგი განსაზღვრულ დროს 14 საათზე ხდება. დროის მოსაკლავად ჰოლში დავჯექი და მშვიდად დავიწყე ლოდინი. ზუსტად ორზე რესეპშენში მივედი, თუმცა აღმოჩნდა, რომ ნომერს ამზადებდნენ და კიდევ მომიწევდა მოცდა. საბოლოოდ 14:40 საათზე გამიყვანეს სასტუმროს გარეთ და თაბაშირ-მუყაოს ნომერში შემიყვანეს.

მოკლედ, აბაზანის კარი და საძინებლის იატაკი ერთნაირად ჭრიალებს. საწოლის გადასაფარებელს ლაქები აქვს. ოთახი დაბლია და არა სინგლი. რათქმაუნდა არ აქვს აივანი, იმიტომ, რომ პირველ სართულზე, მიწაზე დგას. თუ მეზობელ სახლში კარს კეტავენ ან ხმამაღლა საუბრობენ ყველაფერი გარკვევით ისმის.
კარგია რომ ღრმა ძილი მაქვს და ასეთი წვრილმანები არ მოქმედებს.

ეს საერთოდ არ ნიშნავს იმას, რომ მაინცდამაინც ნეგატიურზე ვკონცენტრირდები. აქ არის ზღვა, მზე, გემრიელი საჭმელები, ზღვა და მზე და კიდევ ზღვა. აქვე შემიძლია დავიფიცო, რომ ამ სასტუმროში ჩემი ფეხი აღარ იქნება.

ვფიქრობ, არ უნდა წამოვსულიყავი მარტო. ამას ვახშმისას მივხვდი. მარტო ჭამა საშინელებაა.



გუშინ ავის-ტურის გიდს, ქრისტინას შევხვდი, უკან დასაბრუნებელი ბილეთი და დაზღვევა უნდა მქონოდა თან, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ დაზღვევის გაკეთება დაავიწყდათ ტურისტულ სააგენტოში, ბილეთზე კი უკან დასაბრუნებელი თარიღი 16 აგვისტოს ნაცვლად 19 ეწერა.
არ ვიცი თქვენ როგორ, მაგრამ ჩემზე წვრილმანი პრობლემებიც ძალიან მოქმედებს, განსაკუთრებით დასვენების პერიოდში, როცა განტვირთვა მინდა და არა რუტინულ ყლეობებზე კონცენტრირება.



გუშინ საღამოს დროებითი სვირინგი გავიკეთე. ტარკანი კარგად მეტყველებს რუსულად, კატალოგი დავათვალიერე, აცტეკური მზე შევარჩიე. ხნა ერთ საათში ჩამოვიბანე და ყურს უკან ბორჯღალი მახატია :))



ჯერ-ჯერობით ეს არის, უახლეს ამბებს უახლოეს დღეებში მოგწერთ

კეთილი სურვილებით JoKey




P.S. ხო, სასტურმოს Arma's Beach ჰქვია, 4 ვარსკვლავიანია. შეიძლება მთავარ შენობაში კომფორტული ნომრებია, ვერაფერს დავიჩემებ

Monday, May 10, 2010

მე დავსახლდები ფიორდებთან ახლოს, ხის სახლში



დღეს ყველაზე გულწრფელად და მეტად მინდა ამ ქვეყნიდან წასვლა.

დავსახლდები სკანდინავიაში, ფიორდებთან ახლოს, ხის ქოხში. მეთევზეობით ვირჩენ თავს. შევირთავ იქაურ გოგოს, რომელსაც ინგებორგე ერქმევა ალბათ, მოფერებით ინგე. გვეყოლება 7 შვილი.

წავიკითხავ გაზეთებს და საქართველოს შესახებ ამბებს უსირცხვილოდ გამოვტოვებ, რადგან აქ მომდევნო 20 წლის შემდეგ (ჩემი გეგმა ოც წლიანია) ოდნავ უარესი სიტუაცია იქნება.

ინგებორგე დილაობით ფონდიუს და არტიშოკის წვნიანს მოამზადებს. თევზს გავყიდით, რადგან ვეგეტარიანელი ვარ.
ჭამასა და საჭმელად დაჭერას შორის დიდ განსხვავებას ვერ ვხედავ, მაგრამ მე ორმაგი სტანდარტების ქვეყანაში მიცხოვრია.

ბავშვები იქნებიან მწითურები და ჭორფლიანები, როგორც ინგე. თუმცა გამოყვებათ ჩემი მწვანე თვალები. ქართული გენი ძლიერია!

სამხრის წინ არ წავიკითხავთ ლოცვებს, მაგრამ მორწმუნე მეზობლების თვალის ასახვევად უსათუოდ ვივლით მესაზე კვირაობით. სანელებლები მალე ილევა სახლში, ემილიას და ანუკს კი ყოველთვის ბლომად აქვთ მიხაკი და დარიჩინი.

აქ რას ვტოვებ?!
არაფერს.

ეს საქართველოა, ორმაგი სტანდარტების ქვეყანა.

Wednesday, May 5, 2010

SPAM - პირველი ქართული "საშინელებათა" ფილმი

სპამი



პირველი ქართული “საშინელებათა” ფილმი

ჟანრი: მძაფრსიაუჟეტიანი, საშინელებათა, თრილერი
წელი: 2010

როლებში: დავით ქაცარავა, ირაკლი სანაია, სოფია მაიერი, მირიან ჯეჯელავა, სოფო სებისკვერაძე, გვანცა კორშია, სალომე თათარაშვილი

რეჟისორი: რამაზ ჩაჩანიძე



ფენტეზი, დეტექტივი, მელოდრამა, ვესტერნი, კომედია, მისტიკა, ტრილერი, დრამა, მიუზიკლი, მძაფრსიუჟეტიანი, საშინელებათა ფილმი - რომელ ჟანრსაც არ უნდა მიაკუთვნოთ „სპამი,“ ის ნებისმიერ შემთხვევაში პაროდიაა.

წარმოგიდგენიათ?! მოკლემეტრაჟიანიც კი არ არის, სამწუხაროდ.

ფილმის დასასრულს ერთადერთი ფრაზა ვთქვი: „მოწევა მინდა, იმიტომ, რომ ჩემი ცხოვრების 90 წუთი დავკარგე.“



კინოთეატრი ამირანი (დიდი დარბაზი), 20:00 სპამი (პრემიერა)

პირველი ჩანაწერი 20:47 წუთზე გავაკეთე, პრემიერა მთელი 47 წუთით აგვიანებს. მეგობრები მამშვიდებენ, რომ აქ ყველაფერი დაგეგმილზე ერთი საათით გვიან იწყება.

ცოტა ხანში ირკვევა, რომ ფილმში ხმა და გამოსახულება ერთმანეთ არ ემთხვევა, პრემიერა ხოტა ხნით (რამდენიმე წუთით) გადაიდო.

21:12 რიგითი მაყურებელი უკმაყოფილოა. ხმამაღლა და უშვერად იხსენიებს ყველას. ის მართალია, თუმცა უზრდელი.

ოდნავ მოგვიანებით მსახიობები ბოდიშს იხდიან პრემიერის დაგვიანებისთვის.

ამასობაში დამლაგებლებმა კინოთეატრის ფოიე მოგავეს და წითელი ხალიჩა აკეცეს.

22:28 არაოფიციალური პირები (ვისაც არ ჰქონია ფილმთან კავშირი), ამბობენ რომ ჩვენება ერთი დღით გადაიდო ტექნიკური ხარვეზის გამო.

რატომ დავრჩი კინოთეატრში ამ დრომდე?
კარგი კითხვაა. იმიტომ რომ ფილმში რამდენმე კარგი ნაცნობი თამაშობს!


23:04 პრემიერა შედგა.
ფირი მოიტანეს და ლეპტოპით გაუშვეს. ხმა იყო სტერეო და არა დოლბი.


სპამი

იდეის ორიგინალობა - იყო ორიგინალური. მკვლელ ბორბალს ყველგან ვერ ნახავთ. თუმცა ვერც ფილმიდან მიხვდებით ბორბალი რა შუაშია. ამისთვის სულ ცოტა ნაცნობი უნდა გყავდეთ, რომელმაც რეჟისორი/სცენარისტის ჩანაფიქრის შესახებ იცის.

სამსახიობო ოსტატობა - ვეჭვობ, ირაკლი სანაიას დღემდე სჯერა რომ სპექტაკლში ითამაშა და არა ფილმში.
არ ვიცი ვინ მოაწყო კასტინგი, მაგრამ სრული პასუხისმგებლობით ვამბობ, ის ადამიანი დასაჭერია.

Touch-ფაქტორი - ოოო, „საშიში“ ეპიზოდებიც კი ძალიან კომიკური იყო.

ოპერატორული ნამუშევარი - ფილმში არის პანორამა, რომელიც ჰორიზონტალურთან ერთად ვერტიკალურიცაა. ოპერატორი ან დამწყებია ან ფილოლოგი.

სარეჟისორო ნამუშევარი - რამაზ ჩაჩანიძე ნამდვილად ფილოლოგია (არ ვიცი ფილოლოგებს რას ვერჩი). ფილმში არ არის კონფლიქტი, სიღრმე, ბალანსი და მისთ.

სცენარი - SPAM (ინტოქსიკაცია), სცენარში ყველა ფრაზას და ქმედებას აქვს გამართლება. სნერაში ფილმს აქვს ფინალი. თუმცა რამაზ ჩაჩანიძე ფილოლოგია.

საუნდტრეკი - მუსიკა ნორმალური თუმცა, თემატური გადასვლა ზედმეტად ხისტი.

მონტაჟი - ერთ მომენტში გულწრფელად მეგონა, რომ გადაგდებული ბიჩოკი ფილმის მძინარე გმირს დაეცემოდა.

სპეცეფექტები - ღმერთო ურო ჩამცხე ტავში! ასეთი ხელოვნურ ცეცხლზე არაფერი გამიგია, ნახვით მითუმეტეს ვერსად ვნახავდი.
არის ასეთი სცენა. სანდრო (დავით ქაცარავა) აივანზე დგას და სიგარეტს უკიდებს, თუმცა სანთებელა გაფუჭებულია. ზურგს უკან, კარის ტავზე დაკიდებულ ბორბალს კი პერიოდულად ცეცხლი ეკიდება. ვიფიქრე ბორბალზე აუკიდებდა სიგარეტს, მაგრამ ის ფილოლოგია.

სცენები ზედმეტად გაწელილი და მომაბეზრებელია.

ფილმში ბევრი ფაქტობრივი ლაფსუსია. თბილისიდან კოჯრამდე ზამთარს შემოდგომა და მერე ისევ ზამტარი ისე ენაცვლება თვალის დახამხამებას ვერ მოასწრებს კაცი.
გასაგებია, რომ სცენები სხვადასხვა დროს არის გადაღებული, მაგრამ მე, რიგით მაყურებელს არაფერი დამიშავებია.

ეს არის ფილმი, რომელსაც არ ჰყავს რეჟისორი, ოპერატორი, გამნათებელი და მსახიობები.


რატომ/როდის უნდა უყუროთ სპამს?!

ესეც კარგი კითხვაა!

თუ ცხოვრება რუხი და მოსაწყენია. არ გენანებათ ჯანმრთელობა, ენერგია და დრო, მაშინ აუცილებლად უნდა ნახოთ პირველი ქართული “საშინელებათა” ფილმი.

Thursday, March 11, 2010

ყველას თავისი კინო აქვს



რამდენადაც არ ვარ კინომცოდნე, ჩემი შეფასებები სუბიექტურია და ლოგიკაზე მეტად ემოციებს ეყრდნობა.
არის შემთხვევა, როცა სურათში არის სიუჟეტი, მსახიობთა კარგი პერფორმანსი, საუკეთესო მუსიკალური თემა, მოქმედების დინამიურობა, საინტერესო დიალოგები და მაინც არ არის მთლიანობის განცდა. დამოუკიდებლად ყველა კომპონენტი კარგია, ყველაფერი ერთად კი აბსოლუტური ვაქჰანალია.
ასეთ შემთხვევაში ხდება მხატვრული ჩანაფიქრის კრახი. შევთანხმდეთ, რომ ღირებულ ნაწარმოებში მნიშვნელოვანი სამყაროს შექმნაა, სადაც ყველა ფრაგმენტი თავის ადგილზეა, ერთად კი ერთი მთლიანობა. თუ იგრძნობა ჩავარდნა, შექმნილი სამყარო კარგავს ჰარმონიულობას.

ვფიქრობ არ აქვს მნიშვნელობა ვინ, სად, რა, რაზე ან ვისთან. მნიშვნელოვანია როგორ!
ფილმის შეფასებისას გრძნობა და შეგრძნება ხშირ შემთხვევაში მატყუარაა, მაგრამ როგორც უკვე აღვნიშნე ჩემი შეფასებები ჩვეულებრივ ემოციებს ეყრდნობა. მქონია შემთხვევა, როცა უკვე ნანახი ფილმის ხელმეორედ ყურებისას, საკუთარ თავს ვუსვამ კითხვას - რატომ მომეწონა ეს ფილმი თავის დროზე და პასუხი არ მაქვს.

მოკლედ, ნებისმიერ შემთხვევაში, რაც არ უნდა გამართული იყოს ფილმი, ყოველთვის გამოჩნდებიან ადამიანები, რომლებსაც ის არ მოეწონებათ.
მათ დასარწმუნებლად შეიძლება საუბარი, რომ ფილმში გენიალურად თამაშობენ მსახიობები, რეჟისორი გამოცდილი და ასევე გენიალურია, თავად ფილმმა კი უამრავი ჯილდო აიღო მსოფლიოს სხვადასხვა ფესტივალზე.
ისინი არასდროს დაგეთანხმებიან, რადგან შეფასება ნებისმიერ შემთხვევაში არის სუბიექტური.


ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო საკმაო ხანს მომიწია სახლში ყოფნა და ბევრი ფილმი ვნახე. აქ მხოლოდ იმ ფილმებს ჩამოვთვლი, რომელიც მომეწონა.

Eternal sunshine of the spotless mind - Michel Gondry
Agora - Alejandro Amenábar
District 9 - Neill Blomkamp
Wild China - BBC Natural History Unit, CCTV
Inglourious Basterds - Quentin Tarantino
Adam - Max Mayer
The impressionists - Tim Dunn
Food, Inc. - Robert Kenner

კინო კონკრეტული თემის ექსპრესიაა ეკრანზე და ყველას თავისი კინო აქვს.

Saturday, March 6, 2010

სასწაული ხდება



აქეთ საშინელი ქარები დაიჭირა. ქუჩაში გასულს ქაღალდის ყავისფერი პარკი თუ არა, ხის სარჭიანი თამბაქოსფერი წინდა მაინც შემოგეფეთება სახეში.

ბონსაი-ნეკერჩხლის გვერდით რომ თაღებიანი, აგურის სახლი ააშენე, მომწონს.
ფანჯრის რაფებზე პეტუნიებით სავსე კალათები დაკიდე.
შემოდგომის მიწურულს შეწითლებული ფოთლებისგან აუზს მე გავწმენდ თუ გინდა.

სადღაც ბერლიოზის ფანტასტიკური სიმფონია ისმის. ქარს ადევნებული ციტრუსის სურნელი ვანილთან ცეკვავს ვალსს.

ვიღვიძებ და ხანდახან ვიცი, სასწაული მოხდება.

დღეს ადრიანად გათენდა ანუ მოხდება სასწაული. ჩემი პირადი სინოპტიკოსი (Yahoo weather) ამბობს, რომ გარეთ მზეა და ჰაერის ტემპერატურა +7 გრადუსი. ჯერ არაფერი ეტყობა ამინდს, თუმცა მზიანი განწყობაა მთავარი.


არ მიხურო კარი, ურბანულ საგიჟეთში შენი მიკროსამყარო ჩემიც მინდა იყოს.


MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com



Stacey Kent - Isn't This a Lovely Day

Thursday, February 11, 2010

Oel ngati kameie



მე შენ გხედავ.

ვერ დამემალე ვისტერია ალბას მტევნებს ქვეშ.

რუნების გამყიდველმა ფული მარჯნისფერ აზღუდში ჩაიკუჭა. ხუთ ფუნტად ვიყიდე შენი სამალავი.

ფეჰუ, ურუზი და იერა ამბობს რომ წყალმარჩხ ზღვასთან ხარ, ზაფხულობით რომ შრება ხოლმე.
ჰოდა, მოვალ აღმოსავლეთიდან, კენტავრზე ამხედრებული და ვიქნები შენი ბუდა, ქრისტე და მუჰამედი.

"...And when all the pretty blossom had fallen from our branches we found that we were one tree and not two."

***

და აუდიო პოსტი ”დედამიწა მინდა მრგვალი.”


Wanna have a round earth | Upload Music

Tuesday, February 2, 2010

დედამიწა მინდა მრგვალი



შენს თვალში არეკლილი დედამიწა კვადრატულია, ამიტომ კი არ ბრუნავს, გვერდიდან გვერდზე დახტის მოუქნელად.

რელიეფი მუდმივად იცვლის ფორმას და ვერ ვპოულობ სახლს, რომელიც მიწამ ჩაყლაპა ალბათ.

მარჯვენა ხელი ანტარქტიდის წახნაგზე დავიზიანე, ხელწერაც ამიტომაა გაურკვეველი, ცაციობას ვერაფრით შევეჩვიე ჯერ.

დაამრგვალე სამყარო ჰა?!

და ჩრდილი იყავი ჩემთვის ხვატისგან გადაფითრებულ მიწაზე, დაძარღვულს წყურვილი რომ კლავს.

არა, არ მინდა!

მხოლოდ დედამიწა მინდა მრგვალი.

ოვალურ სივრცეში შენც მალე იპოვი ნავსაყუდელს.

მე რა, მე სახლში ვიქნები, გამოვაღებ ფანჯარას და ჩამოვისხამ "ფინჯან წვიმას".

Wednesday, January 13, 2010

მიყვარს ზამთარი



ზამთრის სიჩუმე, ნაბიჯემის ხმა ისმის მხოლოდ.
საკვამურიდან, ნეკერჩხლისა და ძელქვის კვამლი სახლთან აწოწილი ვერხვის კენწეროსკენ მიიკლაკნება.
ნაფეხურები?! ერთმანეთში გადარეული. მომცრო, საშუალო, ოდნავ დიდი...

ჭიშკართან აყუდებული თხილამურები - მაღაზიამდე შორია. ბეღურებსა და შაშვებს კი მშვენიერი მადა აქვთ საზამთროდ.

თბილი გლინტვეინი... ბუხართან მოყოლილი ზღაპრები... დაზაფრული, ეშმაკური თვალები... ღიმილი...

ცხოვრება სიზმარია. მრავალფეროვანი, დაუნდობელი, საშიში, ლამაზი, მიმზიდველი, ყველაფერი ერთად...

ვარსკვლავები ადამიანები არიან სიკვდილის შემდეგ, სიცარიელე კი - მომდევნო თაობების ადგილი. ერთხელაც ცა ვარსკვლავებად გადაიქცევა და მაშინ დედამიწა ხელმეორედ დაიბადება. ადამიანები სიზმრისგან გაიღვიძებენ და აღმოაჩენენ ახალ მიწას, ხელუხლებელს და არნახულს.

... და ითოვებს მუდამ. იქნება სიჩუმე და მხოლოდ ნაბიჯების ხმა.

მიყვარს ზამთარი!



Keith Jarret - Blackberry Winter

წეღან გუდაურის ისეთი ფოტოები ვნახე, დამეწერინა :)